دستم بگرفت وپا به پا برد

یک سال اول زندگی هر کودکی پر از اتفاقات جالب و تغییرات دوست داشتنی است. پس اگر در این دوره، پدر و مادری درباره بزرگ شدن کودکشان سوال نداشته باشند، جای تعجب دارد.

هنگامی که صحبت از لحظات خاص زندگی کودک می‌شود، قدم‌های اول کودک را نمی‌توانیم نادیده بگیریم. یک روز کنار مبل می‌ایستد ـ شاید کمی هم بلغزد ـ و روز بعد لرزان و تلوتلو خوران به آغوش شما می‌آید. بعد کم‌کم می‌دود و دوران خردسالی را پشت سر می‌گذارد. این قدم‌های کوچک و لرزان راهی به سمت استقلال بیشتر کودک است. پس به این مرحله از زندگی او بیشتر دقت کنیم.

وقتی کودک تازه یاد می‌گیرد چگونه بایستد و راه برود، ممکن است برای این‌که دوباره بتواند بنشیند به کمک شما نیاز داشته باشد. شاید در این شرایط کودک گریه کند و شما را برای کمک فرا بخواند. در این مواقع به خاطر داشته باشید او را بلند نکنید. فقط آرام و به راحتی بنشانیدش. به او نشان دهید چگونه با خم کردن زانوهایش می‌تواند راحت و بدون زمین خوردن بنشیند. به او فرصتی بدهید تا خودش هم بتواند امتحان کند.

برای این‌که کودک را تشویق به راه رفتن کنیم، می‌توانیم مقابل او زانو زده یا بایستیم و دست‌های خود را باز کنیم تا او هر چه زودتر به آغوشمان بیاید.

یا ممکن است هر دو دست او را گرفته و او را به سوی خود بیاوریم. به خاطر داشته باشیم که بهتر است کودک با پای برهنه راه برود تا تعادل و هماهنگی او بهبود یابد. اما می‌توانیم زمانی که کودک بیرون از خانه راه می‌رود یا روی سطوحی سرد و زبر است از کفش استفاده کنیم.

برای قدم‌های اول همیشه اطمینان حاصل کنید که محیط اطراف او ایمن است. این‌گونه بیشتر از نخستین گام‌های فرزندمان لذت خواهیم برد.