درس‌هایی از چاه شماره 24

با این حال روز گذشته حادثه‌ای دیگر رخ داد و چاه شماره 24 نفت‌شهر در 230 کیلومتری جنوب غرب کرمانشاه در ساعت 35‌/‌6 دچار حادثه شد، آتش گرفت و متاسفانه 3 نفر بر اثر انفجار ناشی از نشت گاز جان باختند و 12 نفر دیگر زخمی شدند.

وسعت این حادثه به حدی است که روش‌های معمول آتش‌نشانی برای مهار آتش پاسخگو نیست و همچنان تلاش برای مهار آن ادامه دارد. اما نکته‌ای که در این میان وجود دارد، سرعت عمل به کار رفته برای مدیریت، تصمیم‌گیری و اقدام برای مهار حادثه و تلاش برای جلوگیری از گسترش آن است. با توجه به سابقه و تجربه‌ای که متخصصان نفتی کشور در مهار آتش‌های ناشی از بروز حوادث در صنعت نفت دارند، انتظار می‌رفت خیلی زود تصمیم‌گیری لازم صورت گرفته و بدون فوت وقت برای جلوگیری از بسط و گسترش حریق و نشت نفت و گاز در سطح منطقه و سلامت ساکنان آن اقدام لازم صورت می‌گرفت.

هرچند امیدواریم این حادثه تکرار نشود، اما واقعیت و منطق می‌گوید یقینا این حادثه آخرین مورد از این گونه حوادث نخواهد بود، لذا سرعت عمل داشتن در این گونه موارد از اهمیت بالایی برخوردار است. تشکیل کمیته بحران در شرکت بهره‌بردار این چاه ـ شرکت نفت مرکزی و شرکت حفاری شمال که دکل حفاری آن در اجاره این شرکت بود ـ ابتدایی‌ترین کاری است که صورت گرفته؛ اما انتظار می‌رفت در همان لحظه‌ای که کارکنان دکل حفاری ایثارگرانه حین حادثه دکل را ترک نکردند و همین مساله نیز منجر به جان باختن 3 نفر از آنان شد، مرکزنشینان نیز سرعت عمل بیشتری را برای مهار این آتش‌سوزی انجام می‌دادند و در انتظار حکم اداری و سایر تشریفات غیرلازم نمی‌ماندند.

روز گذشته فرماندار قصرشیرین در اوج حادثه از استان‌های دیگر درخواست کمک کرده بود و این اقدامی درست بود، چون این حادثه چاه شماره 24 به بزرگی آتش‌سوزی چاه مارون یا کنگان نیست که امکانات و تجهیزات مستقر در منطقه پاسخگوی حل مشکل باشد.

این نکته نشان می‌دهد همپای بزرگی چاه شماره 24، امکانات کمکی و حفاظتی کامل در محل پیش‌بینی نشده بود و این یک چالش حیاتی است که باید برای آن فکری کرد. دوستانی که پیش از این مدعی مهار نشت نفت درخلیج مکزیک شده و ناتوانی حفاظتی و فنی دیگران در مهار این حوادث را سرزنش می‌کردند، امروز بهتر است به داخل نیز نظاره کرده و فکری برای ارتقای ایمنی و افزایش توان مهار حوادثی اینچنینی بکنند. در انتظار تحقق این امر حیاتی خواهیم ماند....