پیش‌دانشگاهی ماندنی شد اما...

زمانی اگر خبری، زبان به زبان می‌چرخید و کاه،کوه می‌شد و یک کلاغ چهل کلاغ، معتمدی که نامش را امروزه مسوول و متولی می‌گذاریم به تمام حرف و حدیث‌ها پایان می‌داد و تکلیف همه را با حقیقت روشن می‌کرد، زمانی وقتی مطبوعات از مسوولی مطلبی را نقل قول می‌کردند آن خبر فصل‌الخطاب بود و مرجع برنامه‌ریزی‌ها و پایان دغدغه‌ها. اما این روزها گویی یا نقل‌قول‌ها مورد وثوق نیست، یامطبوعات و رسانه‌ها رسالت خود را که انتقال اخبار صحیح است نمی‌دانند، یا شاید مسوولان هنوز به اطمینان نرسیده، وقتی در برابر بلندگوی رسانه‌ها قرار می‌گیرند از چیزی خبر می‌دهند که بعد‌ها ناچارند آن را تکذیب کنند.

حکایت حذف پیش‌دانشگاهی هم چنین است، اما اگر تمام کاسه ـ کوزه‌ها را به پای خبرنگاران بشکنیم که اعلام اخبار متناقض ناشی از سهل‌انگاری آنان بوده، باز هم از بار مسوولیت صاحبان خبر کم نمی‌شود.

در ماه‌های گذشته بارها و بارها خبرگزاری‌ها، سایت‌های خبری و روزنامه‌ها خبر دادند که پیش‌دانشگاهی از سال آینده حذف می‌شود، مجریان سند ملی آموزش و پرورش، هرکدام به فراخور مسوولیتشان در این باره مصاحبه کردند و خبر حذف پیش‌دانشگاهی طوری به مردم منتقل شد که گویی از سال آینده پیش‌دانشگاهی نخواهیم داشت. حتی وزیر آموزش و پرورش نیز پیش از این به وضوح از زمان حذف این دوره سخن نگفته بود در حالی که به نظر می‌رسد از دغدغه عمومی نسبت به این حذف مطلع بود. این نبود قطعیت به دغدغه جدیدی برای مردم منجر شد و دانش‌آموزان نگران شدند که مبادا تحت آزمون و خطای دیگری قرار بگیرند.

اما سرانجام وزیر آموزش و پرورش دیروز در لابه‌لای سخنان خود درباره ایجاد تحول در نظام آموزشی خبر داد که پیش‌دانشگاهی قرار نیست تا 5 سال آینده حذف شود. حمیدرضا حاجی‌بابایی گفت: «براساس تغییرات ایجاد شده در نظام آموزشی 6، 3، 3 (6 سال ابتدایی، 6 سال متوسطه) دانش آموزان با گذراندن 12سال دیپلم خود را اخذ خواهند کرد و دوره پیش‌دانشگاهی نیز بعد از گذشت 5 سال حذف خواهد شد.» البته هنوز نمی‌توان مطمئن بود که خبر وزیر قطعی است اما با در نظر گرفتن میزانی از خطای احتمالی خبرگزاری‌ها می‌توان اذعان کرد که پیش‌دانشگاهی همچنان مستدام می‌ماند و تا چند سال آینده رفتنی نیست.

این خبر باید طی چند ماه اخیر که رسانه‌ها بارها و بارها از حذف این دوره در سال آینده خبر دادند، منشر می‌شد. شاید یک مصاحبه مطبوعاتی با وزیری که سخنرانی را بیش از مصاحبه دوست دارد، می‌توانست ابهامات را رفع کند. شاید یک جوابیه یا یک توضیح یا حتی یک گفتگوی تلفنی از سوی مرکز اطلاع‌رسانی وزارت آموزش و پرورش که این روزها ارسال پیامک‌های اخبار مربوط به وزیر را مهم‌ترین مسوولیت خود می‌داند، می‌توانست از شبهات و نگرانی‌ها بکاهد، اما این گونه نشد که نشد.