بی‌شباهت به او

او کم‌کم داشت در نقش یک شخصیت مهربان و طناز کلیشه می‌شد و از طرف دیگر توانسته با نقشش کاری کند که آدم آن نقش مثلا منفی را دوست هم داشته باشد. خود آئیش از آن آدم‌هایی است که کمدی و طنز همه زندگی حرفه‌ای‌شان را شکل می‌دهند. او حرف‌های زیادی برای گفتن در این زمینه دارد و چه در تئاتر و چه در سینما در عرصه کمدی خوش درخشیده است. آخرین نقش او در تلویزیون که در سریال شمس‌العماره بود هنوز هم به یاد خیلی‌ها می‌آید و خیلی‌ها آن را فراموش نکرده‌اند، اما شاید تفاوت نقش مش ماشاءالله با نقش‌های دیگر در همین نکته باشد. این که آئیش آگاهانه سراغ کاراکتری رفته است که هیچ شباهتی نه به خود واقعی‌اش و نه به نقش‌هایی دارد که تا پیش از این بازی کرده است. او در فیلم نقش یک پیرمرد متعصب و لجباز را بازی می‌کند که تحت هیچ شرایطی حاضر نیست از باید و نبایدهایش بگذرد و دنیا را فقط و فقط از زاویه دید خودش نگاه می‌کند. خب این آدم در دنیای واقعی چندان دوست‌داشتنی که چه عرض کنم چندان قابل تحمل هم نیست. چه برسد به این که تو بخواهی با او همذات‌پنداری کنی یا حتی یک وقت‌هایی حق را به او بدهی، اما آئیش با این نقش کاری کرده که ما هم آن را دوستش داریم هم یک جورهایی بعضی وقت‌ها حق را به او می‌دهیم. حق می‌دهیم که نخواهد تعریف‌هایش از زندگی، دنیا و روابط اجتماعی به هم نریزد و نخواهد کس دیگری هم آن را به هم بزند و این، همه به خاطر کاری است که آئیش با نقشش در این فیلم کرده است.