روز‌های غیرقابل پیش‌بینی

ممکن است دم صبح ابرها کیپ تا کیپ آسمان بالای سرت را گرفته باشند، ممکن است خورشید توی آسمان حسابی سرگرم درخشیدن باشد، حتی ممکن است هم ابر‌ها در آسمان بالای سرمان مشغول رفت و آمد باشند و هم خورشید سرگرم تابیدن. همه این احتمال‌ها وجود دارد و اگر بخواهی روی آسمان دم صبح حساب کنی کلاهت پس معرکه است.

مثلا همین چند روز پیش، دم صبح هوا کاملا آفتابی بود، اما نزدیک ظهر بارانی گرفت که نگو و نپرس. برعکس این اتفاق هم تا دلتان بخواهد در این روز‌های بهاری رخ داده است، نمونه‌اش باز همین چند روز پیش بود که دم صبح هوا ابری ابری بود، اما نه تنها یک قطره باران از آسمان به زمین نیفتاد، بلکه ظهر که شد از ابر‌ها هم در آسمان خبری نبود.

البته بیخود نبوده که از قدیم و ندیم، هر وقت می‌خواسته‌اند مثالی بزنند و شرایط ناپایداری را توصیف کنند، یکراست می‌آمده‌اند سراغ فصل بهار و آب و هوای آن را مثال می‌زدند. این هوای بهاری در مثل‌های زیادی کاربرد داشت و دارد که یکی از آنها توصیف اخلاق آدم‌های دمدمی‌مزاج بوده است. به این جور آدم‌ها که کسی تکلیفش با اخلاقشان مشخص نیست ـ‌ یک دم خوش‌اخلاق هستند و از سوراخ ته سوزن رد می‌شوند و چند دقیقه بعد آنقدر بداخلاق می‌شوند که از در یک گاراژ مخصوص کامیون‌های 18 چرخ هم نمی‌توانند رد شوند ـ‌ می‌گفتند اخلاق طرف مثل هوای بهار است، یکهو حال و هوایش بحرانی می‌شود و یکهو آنچنان آفتابی است که آدم نمی‌تواند از دستش چه کار کند.

خلاصه این روز‌ها که آدم تکلیفش با خودش روشن نیست می‌تواند به جای پوشیدن لباس و بد و بیراه گفتن به آب و هوای بهار به چیز‌های بهتری هم فکر کند، مثلا این که زندگی با همه خوبی‌ها و بدی‌هایش مثل همین هوای بهار است، همان طور که حضور ابرها و باران‌های تند مقطعی است و خیلی زود جایش را به هوایی آفتابی می‌دهد، روز‌های سخت زندگی هم چشم به هم بزنی گذشته‌اند و جایشان را به روز‌ها خوب داده‌اند. برعکس این قضیه هم البته صادق است.

این روز‌های بهاری شاید بهترین فرصت باشد برای همه ما که در پس متغیر بودن آب و هوایش متغیر بودن خیلی چیز‌های دیگر را ببینیم و با یک اتفاق فکر نکنیم که دنیا به آخر رسیده و دیگر نمی‌شود کاری کرد.