باید حواسم را جمع‌ کنم

طبیعتا به عنوان یک بازیگر شناخته شدم و از آن به بعد شروع کردم به کار کردن در این زمینه و سعی کردم که بهتر و پویاتر به سمت نقش‌های دیگر حرکت کنم.

خیلی زیاد. به هرحال هر کسی دوست دارد در کارش موفق باشد.

«مرگ تدریجی یک رویا» مرا به مخاطب تلویزیون معرفی کرد، آنها مرا شناختند و من به عنوان بازیگر تلاش کردم نظرات آنان را درباره کارم بدانم.

این‌که مردم مرا با نقش مارال عظیمی می‌شناسند، خیلی اتفاق خوبی است. اکنون باید منتظر عکس‌العمل آنها در مقابل نقش زیبا کاویانی باشم. به هر حال از این که با اولین کار توانستم در ذهن مردم باقی بمانم بسیار برایم دلپذیر است.

چون پیشنهاداتی که به من در این مدت شد را دوست نداشتم بنابراین ترجیح دادم که بازی نکنم.

قطعا نقشی را که دوست ندارم بازی نمی‌کنم بخاطر همین هم یک سال حضور نداشتم.

ابتدا باید بتوانم با نقشی که به من پیشنهاد می‌شود، ارتباط برقرار کنم. چون اگر نتوانم با نقشم ارتباط برقرار کنم نخواهم توانست آن را باورپذیر اجرا کنم و بعد از آن، کارگردان برایم اهمیت دارد. از این نظر که بتوانم با او مشورت کنم و در طول کار با او تعامل داشته باشم.

حدود 20 قسمت از فیلمنامه سریال آماده بود. روی هم‌رفته قصه خوبی داشت و پتانسیل این را داشت که به یک مجموعه خوب و دیدنی تبدیل شود و به نظرم زیبا کاویانی با توجه به این که یک بچه سرراهی بود و از نعمت داشتن پدر و مادر واقعی محروم بود شخصیت محکم و موجهی داشت که از نظر من قابل احترام بود. برای همین دوست داشتم که مدتی به جای او زندگی کنم.

نمی‌شود با نقش زندگی نکرد چون در غیر این صورت نمی‌توان آن را باورپذیر اجرا کرد. مخاطب من را جلوی دوربین می‌بیند و براساس آن قضاوت می‌کند پس باید مقابل دوربین با نقش زندگی کرد.

وقتی می‌خواهم اولین پلان را بازی کنم بسم‌الله می‌گویم و شروع می‌کنم و قبل از شروع کار همه سنگ‌ها را با خودم وا می‌‌کنم. برای همین خیلی حین کار به مخاطب فکر نمی‌کنم چون قبلا به او فکر کرده و بعد کارم را انتخاب کرده‌ام.

بستگی به توانایی بازیگر داشت. من گاهی این کار را انجام می‌دادم و خوشحالم که این اعتماد به من شد.

خیر، قطعا دوست دارم نقش‌های منفی هم‌ بازی کنم. هنوز راه طولانی‌ای در پیش دارم. ابتدا باید مخاطب به من اعتماد کند و به توانایی‌های من پی ببرد. به نظرم باید از حالا به بعد تازه حواسم را جمع کنم تا بی‌گدار به آب نزنم.

در زمان خواندن فیلمنامه، نقش را از نگاه سامیه لک بررسی می‌کنم و بعد می‌روم و با نویسنده و کارگردان صحبت می‌کنم، اما ابتدا نقش از فیلتر ذهنی خودم عبور می‌کند، او را در وجود خودم پیدا می‌کنم و بعد او را مقابل دوربین اجرا می‌کنم. به هر حال نقش‌ها خیلی جدا از خودم نیستند. نام اصلی من سامیه است اما زمان اجرای نقش نامم عوض می‌شود. من شخصیت نام جدید را در درون خودم پیدا می‌کنم.

20 مهر 88 این نقش به من پیشنهاد شد و 22 آبان هم مقابل دوربین رفتیم. یعنی چیزی حدود یک ماه فرصت داشتم تا زیبا را بشناسم و به او نزدیک شوم.

با آقای معصومی مکرر صحبت می‌کردم، چون باید به اتفاق هم درباره زیبا تصمیم می‌گرفتیم تا توانستیم کار را شروع کنیم. ضمن این که خودم هم شناسنامه‌ای برای زیبا طراحی کردم و طبق آن سعی کردم او را در خودم پیدا کنم.

حتی می‌توانم ایراداتی از کارم بگیرم که مخاطب هرگز آنها را نخواهد دید. باور کنید گاهی که بازی‌ام را می‌بینم از دست خودم حرص می‌خورم.

واقعیت این است که تهیه‌کنندگان، بازیگران را انتخاب می‌کنند و نقش کارگردان در این زمینه کمرنگ است. مثلا من در سریال مرگ تدریجی یک رویا، نقش یک نویسنده را داشتم و در خانه بی‌پرنده نقش یک دکتر را دارم. لابد کار بعدی‌ام باید نقش یک مهندس را بازی کنم. در حالی که باید به بازیگر اعتماد کنند و نقش‌های مختلف را به او بسپارند. اکبر عبدی با برنامه «بازم مدرسه دیر شد» آمد و شناخته شد و بعد شد دزد عروسک‌ها و در نهایت رسیده به فیلم مادر، پس به او اعتماد شد. به نظرم باید به نسل جدید هم همین قدر بها داده شود و شرایطی فراهم شود تا آنها بتوانند توانایی‌های خود را به نمایش بگذارند.