مسمومیت‌های اورژانسی

در صورت امکان، تمامی شواهد دال بر تعداد و نوع داروی مصرفی را یادداشت کرده و در اختیار پرسنل اورژانس قرار دهید. اگر دارو ناشناخته است یا سم در ظرفی بدون برچسب قرار دارد، باید ظرف محتوی دارو یا سم به پرسنل 115 برای انتقال به بیمارستان تحویل داده شود. بسیاری از سموم، خطر آلودگی برای دیگران دارند.

بنابراین در برخورد با بیمار و ترشحات وی (استفراغ) دقت کنید، مبادا شما نیز آلوده شوید. در صورتی که خطر انتقال وجود دارد، نیاز است که لباس‌های آغشته به سم را خارج کرده و ترجیحا بدن بیمار را شست؛ این اقدامات عموما در بیمارستان انجام می‌شوند.

طی یک تا دو ساعت ابتدایی از مصرف سم یا دارو به دلیل باقیماندن در معده امکان خارج کردن به کمک استفراغ وجود دارد. شربتی بنام ایپکاک می‌تواند در ظرف 20 دقیقه موجب شود بیمار محتویات معده خود را بالا بیاورد. میزان مصرف دارو 15 تا 30 سی‌سی است. اغلب تا رسیدن اورژانس یکبار استفاده کفایت می‌کند. البته به این نکته توجه داشته باشید که استفراغ در همه بیماران توصیه نمی‌شود. بالا آوردن می‌تواند باعث ورود سم به مجاری هوایی شود که بدتر از خوردن آن است.

بنابراین در افراد با کاهش هوشیاری، زنان باردار یا شیرده، مصرف مواد سوزاننده مثل اسیدها یا بازها، مسمومیت با استرکنین یا بلع مواد نفتی نباید بیمار را وادار به استفراغ کرد. اگر فردی دچار کاهش هوشیاری باشد و خود به خود استفراغ کند، باید سریعا به پهلو خوابانده شود تا از ورود مواد استفراغی به مجاری هوایی جلوگیری شود.

در صورت مصرف مواد سوزاننده مایع ، مصرف شیر در دقایق اولیه به عنوان رقیق‌کننده توصیه می‌شود. شیر هم رقیق‌کننده و هم باعث کاهش حرارت تولیدی ناشی از مواد سوزاننده می‌شود. شیر را نباید برای مواد سوزاننده جامد (پودرهای شوینده) استفاده کرد. اگر شیر در دسترس نبود می‌توان از آب استفاده کرد. برای رقیق کردن باید از حجم زیادی از شیر یا آب بهره برد.

پس از انتقال بیمار به اورژانس و بهبود، ممکن است که برای وی مشاوره روان‌پزشک درخواست شود. بسیاری از همراهان به این مشاوره واکنش نشان می‌دهند. عده‌ای آن را نوعی توهین به بیمار خود می‌دانند، اما واقعیت این است که تمام افرادی که اقدام به خودکشی می‌کنند امکان تکرار دارند و چه بهتر که قبل از هرگونه تکرار، اقدام به پیشگیری کرد و مراجعه به روان‌پزشک اقدامی پیشگیرانه است.