رژیم صهیونیستی در محاصره غزه

به هر حال اگر این رژیم به کشتی‌ها حمله نکند دیگر رژیم صهیونیستی نیست و اگر آدمکشی نکند دیگر صهیونیست نیست. این رژیم از اساس توسط عده‌ای آدمکش و قاتل بنا شد، در همان ابتدایی که صهیونیست‌ها به فلسطین آمدند، از خبیث‌ترین آدم‌هایی که در دنیا موجود بود برای اهدافشان استفاده کردند. برای این‌که پاسخ به این سوال را بدهم اول توضیح می‌دهم که چرا صهیونیست‌ها به فلسطین آمدند و دوم این‌که چگونه حصر غزه آغاز شد.

این‌که چطور شد صهیونیست‌ها به فلسطین آ‌مدند باید گفت واقع امر این است که وقتی مشخص شد که نفت چه نقشی در تعیین قدرت در دنیا دارد و زمین‌شناسی مشخص کرد که بیشتر نفت دنیا در خاورمیانه قرار دارد، استکبار این ضرورت را در خود احساس کرد که با اداره نفت دنیا را به دست گیرد و در این راستا تلاش کرد که منطقه خاورمیانه را تحت سیطره خود قرار دهد تا بتواند نفت را کنترل کند، اما منطقه خاورمیانه از جنس استکبار نبود، چون مردم آن مسلمان هستند و رفتار، سابقه و فرهنگشان متفاوت بود . لذا استکبار برای به دست گرفتن اوضاع تلاش کرد کسی را از جنس خودش، به این منطقه بیاورد و از نیل تا فرات مناطق نفت‌خیز و آبراه‌های مهم را نیز تحت سیطره خود قرار دهد.

با این شیوه رژیم صهیونیستی تشکیل شد و تبدیل به یک موجود وحشی خطرناک شد که حافظ منافع استکبار در منطقه خاورمیانه باشد. پس از پیروزی انقلاب این پیروزی خیلی از اتفاقات و حقایق را به مردم نشان داد و اولین کارش این بود که به مردم دنیا فهماند می‌توانند با دست خالی و با حضورشان در صحنه سرنوشت خود را تعیین کنند.

دوم این‌که دین و معنویت را به عنوان یک عامل وارد معادلات منطقه و جهان کرد. از اینجا بود که مردم‌سالاری و نقش دین و معنویت به کشورها و ملت‌های دیگر منتقل شد و هرچه این کشورها مظلوم‌تر بودند این مساله را سریع‌تر دریافت کردند و آن را با عمق بهتری پذیرفتند.

از مظلومان دنیا، مظلومان جنوب لبنان و فلسطینیان بودند که مردم مناطق جنوب لبنان با دریافت پیام انقلاب توانستند حزب‌الله و مقاومت اسلامی را پایه‌گذاری کنند.

امام(ره)‌ برای این‌که روش انقلاب اسلامی را به مردم نشان دهد، این روش را به مکه منتقل کردند و در روز ششم ذی‌الحجه مراسمی را تحت عنوان برائت از مشرکین طراحی کردند. از اینجا بود که دیگر انتفاضه شروع و حزب‌الله تشکیل شد. وقتی صهیونیست‌ها در سال 1982 براساس تئوری از نیل تا فرات پیشروی کردند و تا بیروت آمدند، این نیروهای حزب‌الله بود‌ند که با آنها جنگیدند. اما بیروت تصرف شد و آمریکایی‌ها، انگلیسی‌ها و ایتالیایی‌ها در بیروت حاضر شدند و حضور آنان این معنا را داشت که ما این تصرف را تایید می‌کنیم و از نظر نظامی بحث اشغال مورد تایید ماست. اما به هر حال حزب‌الله با آنها جنگید و آنان را از بیروت بیرون کرد.

بعد از جنگ 33 روزه و 22 روزه، اسلحه متعارف اسرائیل دیگر تهدید نبود و باید گفت اسرائیلی که تمام اعراب را در عرض 6 روز یکجا شکست داد نتوانست در 33 روز یک حزب کوچک را در لبنان که مقاومت می‌کند خلع سلاح کند. این حزب‌الله بود که در این جنگ دست برتر را در سلاح متعارف داشت و دیدیم که سیدحسن نصرالله چه برخوردی با ناوچه اسرائیلی کرد و دیدیم که اسرائیلی‌ها نتوانستند حتی یک موشک حزب‌الله را مورد هدف قرار دهند.

با این که کل توانایی‌‌های غرب برای کمک به رژیم صهیونیستی در خدمت این رژیم قرار گرفته بود، اما عملا موفق نبودند و جنگ 33 روزه خلاف آن چیزی که اسرائیلی‌ها طراحی کرده بودند تا حزب‌الله را خلع سلاح کنند و توان موشکی آنان را بگیرند پیش نرفت و مشخص شد توان حزب‌الله پیش رفته و این اسرائیل است که ضربه‌پذیر است.

