یک سر و گردن نزدیک‌تر به آسمان

سیر در جهانی که در کمال اقتدار و عظمت بر فراز سر ما قد علم کرده، سیر در دنیای زمان، مکان، نور، اندیشه و عشق است. جهانی که اجرام و رخدادهای آن از ابعاد زمینی فراتر و در طول زمان در حرکتند و می‌شود در آن رازهای سر به مهر بسیاری را جستجو کرد.

این رازهای فراوان چنان در محاق ابرهای عظیم پنهان شده‌اند که از دسترس ساکنان امروزه زمین که حتی فرصت نمی‌کنند تا گهگاه نگاهی به آسمان بالای سرشان بیندازند دور است. پس دستانی هنرمند و صبور باید در کار باشد تا دریچه‌ای از این جهان رمزآلوده را پیش چشم این ساکنان زمینی بگستراند.

عکاسی نجوم به نوبه خود حرفه خاصی است. اگرچه حسین ثابت معتقد است این عکاسی هم بخشی از همان عکاسی طبیعت است اما به گمان من چنانچه دنیای عکاسی از درخت و گل با عکاسی از زیردریا یا عکاسی از حیوانات و حشرات متفاوت است، عکاسی از رخدادهای نجومی نیز حال و هوایی دیگر دارد، حال و هوایی که بیش از هر چیز در عمق و رازآمیزگی عکس‌ها خود را نمایان می‌کند.

حسین ثابت تبار (سیامک ثابت) متولد مهر 1359 و کارشناس رشته عمران می‌باشد. ثابت تاکنون عکس‌های بسیاری از حوادث مهم نجومی تهیه کرده که تعداد زیادی از آنها حتی ارزش جهانی نیز پیدا کرده‌اند. اگرچه مشغله‌های کاری، فرصت ملاقات حضوری با ایشان را فراهم نکرد اما فناوری روز، کار ما را ساده کرد و توانستیم از طریق دنیای مجازی گفتگویی را با وی ترتیب دهیم که از نظرتان می‌گذرد:

عکاسی نجومی یعنی چه؟ یک عکاس حرفه‌ای باید دارای چه ویژگی‌هایی باشد تا بتواند عکس‌های نجومی تهیه کند؟

البته لازم به ذکر است که من یک عکاس آماتورم و به صورت حرفه‌ای به این رشته نپرداختم اما اصولا یک عکاس حرفه‌ای نجوم برای این‌که بتواند عکس‌های نجومی بگیرد باید مدتی را به صورت آکادمیک در این رشته یا رشته‌های وابسته تحصیل کند و پس از آن در رصدخانه‌های مجهز یا مراکز علمی مربوطه به ثبت عکس‌های خود بپردازد.

رخدادها و اجرام نجومی جدا از طبیعت نیستند، بلکه نیمه فراموش شده آن هستند. در هر دو سبک هدف از عکاسی به تصویر کشیدن زیبایی‌های عالم هستی است و تفاوت عکاسی از پدیده‌های نجومی فقط در استفاده از تکنیک‌های خاص این شیوه، نسبت به عکاسی از طبیعت است.

پیش از هر چیز علم و آگاهی به آنچه که قصد ثبت و انعکاسش را داریم و این‌که چه پدیده یا واقعه نجومی با چه خصوصیاتی را می‌خواهیم عکاسی کنیم یکی از اصلی‌ترین اصول در این حرفه است.

دوم: صبر؛ برای گرفتن یک عکس خوب باید منتظر یک شب ایده‌آل و گرفتن فریمی عالی از سوژه مورد نظر بود.

سوم: تلاش، استقامت و پشتکار برای ثبت بهترین لحظه از این رخداد است.

و در آخر داشتن تسلط کافی به تکنیک‌ها و شیوه‌های عکاسی می‌تواند به ما کمک کند تا از سوژه مورد نظر خود عکسی خوب تهیه کنیم. در کنار همه اینها انتخاب کادر مناسب و زاویه دید تازه نیز نقشی اساسی دارد.

در حال حاضر با Canon 350 DSLR Canon 40 DSLR.

