ماه خدا

یادتان هست؟ به آنجا که می‌رفتی در سکوتش غرق می‌شدی و آرامشی غریب آرام آرام در وجودت می‌نشست.

تا چند روز دیگر این شهر و این کشور حال و هوای دیگری دارند، شاید نتوان گفت چگونه اما جور دیگری است. اذان صبح و اذان مغرب هم رنگ دیگری دارند.

تا چند روز دیگر بوی سحر، بوی غروب، بوی قد قامت الصلوه، بوی زندگی، بوی مهر و محبت، بوی نان تازه، بوی صداقت‌و‌صفا، یکرنگی و یکدلی همه جا را پر می‌کند.

این تجربه را سال‌های گذشته هم داشته‌ایم و آن را حس کرده‌ایم؛ این دگرگونی را، این یک جور دیگر بودن را چشیده‌ایم، بویش کرده‌ایم اما چه کنیم که انسانیم و اهل نسیان و فراموشی.

حالا باز هم آماده می‌شویم برای بازگشت آرامش، برای جور دیگر دیدن، جور دیگر بودن.

یادمان نرود این دگرگونی را از خودمان آغاز کنیم؛ تازه شدن را در خودمان جوانه بزنیم و عطر آن را نثار خانواده، دوستان و همه کنیم.

یادمان باشد برای ورود به ماه خدا باید آماده باشیم. این آمادگی را با صاف کردن دل‌هایمان به دست می‌آوریم.

با کنار نهادن کینه‌ها، با دوست داشتن بیشتر، با دریغ نکردن مهربانی.

از نزدیک‌ترین‌ها هم باید آغاز کنیم. از همسر و فرزندان، از پدر و مادر، از.....

یادمان باشد که این فرصتی مغتنم برای ماست، فرصتی بی‌بدیل.

ماهی آنقدر شریف که روزهایش نزد خدای مهربان، بهترین روزها و شب‌هایش بهترین شب‌هاست.

ماهی که نفس‌های ما را ثواب ذکر حق می‌دهند و خواب را اجر عبادت و پیامبر خدا از ما می‌خواهد که در این ماه از درگاه ایزد یکتا، دل‌های پاک طلب کنیم؛ دل‌هایی شایسته مهمان خدا شدن.

پس یادمان نرود آماده شویم برای مهربان بودن و مهر ورزیدن و بی‌دریغ محبت کردن تا خدای یگانه نیز ما را آنچه مستحق دل‌های پاک و مهربان است، روزی دهد.

یادمان نرود که دست گیریم تا دستمان بگیرند.

یادمان نرود که گرامی داریم تا در آن روز که همه نیازمندند، گرامی داشته شویم.

در این ماه درهای بهشت گشوده است؛ درهای نیکی را بگشاییم.

در این ماه شیاطین در بندند؛ فرصتی بس بزرگ داریم تا بدی‌ها را از خود دور سازیم.

مباد که غفلت و جهل بر ما مستولی شود و این روزها و شب‌های زود گذر و پربرکت را از دست بدهیم.

یادمان نرود که تا چند روز دیگر این شهر و این کشور حال و هوای دیگری دارند. شاید نتوان گفت چگونه اما جور دیگری است.

مهیای این دگرگونی باشیم.