نباید فوتبال را سیاه و سپید دید

 هر چند که ما نیز دغدغه مبارزه با آلودگی‌ها در فوتبال را داریم و معتقدیم در فوتبالی که سالانه 300، 400 میلیارد تومان در آن خرج می‌شود، نباید وضعیت این گونه باشد که حواشی زیاد آن متن فوتبال را تحت تاثیر امواج منفی خود بگیرد، اما در عین حال معتقدیم که نباید فوتبال را آنقدر سیاه دید که در آن جایی برای مسائل اخلاقی و ارزشی متصور ندید و نه آنقدر سپید و پاک که از هر گونه هشدار و نگاه منتقدانه دلسوزان فوتبال و ورزش نیز خم به ابرو نیاورد و مبارزه‌ای را در جهت برون‌رفت از وضعیتی که فوتبال ما در آن گرفتار آمده، انجام نداد.

به‌طور مسلم در همین فوتبالی که انتقادهای زیادی به آن وارد است، می‌توان اصول و ارزش‌های انسانی را به اوج و کمال رساند و در آن الگوهایی را دید که با وجود تمام جذابیت‌ها و زمینه‌های شهرت سریع و بی‌دردسر، هیچ گاه از مسیر سالم زندگی خارج نشده اند و فوتبال و شهره شدن در آن را وسیله‌ای برای خدمت به مردم و جامعه‌ای دانسته‌اند که در دل آن پرورش یافته‌اند. در حقیقت فوتبال ایران نیز باید در مسیر رشد و ترقی خود همواره مبارزه‌ای دائمی با کژی‌ها و آلودگی‌ها داشته باشد تا این همه پولی که در چاه ویل آن ریخته می‌شود، مفت و مجانی از کف نرود.

یقینا در فوتبالی که 95 درصد آن دولتی است، مبارزه با کژی‌ها در آن نباید اینقدر سخت باشد، تنها کافیست همت آن را در بین مدیران دولتی فوتبال به‌وجود آوریم و اخلاق و اخلاق مداری را مقدم بر نتیجه‌گرایی صرف قرار دهیم. نتایجی که دستیابی به آن به هر قیمت ممکن باعث شده تا در خیلی مواقع از ارزش‌های انسانی و اسلامی عبور کرده و اصل فوتبال را قربانی جاه‌طلبی‌ها و هوی و هوس‌های کسانی سازیم که در فوتبال و ورزش ریشه لازم را ندارند و به تنها چیزی که توجه ندارند مصالح ملی فوتبال است.

بی‌شک فوتبال ایران در کنار زیبایی‌های ظاهری خود می‌تواند زیبایی‌های باطنی زیادی را نیز به همراه داشته باشد، مشروط به آن که زمینه‌ای را ایجاد کنیم که حاشیه‌های کمرشکن در آن به کنترل در آمده و هرکس به وظیفه ملی خود در قبال این فوتبال عمل کند.