دمکراسی امریکایی به سبک لنین

طبق اعلام رسمی دولت امریکا ، پل برمر ، حاکم امریکایی عراق امروز (دوشنبه 29/10/82) پس از 2روز مذاکره با شخصیت های سیاسی و نظامی مستقر در واشنگتن ، به نیویورک خواهد رفت تا مقامات عالی سازمان ملل را به مشارکت در تشکیل دولت انتصابی مورد نظر امریکا ترغیب کند.

کد خبر: ۳۵۴۰۷

بر اساس طرحی که برمر در نوامبر گذشته (2ماه پیش) به تصویب جورج بوش رساند ، قرار است در ژوئن 2004 یک دولت عراقی ، بدون برگزاری انتخابات یا همه پرسی و از طریق انتصاب مقامات توسط امریکایی ها تشکیل شود که امور اجرایی ، تقنینی و قضایی این کشور را به عهده خواهد داشت . این طرح البته با مخالفت اکثریت مردم عراق که خواستار برگزاری انتخابات و تاسیس یک دولت و مجلس انتخابی هستند، مواجه شده و نظر آیت الله سیستانی مبنی بر ضرورت برگزاری انتخابات آزاد قبل از تاسیس هرگونه دولت رسمی ، مورد حمایت عموم مردم این کشور قرار گرفته است . تظاهرات بزرگ مردم شهرهای مختلف عراق طی روزهای گذشته ، نمایش روشنی از این خواست ملی بود. این خواست البته با مخالفت برمر که از روز جمعه در امریکا به سرمی برد ، روبه رو شد. او پس از ملاقات با جورج بوش اعلام کرد: از نظر امریکا، شرایط برای برگزاری انتخابات در عراق فراهم نیست و امریکا تمایل دارد دمکراسی در عراق را بدون برگزاری انتخابات مستقر کند. (بی بی سی ورلد ، 27/10/82) ایده دمکراسی بدون انتخابات اگر چه ایده پارادوکسیکالی است ، اما چیزی نیست که تنها برمر به آن اشاره کرده باشد. چند ماه پیش از این ، ریچاردهاس ، رئیس شورای روابط خارجی امریکا اعلام کرد که میان دمکراسی و انتخابات تلازمی وجود ندارد و امریکا باید از طریق یک دولت انتصابی در عراق به ایجاد دمکراسی مبادرت ورزد. (فارین افرز ، نوامبر 2003) همزمان با مصاحبه ریچاردهاس ، ساموئل هانتینگتون در گفتگویی سیاسی با آنتونی گیدنز (جامعه شناس مشهور انگلیسی) اظهار کرد: انتخابات پدیده ای نیست که ما بخواهیم از آن برای همه دنیا استفاده کنیم . حقیقت این است که در دنیای اسلام ، برگزاری انتخابات به پیروزی اسلامگرایانه خواهد انجامید. بنابراین اگر ما در عراق امروز، انتخاباتی برگزار کنیم ، شیعیان و سنی های تندرو پیروز خواهند شد. (نیو پرسپکتیو ، پاییز 2003) هانتینگتون که در اینجا مراجعه به آراء عمومی را نهی می کند، کتابی دارد به نام «موج سوم دمکراسی» و در آن کتاب توسعه دمکراسی را وظیفه اصلی دولت امریکا قلمداد کرده است . شرر حلیمی ، یک نویسنده خوش ذوق فرانسوی ، کوشیده است این تناقضهای استراتژیک را در دیدگاه هانتینگتون روشن سازد. حلیمی می نویسد: هانتینگتون می خواهد دمکراسی را به شیوه لنین توسعه بخشد. از دیدگاه او شیوه کمونیست ها در ایجاد نظم ، شیوه بسیار خوبی است و به همین دلیل در کتاب «نظم سیاسی در جوامع در حال تحول» از لنین تقدیر کرده است. نویسنده لوموند اضافه می کند که نومحافظه کاران امریکایی با روش هانتینگتون کاملا موافقند، اما اگر آنها بخواهند با جهان به شیوه لنین عمل کنند، سرنوشت خود را نیز چون سرنوشت کمونیست ها در امپراتوری اتحاد شوروی رقم خواهند زد. (لوموند دیپلوماتیک ، دسامبر 2003) آیا سازمان ملل نیز با دمکراسی به شیوه لنین در عراق موافق خواهد بود؛!