بشردوستی از نوع امریکایی

دیروز ریچارد آرمیتاژ به نمایندگی از وزارت امورخارجه امریکا با اعلام تاثر از حادثه زلزله بم اظهار داشت : «اکنون به خاطر مسائل انسانی و ارسال کمکهای بشردوستانه به مردم زلزله زده شهر بم تنشهای دیپلماتیک بین ما و ایران کنار گذاشته می شود تا وضعیت مردم این شهر هرچه سریعتر بهبود پیدا کند».

کد خبر: ۳۴۲۱۸

عقل حکم می کند نسبت به این رویکرد ، حتی اگر شعار و ظاهرفریبی باشد ، واکنش مثبتی داشته باشیم چرا که کنار گذاشتن عینک خشونت و جنگ گستری و ترویج نگاه انسانی از سوی همه و همیشه خوب است. اگر گفتمانی که دم از حقوق انسان ها و حقوق بشر می زند ، همیشه زنده بماند و اگر همراه عمل شود ، قطعا منشا تحولات بزرگی در جهان امروز خواهد شد. اگر قدرتمندان متوجه شوند که ترحم و نگاه بشردوستانه صرفا نباید به انسان های از دست رفته و بی جان اعطا شود، بلکه بشر زنده از هر قوم و آرمانی باید دوست داشته شود دنیای زیباتری خواهیم داشت . بشر، از سیاه تا سفید و از مسلمان تا غیرمسلمان ، مستحق نگاه انسانی و پاسداشت حرمت و دوری از خشونت و تهدید در حیات فردی و اجتماعی خود است والا شفقت و پاسداشت آدمیان مرده ، در خوشبینانه ترین ارزیابی ، همان مرده پرستی و ترجیح مردگان بر زندگان است . آقای آرمیتاژ و دولتمردان امریکا باید بفهمند که همین مردم بم که روز جمعه در زیر آوار قهر طبیعت مظلومانه جان سپردند، قبلا نیز جان سپردگان زیادی داشته اند که با سلاحهای امریکایی و با گلوله برآمده از اسلحه دیکتاتورهای تحت حمایت امریکا سر بر خاک نهاده اند. دولتمردان امریکا باید بفهمند که در میان 293 نفر مسافر هواپیمایی که در سال 1367 با موشک ناو وینسنس سوختند و اتفاقا دولت امریکا به فرمانده همین کشتار مدال لیاقت داد، دو نفر از همین شهروندان بمی بودند. امریکا و دولتمردان این کشور باید بفهمند که اصلا مردم همه ایران اهل بم هستند، همه کشته های ما در اثر حملات مستقیم و جنایتکارانه امریکا یا در اثر سلاحهای کشتار جمعی امریکا ، اهل بم بودند، همه 293 مسافر ایرباس اهل بم بودند. امریکا و دولتمردان امریکا تنها هنگامی از بشردوستی نسبت به ما یاد کرده اند که با فاجعه های عظیم روبه رو بوده ایم. از آخرین نگاه انسانی یا بهتر بگوییم گفتار انسانی دولتمردان امریکا به ملت ما تا 12 سال گذشته است ؛ آن موقع هم پس از زلزله ویرانگر رودبار و سربر خاک نهادن دهها هزار ایرانی ، واشنگتن اعلام مواضع بشردوستانه با مردم ما کرد. و این پذیرفتنی نیست که نگاه انسانی امریکا به ملت ما فقط مربوط به مواقعی باشد که آنها بر اثر خشم طبیعت دسته جمعی کشته می شوند. شاید امریکا «خشونت طبیعت» را اقدامی ضد بشری می داند و در برابر «خشونت قاهرانه و یکجانبه گرایانه» را که همراه با کشتار و تضییع حقوق ملت هاست عین حقوق بشر تعریف می کند! «کینزر» تاریخ نگار شهیر امریکا در آخرین کتاب خود نتیجه گرفته است که تاریخ دخالت های امریکا در امور ملت ایران وحشتناک و شرم آور است . آیا او دروغ می گوید؛ آیا این تاریخ را می توان صرفا با کلمات آقای آرمیتاژ پاک کرد؛! ملت ما با مناعت طبع ایرانی خود احتیاجاتش را برآورده می کند ، اما در عین حال از همه کمک های بشردوستانه نیز استقبال می کند ، گرچه حجم اندک آنچه بزرگترین قدرت اقتصادی جهان فرستاده با فقیرترین کشورها یکی باشد. دولت امریکا نباید در عزای ملتها به ایفای نقش بشردوستانه خود بپردازد. اگر این چنین باشد ، آنچنانکه تا به حال بوده ، این اقدام نمایشی بیش تلقی نخواهد شد و نیت های سیاسی را عیان خواهد کرد.