این‌طوری به جایی نمی‌رسیم

وقتی مدیران فدراسیون فوتبال، تیم فعلی را مثل همیشه بهترین تیم امید فوتبال کشورمان خطاب می‌کنند، حکایت از امید واقعی یا غیرواقعی آنها به شکستن طلسم راهیابی این تیم به المپیک 2012 لندن است، بویژه آن که آنها در اقدامی تحسین‌آمیز، زودتر از دوره‌های گذشته تیم امید را تشکیل داده و مشغول آماده‌سازی آن شده‌اند تا این بار حسرت زمان‌های از دست رفته را نخوریم. اما گویا قرار نیست مشکلات خودساخته، دست از سر این تیم بردارند و به آن اجازه نفس کشیدن در فضایی آرام و مناسب دهند.

تیم ملی امید با مشکل جدی کمبود دیدارهای تدارکاتی و در اختیار نداشتن همه نیروهای خود به دلیل ممانعت باشگاه‌ها روبه‌روست. علاوه بر آن، تنها چند روزی تا پایان یافتن مدت قرارداد سرمربی این تیم باقی است تا همه چیز با دلسردی و کم‌رمقی دنبال شود.

در چنین شرایطی گفتگویی کوتاه باغلامحسین پیروانی، سرمربی این تیم خالی از لطف نیست.

چند روزی تا پایان مدت قرارداد شما به عنوان سرمربی تیم امید ایران باقی نمانده است. فکر نمی‌کنید این موضوع، تاثیر منفی سنگینی روی شاگردان شما بگذارد و آنها را در کارشان سست و دلسرد کند؟

خوشبختانه آنها از این موضوع خبر ندارند. من هم در هر شرایطی ضمن توکل بر خدا، وظیفه خودم را با جدیت انجام می‌دهم و دخالتی در کار دیگران نمی‌کنم. اگر خواستند قراردادم را تمدید کنند ادامه می‌دهم وگرنه، می‌روم.

الان تیم ما کجای مسیر مورد طراحی شما قرار گرفته است؟

پس از برگزاری اردوهای مختلف، 30 تا 35 بازیکن مورد نظر خود را پیدا کرده‌ایم، اما الان مشکل نبود دیدار تدارکاتی به اوج خود رسیده و بزرگ‌ترین مانع پیش روی تیم ماست.

به چند دیدار تدارکاتی نیازمندید؟

20 تا 25 بازی.

مسوولان قول داده‌اند در صورتی که سطح حریفان تدارکاتی خارجی خود را معین کنید، این دیدارها را برای تیم امید مهیا می‌کنند.

هرچه حریفان قوی‌تر باشند برای ما مناسب‌ترند.

برنامه‌تان برای روزهای پایانی قراردادتان چیست؟

همچنان هر 2 هفته یک بار اردویی برگزار می‌کنیم تا بازیکنان در محیطی مناسب با یکدیگر هماهنگ‌تر شوند و منتظر انجام دیداری تدارکاتی با حریفان خارجی باقی می‌مانیم.

شما را به عنوان فردی مثبت‌اندیش و خوشبین می‌شناسیم. چقدر به آینده تیم امید ایران امیدوارید؟

صادقانه بگویم اگر این تیم مورد حمایت واقع شود و دیدارهای تدارکاتی مورد نیاز خود را برگزار کند قطعا موفق خواهد شد، ولی اگر این‌طور که الان کارها پیش می‌رود ادامه دهیم، به جایی نخواهیم رسید.