ایران دروازه ثبات دنیا است

به گزارش شبکه خبر، محمد البرادعی در گفتگو با شبکه تلویزیونی سی ان ان گفت: در حال حاضر 9 کشور دارای سلاح اتمی هستند در حالی که  به دیگران می گویند نباید به سلاح اتمی نزدیک شوند.

البرادعی افزود: برای من این موضوع عجیب است، در آمریکا، انگلیس و هر کشور دارای سلاح اتمی دیگر، سالیانه میلیاردها دلار برای نوسازی زرادخانه سلاح های اتمی صرف می شود ولی مدعی هستند که دیگران نباید به سلاح اتمی و حتی فناوری اتمی نزدیک شوند زیرا برای آنان بد است.

البرادعی گفت: این موضوع ماندنی نیست زیرا مردم شاید فقیر باشند ولی نادان نیستند؛ به خصوص این که فناوری اکنون از دست آنان خارج است و با وجود همه شعارها، کشورهایی مانند ایران که الزاما به دنبال سلاح اتمی نیستند، با فناوری اتمی برای خود قدرت، احترام و اعتبار می خرند.

مدیر کل سابق آژانس بین المللی انرژی اتمی ادامه داد: ببینید که با عراق چه رفتاری شد و با کره شمالی چه رفتاری می شود. عراق از هم فرو پاشید ولی اکنون به کره شمالی گفته می شود گفتگو کنیم تا به راه حلی صلح آمیز برسیم.

البرادعی گفت: به جز گفتگو و اعتمادسازی هیچ راه حلی برای موضوع هسته ای ایران وجود ندارد و این اتفاق نمی افتد مگر اینکه آمریکایی ها و ایرانیان بر سر میز مذاکره بنشینند.

وی افزود: نمی توان در آینده هر مدت زمانی را که می خواهیم با تحریم یا دیگر ابزارها تلف کنیم زیرا این کار کمکی نمی کند.

مدیرکل سابق آژانس بین المللی انرژی اتمی گفت: این هم روشن است که تفاهم با ایران و رسیدن به یک راه حل با این کشور در حل و فصل مسائل خاورمیانه مهم است.

البرادعی افزود: از دیدگاه من ایران دروازه ثبات در خاورمیانه و حتی دنیاست.

مدیرکل سابق آژانس بین المللی انرژی اتمی درباره دریافت جایزه صلح نوبل ضمن توصیف روز دریافت جایزه به عنوان روزی به یاد ماندنی گفت : افزون بر موضع گیری من در خصوص جنگ عراق، درخواست من برای جهان عاری از سلاح های اتمی در این امر موثر بود.

البرادعی افزود: جایزه نوبل را به علت اصرار ما برای نشان دادن این مسئله که نظام منع اشاعه و کنترل تسلیحات برای خلاص شدن از تسلیحات اتمی کامل نیست، دریافت کردیم.

جمهوری اسلامی ایران ماه مه گذشته با دو کشور برزیل و ترکیه بیانیه ای در تهران امضا کرد که بر مبنای آن بخشی از اورانیوم سه و نیم درصدی ایران به عنوان امانت به ترکیه منتقل می شد و غربی ها نیز به ازای آن اورانیوم 20 درصدی در اختیار تهران قرار می دادند.

این میزان اورانیوم تا زمانی که سوخت لازم برای راکتور تحقیقاتی به ایران تحویل داده شود در ترکیه باقی می ماند.

آمریکا در حالی که ترکیه و برزیل را برای تعامل با تهران تشویق می کرد، یک ماه پس از صدور بیانیه تهران و استقبال جهانی از آن که در بیانیه 120 کشور عضو جنبش عدم تعهد بروز کرد، به مقابله با آن برخاست.

آمریکا و متحدان اروپایی اش موافقتنامه تهران را نپذیرفتند و آن را برای رفع نگرانی های جامعه بین الملل ناکافی دانستند.

آنها با وجود این توافقنامه، با اصرار و تطمیع، اعضای شورای امنیت را به صدور قطعنامه علیه ایران وادار کردند.

شورای امنیت سازمان ملل هم در ماه ژوئن (خرداد) قطعنامه جدیدی تصویب و تحریم هایی علیه ایران اعمال کرد ولی مدت کوتاهی پس از آن سران اتحادیه اروپا و آمریکا تصمیم گرفتند مجازات های یکجانبه ای بر ضد ایران اعمال کنند.

به دنبال بی‌توجهی آمریکا و متحدانش به بیانیه تهران، ترکیه و برزیل از همراهی با این گروه در شورای امنیت خودداری کردند و ضمن انتقاد از برخورد دوگانه این کشورها، به قطعنامه تحریم‌ها علیه ایران رای منفی دادند.