بزن‌دررو

این«نون و ریحون» خوردن داره!

عرض شود که در میان این 4 مجموعه تلویزیونی مخصوص رمضان که این شب‌ها دارد از شبکات مختلف سیما پخش می‌شود، فقط یک سریال است که با هدف ارائه یک کار فانتزی و گاه طنز که به موازات ایجاد تفکر، تبسم نیز با خود به همراه آورد ساخته شده است که پیش از هر نگاه و نظری، جای قدردانی و تشکر دارد و باید سازندگان آن را اگر نه طلا که لااقل آب طلا بگیرند. چرا که ما بیش از یک مجموعه طنز نیازمند فیلم‌ها و مجموعه‌های مختلف طنز و فکاهه و فانتزی هستیم و این همه برای سطوح مختلف جامعه نیازمند لبخند و شادی، اگر نگوییم واجب دینی، که واجب عقلانی و روا‌ن‌شناسی و پزشکی است. اسنادش هم موجود است. نگارنده که سال‌هاست به عملیات طنزآفرینی مشغول ولی نه لزوما مشعوف است؛ بر خود فرض دید که تا پیش از آن که سر و صدای عده‌ای که همیشه خدا هستند و مثل فنر آماده از جا در رفتن؛ متذکر این نکته اساسی بشوم که ملت ما نیاز مبرم به شادمانی جمعی دارد و این میان رسانه عظیم صدا و سیما بالاترین و گسترده‌ترین نقش را می‌تواند داشته باشد؛ اگر برخی خرده‌گیران و حاشیه‌پردازان بگذارند و آرام بگیرند تا مردم لبخندشان حرامشان نشود.

کد خبر: ۳۴۷۴۹۱

مجموعه تلویزیونی«نون و ریحون» اگرچه هنوز به جاهای کباب‌دارش نرسیده؛ اما در همین ابتدای کار نشان داده که خوب کلید زده و می‌تواند تا پایان کار خوش بدرخشد و پایان کار خوبی از دست مردم بگیرد. حتما که نباید پایان کار را شهرداری بدهد. شهروندان هم یاد دارند! فراموش نکنیم که طنز اگر با جسارت استاندارد سازندگانش و گسترش روحیه نقدپذیری و تحمل انتقاد همگان ـ اعم از مردم و مسوولان ـ همراه نباشد؛ موفق نخواهد بود. و این مهم، درک و درایت والای مخاطبان و ضرورت شناخت آنها را از گونه ادبی و هنری طنز و کمدی و موقعیت‌ها و شکل‌های متنوع و مختلف آن می‌طلبد. مسلم بدانید که هر برنامه‌ای نیز ـ بخصوص در حوزه طنز که مثل راه رفتن روی ریسمان است ـ عاری از کم و کاستی و بی‌عیب و نقص نبوده و نیست و نخواهد بود. منتها ما باید یاد بگیریم که مشوّق باشیم بیش از معترض و متوقع. و به فکر دست‌گیری از آنها به جای دستگیر کردن آنها!... و بدانیم که همیشه همان کلام زیبای حضرت حافظ صادق است که: «هر که بی بصر افتد، نظر به عیب کند» و پناه می‌بریم از آن کسی که ادعا کند می‌تواند نظر به غیب کند!(حالا بیا درستش کن!)

در همین چند قسمت از سریال نون و ریحون، عطر خوش نان طنز و ریحان فکاهه و فانتزی در مشام مخاطب پیچیده و بازیگردانی و روایتگری هنرمند کارکشته و پخته، جناب «فرهاد آئیش» عزیز و نویسندگی طنزپرداز باایمان و خوش‌ذوق گل‌آقایی‌ام «عباس نعمتی» ـ که مرحوم کیومرث صابری فومنی (گل‌آقا) هماره زمینه مساعد رشد استعداد او را در مقوله طنز به من به عنوان سردبیر ته‌تغاری هفته‌نامه‌اش گوشزد می‌کرد ـ در کنار بازیگران جوان و مستعدی که از ملاط و مایه‌های خوب در زمینه کارهای کمیک و طنز برخوردارند؛ ادامه تماشایی خوبی را می‌تواند برای این مجموعه رقم بزند.

قصد شمارش صحنه‌های طنزآمیز و آموزنده مجموعه نون و ریحون را ندارم که این خود فرصتی مناسب برای نقد و نظر می‌طلبد؛ بلکه تنها خواستم که در این ماه مبارک رمضان و نظر به سال‌ها حضور و کسب تجربه‌ام در عرصه طنز، مشوق دوستانی باشم که با درک درست و دینی و عقلانی خود از نیاز شدید جامعه به برنامه‌های شادی‌بخش طنز، این رویکرد را در ساخت آثار تلویزیونی، آن هم در ماه مبارک رمضان انتخاب کرده‌اند و صدالبته به این نکته والا نیز اعتقاد دارند که تبسم را باید با تفکر درهم آمیخت. هرچند عده‌ای از سر نشناختن زبان طنز یا شناختن بیش از حد خود(!) که خویش را گاه در جایگاهی بی‌نیاز از نقد و انتقاد و بازدید می‌بینند؛ هنوز هیچی نشده، زبان به اعتراض گشایند که: «آی ی ی....ایهاالناس!....همه چی را آب برد!»