دوست ندارم موعظه کنم

صددرصد. من به سینما و قدرت تاثیرگذاری‌اش بر تماشاچی اعتقاد دارم. به همین دلیل، در کنار بازی در فیلم‌های مردم‌پسند و سرگرم‌کننده، در فیلم‌های غیرمتعارف هم حضور پیدا می‌کنم. در این نوع فیلم‌ها، تلاشم این است که به بحث درباره جنبه‌های مختلف مسائل اجتماعی بپردازم. من در یک فیلم به طرح تغییر و تحولات یک آدم از خوب به بد یا بالعکس می‌پردازم و در یک فیلم دیگر، یک موضوع مهم سیاسی و اجتماعی را مطرح می‌کنم. وقتی یک فیلم سینمایی نشان می‌دهد که شهرت و قدرت چگونه می‌تواند آدم‌ها را عوض کند، چنین فیلمی می‌تواند تاثیر خیلی خوبی بر بیننده‌اش بگذارد. نکته اصلی این است که با فیلم‌های سینمایی به مردم کمک کنیم تا آدم‌های بهتری باشند.

بله. آگاه‌سازی وظیفه اصلی تمام رسانه‌های گروهی است و معتقدم یک بازیگر می‌تواند توجه مردم عادی را به سمت مسائل مهم اجتماعی و سیاسی جلب کند. اما توان بازیگر در همین حد است و نمی‌تواند معجزه کند. حرف اصلی این است که مردم بعضی وقت‌ها بیش از اندازه به رسانه‌های گروهی تکیه می‌کنند. یادمان نرود که یک رسانه هم می‌تواند به مردم دروغ بگوید و واقعیت‌ها را برایشان بازگو نکند. سینما هم می‌تواند یکسری دروغ را به عنوان واقعیت به بیننده‌اش تحمیل کند و این نقش دوگانه‌ای است که این رسانه در طول تاریخ بازی کرده است.

خیر. قصه فیلم کاملا خیالی است، ولی به هر حال بخش‌هایی از واقعیت‌های جامعه ما را منتقل می‌کند. کاراکتر من در فیلم براساس شخصیت او نیست. ولی وقتی این نقش را بازی می‌کردم، او را نیز به یاد داشتم و شاید کمی هم از زندگی و کارهای او الهام گرفتم. برای هر فیلمی که می‌خواهم بازی کنم، باید یک منبع و مرجعی برای ایفای آن نقش داشته باشم. اما فیلم «روزی روزگاری» قصه زندگی حاجی مستان را تعریف نمی‌کند. اما این قصه می‌تواند به نوعی شرح حال هریک از آدم‌های واقعی باشد که در محیط دور و بر ما وجود دارد.

احساس می‌کنم دلیل اصلی‌اش این است که قصه‌های خود را بسیار ساده تعریف می‌کنند و تلاش ندارند حرف‌های گنده بزنند و فضل‌نمایی کنند. قصه‌های این فیلم‌ها برای عموم تماشاگران قابل درک و فهم است و به همان اندازه‌ای که روشنفکران آن را می‌فهمند، بیننده عادی هم می‌تواند از جنبه‌های مختلف قصه حرف‌های لازم را بفهمد. سینمای هند در چند سال اخیر تلاش زیادی کرده تا در فیلم‌های خود فاصله بین روشنفکران و مردم عادی را کم و فیلم‌های غیرمتعارفی را تولید کند که تماشاچی معمولی را هم جذب خود کند. باید بگویم سینماگران ما در این رابطه موفقیت‌های زیادی کسب کرده‌اند و به نظر من، ‌این یک اتفاق خوب و مثبت است.

سینما یک رسانه فریبنده و فریبکار است. یک روز فیلم شما در جدول گیشه نمایش با موفقیت بالایی روبه‌رو می‌شود و روز دیگر، کارتان لقب یک فیلم کم‌فروش را می‌گیرد. این طبیعت سینماست و من سعی دارم خیلی زیاد وارد این جور بازی‌ها نشوم. برای من نکته مهم این است که در یک فیلم خوب بازی کنم و بقیه چیزها اهمیت زیادی برایم ندارد. البته مثل هر بازیگر دیگری خوشحال می‌شوم که فیلم‌هایم پربیننده باشد، ولی برایم مهم‌تر از جدول گیشه نمایش،‌ این نقش و حال و هوای قصه است که بیشترین اهمیت را دارد. گیشه را می‌توان به کمک عنصر خنده، اکشن یا ملودرام از آن خود کرد، ولی یک فیلم خوب چیزی است که فرصت بازی در آن همیشه به دست نمی‌آید.

جواب این سوال را از من نخواهید! این سوالی است که کسی جوابی برای آن ندارد. اگر جواب این سوال را داشتیم که این همه فیلم کم‌فروش در سینمای ما ساخته نمی‌شد! نوع واکنش تماشاگران نسبت به فیلم‌های سینمایی کاملا متفاوت و غیرقابل پیش‌بینی است. هیچ وقت نمی‌توان به صورت دقیق حدس زد کدام فیلم را می‌پسندند یا برعکس. فیلم‌های زیادی بوده که همه فکر می‌کردند فروش بالایی در جدول گیشه نمایش خواهد داشت، ولی شکست تجاری خوردند.

نمی‌دانم چه جوابی باید به سوال شما بدهم. واقعیت امر این است که این جور اکران کردن فیلم‌ها، شیوه درستی نیست. هر فیلمی باید در حوالی همان زمانی که تولید می‌شود روی پرده سینماها برود. وقتی این اتفاق نمی‌افتد، آن فیلم حرام می‌شود و از بین می‌رود. من هم به عنوان بازیگری که با چنین پروژه‌ای همکاری داشته‌ام بخشی از این ماجرا هستم و نمی‌توانم خودم را کنار بکشم. نکته‌ای که همه بازیگران در آن متفق‌القول هستند این است که امیدوارند این نوع اکران کردن فیلم‌ها‌یشان، لطمه‌ای به کارنامه هنری‌شان نزند.

«من و تو و ما» تجربه خیلی خوبی بود و فهمیدم که ضعف‌هایم در کار فیلمسازی چیست، قصد دارم با درس گرفتن از این تجربه، فیلم دومم را با دقت و آرامش بیشتری بسازم. هم اکنون به دنبال فیلمنامه‌‌ای مقبول هستم که هم تماشاچی را سرگرم کند و هم مثل کار اولم حرفی برای گفتن داشته باشد.

خیر. بازیگری انتخاب اول و آخر من برای همیشه هست و خواهد بود. در کنار آن، فیلمسازی را هم ادامه خواهم داد. روزی که بخواهم بازنشسته شوم، دیگر هیچ‌وقت سر صحنه فیلمبرداری ـ چه در مقام بازیگری و چه در مقام کارگردان ـ حضور پیدا نخواهم کرد.

منبع: سایت هندی رایف 
ترجمه: کیکاووس زیاری