لذا در این جنگ مشخص شد که هدف اصلی که اسرائیل برای آن تشکیل شده بود تا همه را بترساند دیگر موثر نیست.باید گفت فلسطینیان شیوه مبارزه را از انقلاب اسلامی ایران در حج و مراسم برائت از مشرکین فراگرفتند.در سال 2006 نقطه عطفی در قضیه فلسطین رخ داد و انتخابات مجلس قانونگذاری فلسطین انجام شد و این بارا ز جنبش مقاومت فلسطین نمایندگانی انتخاب شدند که این افراد از پاکدستان فلسطینی بودند.نتیجه این انتخابات به مذاق آمریکا و اسرائیل خوش نیامد، لذا نگذاشتند که دولت منتخب این مجلس به ریاست اسماعیل هنیه پا بگیرد و از اینجا بود که محاصره غزه شروع شد، چون این مجلس و دولت، راه‌حل‌های سازش را قبول نمی‌کرد.لذا جنگ 22 روزه را به راه انداختند تا مردم غزه را به زانو درآورند که نتوانستند و شکست خوردند.

صهیونیست‌ها این‌بار فشارها را زیاد کردند و کشتار، محاصره و بستن مسیرهای رسیدن آب و غذا تشدید شد و به عبارتی منطق زور بالا گرفت. اما دیدیم که مردم ایستادند و مقاومت کردند.پیشنهاد محاصره غزه از سوی آمریکا و اسرائیل مطرح شد تا مردم این خطه ذلیل و ناتوان شوند و سازش را بپذیرند.اما باز ملت غزه مقاومت خود را ادامه داد. در مدتی که غزه محاصره بوده است انسان‌دوستان دنیا برای کمک و حمایت از این مردم که حدود 3 سال و نیم است در محاصره هستند، تلاش کردند و در این مسیر کشتی‌هایی را برای کمک، به سوی غزه تدارک دیدند.

رژیم صهیونیستی برای مقابله با این کشتی‌ها 2 راه‌حل بیشتر نداشت یا این که اجازه دهد این کشتی‌ها وارد منطقه شوند که در این صورت طرح راهبردی حصر غزه که مورد توافق آمریکا، اسرائیل و برخی کشورهای اروپایی و عرب‌ها بود شکسته می‌شد.راه دیگر نیز این بود که با آمدن کشتی‌ها مقابله کند، به طوری که هزینه‌اش برای دیگر کشتی‌هایی که برای کمک انسان‌دوستانه وارد می‌شوند بالا برود و افرادی که قصد حرکت در این مسیر را داشتند این احتمال را بدهند که ممکن است کشته و یا زخمی شوند.طبق قوانین بین‌المللی استفاده از زور در منشور سازمان ملل محکوم است و برای مناطق اشغال شده نیز 4 کنوانسیون معروف به کنوانسیون‌های ژنو وجود دارد که از جمله مباحث آن این است که مردم تحت اشغال باید نیازهای اولیه زندگی خود را دریافت کنند و حق مردم جهان هم هست که اگر می‌خواهند کمکی به مردم تحت اشغال ارسال کنند این امکان فراهم شود.

اما دیدیم که خلاف این کنوانسیون، رژیم صهیونیستی به کشتی‌های غیرنظامی حمله کرد و با اعمال زور و خشونت در منطقه آزاد کشتیرانی، رفتار خشونت‌بار خود را اعلام کرد. ما در این پدیده شاهد یک تروریسم دولتی بودیم. البته نتیجه این رفتار باعث شد که احساسات دنیا تحریک شود و کشتی‌های دیگری برای کمک به مردم غزه اعزام شود و رژیم اشغالگر قدس در یک تناقض گیر بیفتد که امیدواریم این مساله باعث شود که محاصره غزه شکسته شود و این به آن معناست که راه‌حل سازشی که استکبار می‌خواست رو به فناست.

ساختار دنیا مربوط به زورگویان است و شورای امنیت و سازمان ملل قوانین خود را از زورگویان می‌گیرند.

در سازمان ملل گفته شده کشورهایی که قدرتمند هستند برای این که از توان نظامی خود استفاده نکنند حق وتو داشته باشند که این روش نشان می‌دهد که ساختار سازمان ملل ساختار صلح نیست بلکه ساختار قدرت است.

بارها آمریکایی‌ها تصریح کردند که امنیت اسرائیل جزو منافع ملی آنهاست و بر این اساس در شورای امنیت از رژیم صهیونیستی دفاع می‌کنند.براساس منشور سازمان ملل و کنوانسیون ژنو کاری که اسرائیل کرده جنایت جنگی، ضدحقوق بشر و استفاده نامناسب از زور است و با این روش حتما سازمان ملل که اولین اصلش دفاع از حقوق ملت‌هاست باید این حرکت را محکوم می‌کرد. ولی دیدیم این اتفاق نیفتاد و به یک بیانیه بی‌محتوا بسنده کرد. در عوض این ملت‌ها در دنیا بودند که چنین اقدامی را محکوم کردند و به سازمان ملل نشان دادند که نماینده ملت‌ها نیست.

تروئیکای بین‌المجالس آسیایی و مجمع مجالس آسیایی 2 روز بعد از این حمله سبعانه، در تهران تشکیل شد و رؤسای مجالس اندونزی ، سوریه و ایران در تهران جلسه‌ای با یکدیگر داشتند و موضع‌گیری خوبی درخصوص این مساله انجام دادند. البته نماینده‌ای از مجلس شورای اسلامی (ناصر سودانی نماینده اهواز)‌ همراه با قافله دوم آزادی به لبنان اعزام شد.نامه‌ای نیز در مجلس تهیه شد تا نمایندگانی که قصد همراهی با کاروان‌های دیگر را دارند مشخص شوند تا همراه با کاروان‌ها بروند. با دبیرخانه APA هماهنگی شده تا با موافقت این تشکیلات کشتی دیگری اعزام شود.