جدول امتیازها مشخص شد

توزیع اوپن‌سوسه توسط ناول پشتیبانی می‌شود. این پروژه حدود 5 ‌سال پیش ایجاد شد. تا پیش از آن توسعه توزیع دیگری از همین شرکت به نام سوسه کاملا داخلی دنبال می‌شد و این شرکت به‌دنبال آن بود که جامعه کاربران خود را گسترش دهد و به‌همین دلیل از دل لینوکس سازمانی سوسه لینوکس دیگری به‌نام اوپن‌سوسه در آمد. اوپن سوسه در حال حاضر به‌طور کامل به‌صورت باز توسعه می‌یابد و تمام بسترهایی که این پروژه روی آن قرار دارد نیز منبع‌باز هستند. میزکار پیش‌فرض اوپن‌سوسه KDE است، هر چند از میز کار گنوم نیز پشتیبانی می‌شود و در برخی از نگارش‌های تجاری این لینوکس، به‌صورت پیش‌فرض نصب است. هر دو این میزکارها از قبل بسیار تمیز طراحی شده‌اند و توسعه‌دهندگان این توزیع تلاش می‌کنند تا با آینده هماهنگ باشند. اوپن‌سوسه بسیار کاربرپسند طراحی شده است، اما در برخی نقاط استفاده دشواری دارد. نصاب آن از لینوکس مینت یا اوبونتو دشوارتر است و کاربران باید انتخاب‌های به‌مراتب زیادی داشته باشند تا لینوکسشان نصب شود. ابزار مدیریت سیستم آنکه YaST نام دارد،‌ابزار مفیدی است. مدیریت بسته‌ها در آن کارآمد است ولی نصاب آن همانند اوبونتو یا لینوکس مینت تر و تمیز نیست. همچنین انتخاب بسته‌ها از مخازن رسمی به‌خوبی دبیان، اوبونتو و فدورا طراحی نشده است.

این پروژه نیز همانند بیشتر پروژه‌های منبع‌بازی که توسط جامعه توسعه می‌یابد تنها از معماری پردازنده‌های x86 و 64 -x86 پشتیبانی می‌کند. تمامی نرم‌افزارهایی که به‌صورت پیش‌فرض در این توزیع وجود دارند منبع‌باز هستند و هیچ کدام از ابزارهای آن با مجوز تجاری عرضه نشده است. البته نصب کدک‌ها و نرم افزارهای با مجوز تجاری در این توزیع سخت نیست و می‌توان به سادگی آنها را نصب کرد. اوپن سوسه دوره عرضه 8 ماهه دارد و هر کدام از عرضه‌های نگارش‌ها تا 18ماه پشتیبانی می‌شوند. بدین ترتیب اوپن‌سوسه با تاریخ عرضه کی‌دی‌ئی و گنوم هماهنگ نمی‌شود و بسته به تاریخ عرضه، تازگی میزکار نیز تغییر می‌کند. از آنجایی که دغدغه پایدار بودن نرم‌افزارها در اوپن‌سوسه حرف اول را می‌زند، بنابراین نمی‌توان انتظار داشت که آخرین فناوری‌های نرم‌افزار را در این توزیع پیدا کرد. اوپن‌سوسه برای کاربران اداری و تجاری که با لینوکس کمابیش آشنا هستند، توزیع مناسبی خواهد بود.

هر چند که اسلکور دیگر یکی از بزرگترین توزیع‌های لینوکسی محسوب نمی‌شود، اما باید آن را هم در این فهرست گنجاند. اسلکور کهنه‌ترین توزیع لینوکس است که هنوز توسعه می‌یابد. این توزیع از معدود توزیع‌هایی است که هنوز به ریشه خود معتقد است و اگر کاربر قدیمی آن باشید، متوجه خواهید شد که نصاب بسته‌های آن یا ابزارهای مدیریتی‌اش نسبت به آن موقع تغییر چندانی نکرده است. این گزینه هم قوت اسلکور است و هم نقطه ضعف آن. این توزیع برای کسانی که لینوکس را خوب می‌شناسند، توزیع مناسبی است اما از طرف دیگر برای کاربرانی که از خط فرمان و محیط‌های متنی واهمه دارند، ترسناک است.

