‌درسی برای مدیران ورزش

کریم صفایی که قریب 7 سال در راس فدراسیون تیر و کمان ایران حضور داشت، پیش از آن‌که منتظر واکنشی از سوی مسوولان سازمان تربیت بدنی شود، در اقدامی شجاعانه با قبول شکست، طی نامه‌ای به علی سعیدلو رئیس ورزش چنین نوشت: «نظر به نتیجه دور از انتظار باخت تیم ملی تیراندازی با کمان مردان ایران مقابل تیم ملی نپال، ضمن قبول مسوولیت این شکست و عذرخواهی از مردم خوب ایران، خواهشمند است استعفای اینجانب را پذیرفته و سکان هدایت این کشتی را به فرد دیگری واگذار فرمایید.»

کریم صفایی در زمینه استعفای خود به «جام‌جم» گفت: بعضا این مسوولیت‌ها چنان به ما می‌چسبد که اجازه نمی‌دهد واقعگرا باشیم و منطقی تصمیم بگیریم. واقعیت این است که از تیم مردان ایران انتظار نمی‌رفت که با توجه به سرمایه‌گذاری صورت گرفته طی یک سال اخیر، به نپال ببازیم. بنابراین در بازگشت از گوانگجو درنگ را جایز ندانستم تا فرد بعدی با حضور در راس فدراسیون، زمینه‌ساز اقدامات مثبت‌تری در رشته تیر و کمان ایران شود.

این اقدام از سوی کریم صفایی در حالی صورت می‌گیرد که ورزش ایران تاکنون چنین تجربه‌ای را به خود ندیده است که یک مسوول، با اقرار به ناکامی و عذرخواهی از مردم، از مقام خود کناره‌گیری کرده و فرصت خدمت را برای دیگران فراهم آورد. البته چنین مساله‌ای در دنیای ورزش، غیرمترقبه نیست، همان‌طور که در همین بازی‌های آسیایی گوانگجو و به دنبال تقلب تکواندوکار زن تایوانی در دستکاری سنسور هوگوی خویش به منظور فریب داوران، چنان آبروریزی به وجود آمد که وزیر ورزش این کشور مجبور به استعفا از مقام خویش شد.

به‌طور طبیعی پذیرش شکست و قبول تبعات آن، خود شجاعت یک مسوول را می‌رساند و یقینا این اقدام رئیس فدراسیون تیر و کمان می‌تواند درسی باشد برای سایر اعضای خانواده ورزش ایران که واقعگرایانه با مسائل برخورد کرده و مسوولیت عملکرد خویش را پذیرا باشند، نه این‌که در هنگامه پیروزی در صف اول کارهای تبلیغی قرار گیرند اما هنگام شکست از خود سلب مسوولیت کرده و توپ را به زمین دیگران بیندازند.

آنچه مسلم است در کنار موفقیت‌های بزرگ ورزش ایران در بازی‌های آسیایی و در رشته‌هایی چون ووشو، تکواندو، کشتی، قایقرانی، دوومیدانی، هندبال، کبدی، کاراته و... رشته‌هایی بودند که ناموفق عمل کردند و نتوانستند با وجود سرمایه‌گذاری‌های انجام شده، به انتظارها پاسخ مثبت گویند و عملکردی ضعیف را از خود بر جا گذاشتند. به‌طور طبیعی در چنین شرایطی انتظار این است که پیش از آن‌که سازمان تربیت بدنی از روسای فدراسیون‌های ناموفق حسابرسی کند، آنها خود همچون رئیس فدراسیون تیر و کمان به ارزیابی عملکرد خویش پرداخته و در صورت مشاهده ضعف و نقصان در سیستم مدیریتی فدراسیون، از مسوولیت خود کنار بروند.