سوگنامه‌ای برای ارومیه

وگرنه دریاچه‌ای که همین طور مثل آب‌های آرام و بی‌خروش فقط بخواهد جلوه‌گری کند؛ آن هم برای بی‌ظرفیت‌هایی مثل ما، سرنوشتش می‌شود همین که می‌بینیم.

این روزها می‌بینیم که دریاچه نجیب، حال و روز خوشی ندارد. کاش می‌شد فراخوان زد و گفت که همه آدم‌های ساحل دریاچه ارومیه، هریک سطلی آب با کمی نمک بردارند و بریزند توی دریاچه تا بگویند دوستت داریم و می‌خواهیم دریاچه‌ای پرآب باقی بمانی... تا بگویند آی آدم‌هایی که مسوول‌اید، تو را به خدا به داد این دریاچه آرام برسید تا نرسد روزی که بخواهیم بر جنازه آن دریاچه نجیب اشک بریزیم که شاید دو روزی بیشتر زنده بماند. این روزها دریاچه ارومیه حال و روز خوشی ندارد.

این را تمام اهالی خوب آذربایجان می‌دانند؛ همان‌ها که عمری را با نجابت این مایه حیات و آرامش سر کرده‌اند.

انصاف نیست بگذارید دریاچه بمیرد و ما بی‌خبر بمانیم. انصاف نیست به همه ما مردم ایران نگویند که حال این فرزند چگونه است. ما باید بدانیم آیا دریاچه‌مان مریضی‌ صعب‌العلاج گرفته یا این که از غصه دارد دق می‌کند. باید بدانیم اگر آستین‌ها را بالا بزنیم تا نجاتش دهیم، او می‌ماند یا نمی‌ماند؟

خودم چند سالی است که به ارومیه نرفته‌ام... اما امیدوارم دست‌کم آنهایی که مسوولیتی دارند، این روزها سری به دریاچه ارومیه بزنند و به ما هم خبر بدهند که عاقبت این دریاچه عزیز چه می‌شود و به ما بگویند و خاطرمان را جمع کنند که نمی‌خواهند دست روی دست بگذارند تا....

صولت فروتن / جام‌جم