ایرانی‌ها عاشق سفرند

اما حتی اگر اعداد و صفرهای خروار خروارشان نباشند، از شلوغی جاده‌ها یا چادر‌های سفری که در نوروز امسال پارک‌ها یا رو‌به‌روی مساجد یا حتی خیابان‌ها در استان‌های مختلف برپا شده بودند، می‌شد فهمید که ایرانی‌ها آیین آشتی با طبیعت و گرامی داشتن میراث پدران آریایی‌شان را بار دیگر به یاد آورده‌اند و دیگر ماندن در خانه را بویژه در روزهای نوی سال تاب نمی‌آورند.

سفر حالا دیگر جزیی از زندگی مردم شده است و آنها اجازه نمی‌دهند شکاف عمیق میان قشر دارا و ندار، حق دل سپردن به جاده‌ها را هم از آنها بگیرد، حتی اگر بخشی از وعده‌های مسوولان در این حوزه عملی نشده باشد، حتی اگر جیب‌شان ناچارشان کند به جای اقامت در هتل یا مهمانخانه، در خیابان چادر بزنند و سفرشان دو سه روز بیشتر طول نکشد، حتی اگر خبری از بروشورهای اطلاع‌رسانی درباره مکان‌های گردشگری و راهنمایانی برای توضیح درباره بناهای باستانی نباشد، حتی اگر ناظری بر نرخ خدماتی که به مسافران ارائه می‌شود، وجود نداشته باشد، حتی اگر وضع برخی بنای باستانی هر سال دریغ از پارسال باشد و دل‌نگرانشان کند که آیا سال آینده هم آن را خواهند دید، حتی اگر....

چرایی افزایش میل ایرانی‌ها برای سفر در چند سال اخیر را نمی‌توان فقط به یک عامل نسبت داد. شاید وصف بیشتر رسانه‌ها از مناطق گردشگری در این ماجرا تاثیر داشته است، شاید فرهنگسازی برای دوری از تجملگرایی در سفر، شاید هم افزایش نسبی امکانات در برخی استان‌ها، اما عاملی که بی‌شک و شبه می‌شود از تاثیر‌گذاری آن در مشتاق کردن مردم به سفر مطمئن بود، قول‌هایی است که مسوولان برای رواج سفرهای ارزان و افزایش امکانات در حوزه گردشگری داده‌اند که هرچند هنوز کاملا عملی نشده، دل قشر متوسط را قرص کرده که رفاه‌شان برای دولت اهمیت دارد و این ثابت می‌کند گاهی وقت‌ها حتی وعده‌های امیدوارکننده هم مردم را برای فعالیتی ترغیب می‌کند، البته فقط تا وقتی آنها باور دارند بالادستی‌ها برای عملی کردن قول‌هایشان عزمی جدی دارند.