از ویژگی‌های این توزیع می‌توان به شباهت بی‌اندازه این توزیع به یونیکس اشاره کرد. جامعه کوچک و دوآتشه آن نیز با دانش است و به سؤالات کاربران خوب پاسخ می‌دهد. این توزیع خیلی پایدار است و علاقه چندانی به جذب فناوری جدید ندارد. این توزیع بیشتر از تمام توزیع‌های دیگر نرم‌افزار قدیمی را حفظ می‌کند و پایداری برایش بسیار مهم است. این توزیع هر چند که با میز کار کی‌دی‌ئی عرضه می‌شود اما پشتیبانی از کی‌دی‌ئی نگارش 4 را تا ابتدای سال جاری میلادی به تعویق انداخت. این توزیع به‌هیچ عنوان از گنوم پشتیبانی نمی‌کند. از سال 1993 تا کنون، پتریک ولکردینگ (Patrick Volkerding) به‌عنوان حامی این پروژه فعالیت کرده است. این توزیع جامعه بزرگی ندارد و بهتر است برای پشتیبانی از آن، دیسک‌های آن را خریداری کنید. پشتیبانی سخت‌افزاری اسلکور نیز پردازنده‌های x86 و 64 -x86 است و برخی از پروژه‌های جامعه اطلاعاتی آن، پشتیبانی از معماری‌های SPARC و دیگر معماری‌ها را ممکن کرده است. اسلکور همچنین ابزارهای زیادی ندارد و برای اینکه بسیاری از نرم‌افزارها را در این توزیع نصب کنید، مجبور به استفاده از کدهای منبع و کامپایل خواهید شد. کاربران قدیمی خوب می‌دانند چطور از قابلیت‌های این توزیع استفاده کنند، اما کاربران تازه‌وارد قطعا با مشکلات زیادی روبه‌رو خواهند شد.

آخرین توزیعی که به آن می‌پردازیم، اوبونتو است. اوبونتو محبوب‌ترین توزیع لینوکسی است و جامعه اطلاعاتی مقتدری دارد. نصب آن ساده است و هر سوالی که بپرسید، قبلا شخص دیگری آن را پاسخ داده است.

میزکار پیش‌فرض آن گنوم است، اما خود این پروژه میزکارهای کی‌دی‌ئی (کوبونتو)، Xfce (اگزوبونتو)، و یک خانواده شلوغ دیگر از توزیع‌های بونتودار! را عرضه کرده است. هر چند که بیشتر تأکید کانونیکال، پشتیبان اوبونتو روی میزکار گنوم است. هدف اصلی اوبونتو ارائه آخرین فناوری با ساده‌ترین ظاهر است. به‌همین دلیل این شرکت تغییرات زیادی را در آخرین نگارش گنوم انجام می‌دهد اما کاربران از آن راضی هستند.

همانطور که در بخش دبیان توضیح داده شد، اوبونتو بر اساس دبیان است و از همین پروژه استفاده زیادی می‌برد. برخلاف دبیان، اوبونتو تاریخ عرضه مشخصی دارد (هر شش‌ماه یک نسخه). همچنین نگارش‌های خاصی با عنوان LTS (پشتیبانی بلندمدت) منتشر می‌کند که پشتیبانی سه‌ساله دارد و کاربران تجاری عموما از این نگارش‌ها استفاده می‌کنند. اوبونتو به‌دنبال عرضه آخرین نرم‌افزارهای پایدار است و پایداری را فدای آخرین فناوری نمی‌کند. نصب اوبونتو بسیار ساده است و بسیاری از گزینه‌ها از پیش انتخاب شده‌اند.

کاربران تازه‌وارد اوبونتو را به باقی توزیع‌ها ترجیح می‌دهند و این توزیع حتی می‌تواند کاربران جدی‌تر را هم نگه دارد. برخی از پیچیدگی‌های سیستم از دید کاربر پنهانند و این توزیع جز نخستین توزیع‌هایی است که دسترسی کاربر به حساب ریشه (root) را غیرممکن کرده است و فقط از طریق درگاه‌های خاصی امکان استفاده از این حساب را می‌دهد. برخلاف اوپن‌سوسه این توزیع ابزار جامع مدیریتی ندارد، اما با چند ابزار مشابه همین کار را انجام می‌دهد.

این پروژه برای عرضه نرم‌افزارهای غیرآزاد، روند میانه‌روی را پیش گرفته است. بسته‌های غیرآزاد از جمله فرم‌ورها که برای اجرای صحیح سخت‌افزار نیاز هستند در این سیستم گنجانیده شده است اما به‌صورت پیش‌فرض از کدک‌های غیر آزاد پشتیبانی نمی‌کند. هر چند نصب آنها با اولین اجرای یک فایل صوتی یا تصویری انجام می‌شود. کانونیکال همچنین یک سرویس را به‌صورت رایگان در اوبونتو قرار داده است. این سرویس که یک فضای 2گیگابایتی را در اختیار کاربران قرار می‌دهد، همچنین یک فروشگاه اینترنتی موسیقی است که کاربران می‌توانند از طریق آن به دریافت موسیقی و خرید آنلاین بپردازند.

در مجموع این توزیع یکی از آن توزیع‌هایی است که برای کاربران تازه‌وارد توصیه می‌شود ولی برای کاربران پیشرفته و هواداران متعصب نرم‌افزارهای آزاد گزینه مناسبی نیست. به‌طور کل اوبونتو توزیع مناسبی است که به‌خوبی جای خود را پیدا کرده است. همانند دیگر توزیع‌ها بی‌اشکال نیست ولی برای کسانی که تازه به‌درگاه لینوکس وارد می‌شوند، گزینه خوبی است.