سردرگمی‌های تعطیلات آلودگی هوا

نمونه‌اش همین تصمیم کمیته مواقع اضطراری آلودگی هوای تهران است که امروز را برای مهدهای‌کودک‌، مراکز پیش‌دبستانی و مدارس ابتدایی شهر تعطیل اعلام کرده، غافل از این‌که این تعطیلی، هر چند در نگاه اول بجا به نظر می‌رسد، اما مشکلات والدین شاغل را زیادتر می‌کند. همه می‌دانیم مضرات استنشاق این هوا برای کودکان و سالمندان به مراتب بیشتر و جبران ناپذیرتر است، اما والدین شاغل که امروز باید سرکارشان حاضر شوند،با کودکان مهدکودکی یا دبستانی‌شان چه باید کنند؟ تنها گذاشتن فرزندشان در منزل کاری عاقلانه و منطقی نیست، از طرفی، اگر یکی از والدین که در این مواقع معمولا شامل مادر شاغل می‌شود، سرکار نرود هم، راهکار چندان مناسبی به نظر نمی‌رسد. برای مادر پرستار، مادر معلم، مادر کارمند، مادر کارگر یا مادری که در بخش خصوصی کار می‌کند، مرخصی گرفتن به دلیل بیماری فرزند هم بهانه تراشی محسوب می‌شود، به عبارت دیگر، اگر مادر خوبی باشد، نباید کار کند و اگر می‌خواهد کار کند، بهتر است مادر نباشد. حالا هم آلودگی هوا می‌تواند توجیه خوبی برای برخی کارفرماها در جهت چنین نظریه‌‌‌ای باشد. در این میان مادرانی هم هستند که مجبور می‌شوند فرزندشان را با خود به سرکار ببرند، حالا اگر دلیل تعطیلی مهدهای کودک و دبستان‌ها را به خاطر سلامتی آنها در نظر بگیریم و فرض کنیم برای مادر شاغل مربوط امکان همراه داشتن فرزند در محل کار هم فراهم باشد، بیرون بردن بچه‌ها در این هوای آلوده کل ماجرای تعطیلی و حفظ سلامت آنها را زیر سوال می‌برد.

حالا خودتان را جای والدینی بگذارید که هم مجبورند فردا سرکار حاضر باشند، هم باید چاره‌ای برای فرزندان مهدکودکی یا دبستانی‌شان بیندیشند. نمی‌دانم اگر کمیته مواقع اضطراری آلودگی هوای تهران خودشان در وضعیت مشابه این والدین بودند باز چنین تصمیمی می‌گرفتند؟ اما می‌دانم که شهروندان تهرانی حق دارند نسبت به چنین تصمیماتی معترض باشند. آنها حق دارند بدانند چرا به‌رغم این‌که برنامه جامع کاهش آلودگی هوای تهران که در سال 79 تصویب شده، هنوز ابلاغ نشده است، آنها حق دارند بدانند چرا کودکانشان و خودشان باید در چنین هوایی تنفس کنند و آنها حق دارند سردرگم تصمیماتی نباشند که دردسرهایش به اندازه همین آلودگی هواست.