تکرار راز ماندگاری است

من اصولا آدمی هستم که یا کاری را شروع نمی‌کنم یا اگر شروع کنم تا آخر آن می‌روم. قصه این مساله از زمانی شروع شد که تولید و پخش برنامه‌های صبحگاهی برای اولین بار در کشور مطرح شد و ما در برنامه صبحگاهی شبکه یک برای اولین بار از استودیو خارج شدیم و در فضای باز برنامه اجرا کردیم. همین نوآوری باعث شد تا سال‌های سال با این برنامه همکاری کنم. خیلی از مخاطبان امروز سیما از برنامه «صبح به خیر ایران» خاطره دارند بخصوص از زمانی که «سفرنامه صبا» را شروع کردیم و از این شهر به آن شهر می‌رفتیم استقبال مخاطبان از برنامه بیشتر شد برای همین خیلی‌ها من را به خاطر حضورم در این برنامه و شبکه یک سیما می‌شناسند.

بله حدود یک سال در شبکه 3 حضور داشتم و مدتی هم برای شبکه 5 برنامه ساختم اما شبکه یک برایم نوستالژی خاصی دارد برای همین سعی کردم کاری کنم که سند شبکه یک را به نامم بزنند. (می‌خندد). به هر حال این حضور برایم به نوعی یک سرمایه است.

متاسفانه در حال حاضر بودجه این گونه برنامه‌ها بسیار کم است. باید برنامه‌ها را به گونه‌ای تولید کرد که مخاطب با رغبت آنها را پیگیری نماید. از طرفی اگر آرم شبکه‌های مختلف را از تصویر حذف کنیم می‌بینیم که تمام برنامه‌های صبحگاهی مانند هم هستند و فرق چندانی با یکدیگر ندارند. دکورها یکنواخت و کارشناسی‌ها هم تقریبا همگی در یک رده هستند. بنابراین آن جذابیتی که باید متاسفانه در برنامه‌های صبحگاهی امروز وجود ندارد.

بالطبع مخاطبان امروز با گذشته تفاوت‌های زیادی دارند. آنها آماده‌تر و تیزبین‌تر شده‌اند. اگر برنامه‌ ریتم کندی داشته باشند قطعا مخاطب آن را نمی‌پذیرد.

کاملا با گذشته و زمانی که ما آن را روی آنتن می‌فرستادیم، فرق کرده است چون اساسا تعریف برنامه‌های صبحگاهی عوض شده و تهیه‌کنندگان در قالب جدید برنامه‌سازی می‌کنند.

وقتی بودجه بموقع و درست داده شود خیلی از مشکلات حل می‌شود. در شرایط فعلی بیشتر برنامه‌ها برای ادامه حیات خود به اسپانسر نیاز دارند اما اگر مجلس بودجه سازمان صدا و سیما را افزایش دهد برنامه‌سازان با خلاقیت بیشتری می‌توانند کارهای ارزشمندی را تولید و پخش کنند.

در شهرستان‌ها و روستاها مبحث مهمی که وجود دارد، بحث کشاورزی است. کشاورزی در شهرستان‌ها و روستاها اهمیت ویژه‌ای دارد. اما سال‌هاست تلویزیون به این مبحث کمتر می‌پردازد تا این‌که گروه جهاد کشاورزی ساخت برنامه «مستقیم آبادی» را به من پیشنهاد داد و من پذیرفتم و سریع کار کردم. هدف اصلی این برنامه توجه به روستاها و شهرستان‌ها بود و این‌که قشر روستایی و کشاورزان در جامعه بهتر شناسانده شوند.

بله، دقیقا احساس می‌کنم که تلویزیون بسیار شهرزده شده است و این شهرزدگی حتی زندگی روستاییان را تحت تاثیر قرار داده است. برای نمونه ما اکنون کمتر مراسم عروسی سنتی در روستاها می‌بینیم چون دختران و پسران روستایی هم دوست دارند مدرن و به اصطلاح خودشان شهری مراسم عروسی را برگزار کنند. در صورتی که زندگی شهری و مدرن نباید سنت‌ها و فرهنگ ما را در حاشیه قرار دهد.

من خوشبختانه با خیلی از رشته‌ها آشنایی دارم. از سیم‌کشی گرفته تا نجاری، آهنگری و کشاورزی.

بله، من از کودکی بسیار مشتاق آموختن بودم و سعی می‌کردم به همه چیز خوب دقت کنم و راه و روش آن را یاد بگیرم.

خیلی زیاد. هر وقت که از تهران دور می‌شوم زندگی تازه‌ای برایم شروع می‌شود. هر سفر حکم درس جدیدی را برایم دارد.

بله، خیلی دوست دارم این کار را عملی کنم. نهایتا اگر قرار است 10 سال دیگر زندگی کنیم پس بهتر است که در جایی که آب و هوای خوب دارد روزگار را بگذرانیم.

بله در آنجا تمام دشت حیاط شماست و دیواری مقابل شما نیست.

بله، حداقل آمارهای موجود این مساله را ثابت می‌کند. خوشبختانه گرایش به رشته کشاورزی زیاد شده است. حتی من یادم هست که برنامه‌ای از پرورش آهو نشان دادیم که از آن به بعد خیلی‌ها با برنامه تماس گرفتند و از چند و چون این نوع پرورش از ما مشورت خواستند.

متاسفانه اکثر این برنامه‌ها ساختاری تکراری و شبیه به هم دارند. معمولا شروع خوبی دارند ولی در ادامه افت می‌کنند. ضمن این که بیشتر تصاویر شبیه نگاتیو و عکس ثابت هستند و کمتر حرکت در آنها وجود دارد.

متاسفانه اجراها خیلی پویا نیستند که این اشکال صد در صد مربوط به مجری نیست، بلکه تهیه‌کننده‌ها هستند که اعتمادبه‌نفس را از مجریان می‌گیرند. حس می‌کنم که امروزه تهیه‌کننده‌های ما محتاط‌تر از گذشته شده‌اند و کمتر سلیقه به خرج می‌دهند. ضمن این که با سلیقه مخاطب کمتر آشنا هستند و بیشتر تلاش می‌کنند مدیران را راضی نگه دارند تا مردم و مخاطبان برنامه را در صورتی که ما برای مردم برنامه می‌سازیم نه برای خوشایند افراد خاص؛ بهتر است به مجریان بهای بیشتری داده شود.

چون ما برای مخاطب تکرار شدیم، طوری که اگر چهره ما را هم نبینند به واسطه صدایمان ما را می‌شناسند ضمن این‌که مثلا خود من در مورد کارم همیشه مولف بوده‌ام و هرگز به کارم سرسری نگاه نکرده‌ام.