از ماست که بر ماست

 این جمله آشنا در سال‌های اخیر بارها و بارها از زبان مسوولان اقتصادی کشور، تولیدکنندگان، صنعتگران، کشاورزان و دیگر قشرهای کشور به گوش می‌رسد، تا جایی که دیگر در کوچه و بازار شنیدن این جمله و انتقاد و گلایه از ورود این کالاها ورد زبان همه شده است و دیگر نمی‌توان گفت این مساله صرفا نوعی بحث اقتصادی است.

اجازه دهید از منظری اجتماعی به این بحث بپردازیم. آیا کالاهای چینی خود به خود و با پای پیاده مسیر چین تا ایران را طی می‌کنند و سر از بازار ما در می‌آورند؟

آیا جمعی از خود ما مردم ایران که در کار صادرات و واردات هستیم به دلایلی که خود می‌دانیم، بیش از حد به بازار‌های چین و خرید بنجل‌ترین اجناس آنان و قالب کردن این اجناس به مردم خود و بازار‌های داخلی رغبت نداریم؟

جالب اینجاست که گلایه از پر شدن بازار ایران از اجناس چینی اینک طوری مطرح می‌شود که گویا چینی‌ها به زور ما را مجبور به خرید و وارد کردن اجناس خود می‌کنند و گویا آنان مقصرند که به فکر تولید یا حتی مشابه‌سازی کالاها و اجناس پر طرفدار ایران یا محصولات مرغوب ایرانی نظیر فرش و... هستند؟

طبیعی است که به جای بهانه آوردن و دیگر کشورها را که به فکر جا انداختن خود و سبقت گرفتن در بازار پر رقابت جهانی هستند، مقصر جلوه دادن، کمی به خودمان و کارهایی که در زمینه تولید و باز تولید کالاها و محصولات ایرانی کرده‌ایم، بپردازیم و ببینیم که چرخه تولید و مصرف ایرانیان در داخل کشور چه آسیب‌ها و معایبی دارد که اینگونه کالاهای چینی و محصولات کشورهای دیگر آن‌هم در پایین‌ترین سطح خود به کشور وارد می شود و البته مشتری‌های پر و پا قرص دارد.

قطعا بخش عمده‌ای از این گرایش به مناسبات اقتصادی و تولیدی و ساز و کار آن در کشور برمی‌گردد. اما این مساله به نظر می‌رسد صبغه‌ای اجتماعی نیز دارد. کاش بررسی کنیم و علت‌های اجتماعی (جدا از سود مالی که عاید آنان می‌شود) رغبت وارد کنندگان به وارد کردن کالاهای بی‌کیفیت و خوراندن آن به خورد مردم و البته استقبال مردم از این اجناس بی‌کیفیت را بیابیم تا بدانیم که چرا هم وارد می‌کنیم، هم مصرف می‌کنیم و هم می‌نالیم که‌ای داد بیداد کالاهای چینی همه ایران را فرا گرفته است.

صولت فروتن
جام‌جم