در واقع چندین شیوه برای گرفتن عکس نجومی وجود دارد. در دو نوع آن ما با استفاده از یک دوربین COMPACT ساده یا یک وب کم و حتی دوربین موبایل هم می‌توانیم عکس‌های نجومی بگیریم.

البته باید در نظر داشت که استفاده از تکنولوژی امکان ثبت بهتر و علمی‌تری از پدیده‌های نجومی را به ما خواهد داد. اما برای علاقمندان به این نوع عکاسی وجود یک دوربین ساده و کمی اطلاعات و دانش کافی خواهد بود.

به‌طور کلی می‌توان گفت یک شب آرام و صاف بدون باد و گرد و غبار و هر گونه پدیده جوی همچون مه یا وارونگی و همچنین شب‌هایی که بدون نور ماه می‌باشد یک شب خوب برای عکاسی هستند. ولی باید این نکته را هم در نظر گرفت که بیشتر مواقع این پدیده‌های نجومی همچون بارش‌های شهابی، گرفت‌ها یا مقارنه‌ها و... هستند که عکاسان را به گرفتن یک عکس خوب تشویق می‌کنند تا یک شب کاملا آرام.

از کجا آمده‌ام آمدنم بهر چه بود

به کجا می‌روم آخر ننمایی وطنم

برای گرفتن یک عکس نجومی از چند فریم تا چند صد فریم عکس گرفته می‌شود ولی با در نظر گرفتن همه این فریم‌ها به عنوان یک عکس، می‌توان گفت حدود 160 عکس خوب تا به حال به ثبت رساندم.

سوال سختی است. من تقریبا همه عکس‌هایم را دوست دارم ولی در کل به سه تای آنها بیش از همه علاقه دارم.

عکسی که از دور قطبی با زمینه قله دماوند در بهمن 1385 در دمای منفی 35 درجه گرفتم، عکس معادن ماه در دمای منفی 25 درجه و همچنین عکسی که از پدیده NLC در ارتفاع حدود4800 متری از سطح دریاهای آزاد در قله سبلان گرفته شد.

معمولا سکوت شب‌های رصدی وقت خوبی برای فکر کردن به علاقه‌مندی‌ها می‌باشد من هم معمولا به سوژه‌های بعدی که در ذهن دارم و کادر‌هایی که در آن شب می‌توانم بگیرم، فکر می‌کنم.

من در جشنواره‌های مختلفی شرکت کردم که کسب رتبه سوم از اولین جشنواره و مسابقه ملی عکاسی نجومی با نام نگاه آسمانی در سال 1386، رتبه تیم برگزیده عکاسی در هشتمین ماراتن مسیه ایران در کاروانسرای قصر بهرام در سال 1387، رتبه دوم از اولین دوره عکاسی از پدیده‌های فیزیکی دانشگاه پلی تکنیک در سال 1388 و راهیابی 4 اثر از 40 اثر برگزیده به جشنواره عکاسی از پدیده‌های فیزیکی 1388 از این جمله بود. همچنین یکی از عکس‌های من در ماه سپتامبر 2008 میلادی توسط مجله (Spektrum Deutsche Scientific American)‌ به عنوان عکس برگزیده انتخاب شد.

رکورد پایین‌ترین عرض جغرافیایی رصد پدیده NLC در عرض 38 درجه نیز به نام من ثبت شده. ضمن این‌که عکس‌های برگزیده روز سایت TWAN،Spaceweather،Space و NASA و به نمایش درآمدن آثارم در بیش از 135 سایت معتبر علمی دنیا نیز از افتخارات عکاسی بنده است.

لذت بردن از این همه زیبایی موجود در خلقت، اندیشیدن به بزرگی و عظمت آن و همین‌طور نشان دادن این زیبایی و عظمت به دیگران.

نه هر کجای آن یک رنگ است.

به سلامت چشمانم شک می‌کنم.

احساسی سر شار از لذت عکس گرفتن از ابرها، چون ابر‌ها را خیلی دوست دارم.

تقریبا هر موقع که بشود.

همیشه زیر آن شیشه بودم.

لنز دوربینم کثیف شده...

حتما از آن عکس می‌گیرم.