شکنجه کردن به نام دموکراسی

توماس همربرگ، کمیسیونر شورای اروپا در این رابطه می‌گوید:

این افراد در معرض شکنجه‌های بسیار شدید قرار گرفتند تا آنجا که ما می‌دانیم شکنجه غرق مصنوعی از این جمله بوده است.

مارس 2003 یک هواپیما از افغانستان به پایگاه شیمانی، منطقه روستایی در شمال شرق لهستان به زمین نشست.

ماریولا پرژولوکا، مدیر تسهیلات فرودگاه شیمانی از 2002 تا 2005 در این باره گفت: آن پروازها عجیب وغریب نبود. از ما خواستند کمترین هواپیمای ممکن در فرودگاه باشد و هیچ گاه ماموریتی گمرکی برای بازدید این پروازها نبود.

گزارش‌های پروازی نشان می‌دهد پروازهای متعدد وابسته به سیا، آن زمان کابل را به مقصد بوداپست ترک کرد، اما مقصد واقعی آنها شیمانی بود.

ماریولا پرژولوکا می‌گوید: مدیر وقت فرودگاه که بسیار نگران بود‌‌ از من خواست به آن هواپیما اجازه فرود بدهیم. دنیل سنفورد، خبرنگار بی‌بی‌سی می‌گوید: این پایگاه دور افتاده در لهستان، جایی است که سیا توانست در محرمانه‌ترین شرایط، عملیات‌های خود را انجام بدهد. زندانیان از اینجا به پایگاهی در منطقه‌ای به نام استاریک اکوتی ـ که در مدارک سیا با نام رمز کوت شناخته می‌شود ـ منتقل شدند که هنوز هم منطقه حساسی است.

خبرنگار بی‌بی‌سی اضافه می‌کند: و اینجا (پایگاه شیمانی) مقصد نهایی است که سیا با روش‌های بازجویی خودش، یعنی کوبیدن سر به دیوار و غرق مصنوعی که مشابه غرق شدن طبیعی است از زندانیان اعتراف می‌گرفت.

جولیا هال، عضو عفو بین‌الملل می‌گوید: این شکنجه‌های جسمی و روحی به فرد القا می‌کند که در حال مردن است.

آدام بودنار، عضو بنیاد حقوق بشر هلسینکی می‌گوید: این یکی از صحنه‌های مهم دموکراسی مدرن است.دیک چنی در ماه می 2009 گفت: وظیفه نیروهای آمریکایی، اجرای تشریفات و مراحل قانونی نبود بلکه ماموریت داشتند اطلاعات را استخراج کنند.

حتی گزارش بشدت سانسور شده سال 2009 دولت آمریکا تایید کرده است خالد شیخ محمد در سال 2003 بیش از 183 بار در معرض شکنجه غرق مصنوعی قرار گرفت. ماموران سیا به خالد شیخ محمد گفته بودند فرزندانش را خواهند کشت.

دیک مارتی، عضو شورای اروپا می‌گوید: اگر بخواهم به روش قضایی و به عنوان قاضی سخن بگویم باید بگویم بله، محمد در لهستان بود و شکنجه شد.

ابوزبیده، یکی دیگر از زندانیان شیمانی بوده است که به پایگاه مخفی سیا در تایلند و سپس از طریق دبی به شیمانی در لهستان منتقل شد. این نخستین پرواز ثبت شده سیا و آغاز برنامه‌های مخفی اروپا بود.

جورج دبلیو بوش، رئیس‌جمهور پیشین آمریکا در این باره گفته بود: او زمان زیادی برای دسیسه و برنامه‌ریزی صرف می‌کرد، اما دیگر قادر به انجام چنین کاری نیست.

دیک مارتی از اعضای شورای اروپا معتقد است: مشکل سیا این است که خشونت در چنین سیستمی بسیار زیاد است و این یعنی شکست کامل سیستم.

جولیا هال می‌گوید: باید بدانیم این قربانیان چه کسانی هستند و برای چه زندانی شده‌اند. ماموران بازجویی چطور از آنها بازجویی کرده‌اند و چه نوعی از شکنجه و بازجویی در مورد آنها به کار گرفته شده است.

روبرت مجسکی، معاون دادستان لهستان می‌گوید: تایید می‌کنم دادستانی در حال بررسی موضوع وجود بازداشتگاه‌هایی در خاک لهستان است.

اما این زندان‌های سری و مخوف فقط مشکل لهستان نیست. لیتوانی، دیگر کشور اروپایی نیز محل این زندان‌ها بوده است.

رولانداس پاکساس، رئیس‌جمهور لیتوانی در سال‌های 2004ـ 2003 گفت: تابستان سال 2003 رئیس امنیتی نزد من آمد تا برای جای دادن زندانیان سیا در خاک این کشور به طور مخفی از من کسب اجازه کند.

اما رئیس‌جمهور پاکستان، از این مساله سرباز زد. سپس به اتهام فساد از پست خود برکنار شد. وی اعلام کرد که بهای «نه» گفتن به سیا را پرداخت کرده است.

سال بعد گروهی از آمریکایی‌ها کار خود را در جایی که قبلا اصطبل اسب‌ها در منطقه‌ای خارج از پایتخت لیتوانی بود، آغاز کردند.

جوناس، یک روستایی ساکن در نزدیکی این اصطبل می‌گوید: ناگهان این اصطبل‌ها بسته شد و هرچه را در آن بود، بیرون ریختند و این‌گونه زندان عظیم و البته سری دیگری در لیتوانی ساخته شد.

هنریکاس میکویسیوس، از موسسه نظارت بر حقوق بشر لیتوانی می‌گوید: ما برای آزادی، دموکراسی، قانون و حفظ حقوق بشر مبارزه کردیم و بهای بسیار گرانی هم پرداختیم؛ اما به همین ارزانی با این کار همه را فروختیم و سپس زندانیان به گوانتانامو منتقل شدند.

دیک چنی در دفاع از این شکنجه‌ها گفت: این بازجویی‌ها باعث نجات جان هزاران نفر شد.

اما جولیا هال می‌گوید: هیچ راهی برای اعتماد به حرف‌های چنی وجود ندارد.

سرانجام بدون این که این کشورها و البته سازمان سیا به علت این‌گونه بازجویی‌های خلاف قوانین حقوق بشر سازمان ملل متحد به پای میز محاکمه کشیده شوند، این قربانیان به گوانتانامو منتقل شدند و اوباما که با شعار تغییر به قدرت رسید، وعده داد زندان گوانتانامو را ببندد و به چنین بازجویی‌هایی پایان دهد، ولی هرگز موفق به این کار نشد.

محمد علی احمدنیا / جام جم