کلینتون در سایه اوباما

هیلاری رودهام کلینتون (که همواره تاکید دارد نام خانوادگیش در کنار نام خانوادگی شوهرش آورده شود) با دشواری زیادی برای متمایز کردن نقش دیپلماتیک خود مواجه شده است.

بخشی از آن البته تنها بدلیل این است که اوباما، بوش نیست. اما او رئیس جمهوری است که سیاست خارجی آمریکا را متحول کرده و از تخاصم به مذاکره روی آورده است.

این اوست ،نه هیلاری کلینتون، که تعیین کننده روند سیاست خارجی آمریکا است.

تندروتر

این البته برای وزرای خارجه امری غیر عادی نیست. بسیاری در تاریخ حل شده اند. فقط کسانی که شخصیت هایی بسیار قوی داشته و مایل و قادر به کنترل سیاست خارجی بوده اند ( در دوره رئیس جمهوری که سیاست خارجی را به آنها واگذار کرده) توانسته اند موفق باشند و در یادها باقی بمانند.

هنری کیسینجر وزیر خارجه ریچارد نیکسون و جان فاستر دالس وزیر خارجه دوایت آیزنهاور غول های سیاسی عصر جدید بوده اند. جرج شولتز وزیر خارجه رونالد ریگان و جیمز بیکر وزیر خارجه جرج بوش (پدر) نیز موفقیت های مهمی داشته اند. اما چه کسی زحمت مطالعه عملکرد کریستین آرچیبالد هرتر وزیر خارجه دیگر دوایت آیزنهاور و ویلیام پی راجرز که پیش از کیسینجر وزیر خارجه نیکسون بود را به خود می دهد؟

باراک اوباما با آوردن رقیب پیشین خود به داخل حلقه کابینه ریسک بزرگی کرد. کلینتون تندروتر از اوباما است و مجبور شده لحن خود را ملایم تر کند. اما این اختلاف ممکن است به بحرانی منجر شود.

هیلاری کلینتون همچنین پذیرفته است که تبلیغ انتخاباتی معروفش "ساعت سه صبح" تهدیدی بی محتوا بوده که تاثیری منفی بر روی وجهه او گذاشته است.

این تبلیغ تلویزیونی باراک اوباما را فاقد تجربه لازم در زمینه سیاست خارجی معرفی می کرد.

در این تبلیغ انتخاباتی تصویر چند کودک نشان داده می شود که خوابیده اند. سپس فردی می گوید: "ساعت سه صبح است و کودکان شما در امنیت بسر می برند و خوابیده اند. اما در کاخ سفید تلفن به صدا در می آید. ... می خواهید چه کسی گوشی را بردارد؟"

هیلاری رودهام کلینتون اکنون از اینکه باراک اوباما گوشی تلفن را در کاخ سفید بر می دارد، خشنود است.

او نقاط قوتی نیز دارد. مشهور و محبوب مخاطبان جهانی است. همانطور که جو کلاین در مجله تایمز می گوید "او چهره سرشناس بین المللی است و شهرتی به مراتب بیش از سایر وزرای خارجه اخیر آمریکا داشته است."

عمر دولت جدید آمریکا تنها یکسال است. خانم کلینتون از وجهه خود راضی نخواهد بود. دستاوردهای او محل تردید است.

او چه مشاوری می تواند برای فردی باشد که مسیر خود را می داند؟ آیا او از مهارتهای کافی برای کمک به مذاکرات دشواری که رئیس جمهور مد نظر دارد برخوردار است؟ و چه اتفاقی می افتد اگر این دو اختلاف نظری جدی داشته باشند؟

پل رینولدز- بی بی سی نیوز