جواد هاشمی: همه کنار هم

فلسفه باشگاه هنرمندان امور خیریه و بازی‌‌های خیرخواهانه است. ما در این باشگاه تعداد زیادی از هنرمندان را در رشته‌های مختلف کنار هم می‌بینیم که هر جای دیگری جمع شوند، هزینه‌‌های زیادی باید بشود اما 10 سال است که این بچه‌ها کنار هم جمع می‌شوند و حتی از جیب خودشان خرج هم می‌کنند. خیلی از مواقع شده که به شهرهای محروم کشور رفته‌ایم و برای مراکز بهزیستی آنجا بچه‌ها پول جمع کرده‌اند و بخشی از مشکلات آنها را حل کرده‌اند یا در ساخت و تکمیل پروژه‌های انساندوستانه بچه‌ها همت کرده‌‌اند. این مجموعه 10 ساله با تمام مشکلات و شایعات بی‌اساسی که پشت آن بوده، با نیت کار خیرخواهانه و خداپسندانه پیش رفته و به همین دلیل منحصر به فرد است.

خیلی وقت‌ها به خاطر نگاه بزرگ‌تر حسین یاریار انتظارات بیشتری از ما می‌رود اما بضاعت ما همین است. اگر افرادی پیدا شوند و به باشگاه هنرمندان کمک کنند، قطعا باشگاه به اهداف بالاتری هم دست پیدا خواهد کرد که هم آخرت آنها تامین می‌شود و هم باشگاه به اهداف بالاتری می‌رسد. باشگاه پتانسیل بالایی برای کارهای خیرخواهانه خیلی بزرگ‌تر دارد مثل فیلمسازی که عواید آن خرج اهدافش شود.

بهترین خاطره من تشکیل این تیم بود. در سال اولی که افتخار داشتم و دعوت شدم، خیلی خوشحال بودم که در کنار هنرمندان خیر هستم. در باغی در خیابان الهیه با درخواست رضا عطاران و مجید صالحی دور هم جمع شدیم. آن روز به یاد ماندنی‌ترین روز هنرمندان برای من بود. ما به یک آسایشگاه در منطقه‌ای محروم سر زدیم که بچه‌ها همانجا دست به جیب شدند و هرچه توانستند کمک کردند. یک خاطره خوب دیگر هم دارم که در ورزشگاه کیسه دستم بود و داشتم پول جمع می‌کردم که یک نفر گفت چرا شما این کار را می‌کنید، بگذارید من کیسه را بگردانم، اما من گفتم عزیزترین و بهترین لحظه زندگی من لحظه‌ای است که کمکی به بچه‌ یتیمی بشود. دیدم آن آقا اشک در چشمانش جمع شد و هر دو نفرمان بغض کردیم که لحظه بسیار قشنگی بود. بدترین خاطره من از این 10 سال هم زمانی بود که یکی از بازیکنان تیم مصاحبه‌ای کرد که کذب محض بود و ذهن بقیه را مخدوش کرد که آن حرف‌ها را نه من و نه یاریار تایید نمی‌کنیم. به هر حال یک گروهی که بزرگ می‌شود، دشمن هم پیدا می‌کند.