فرهنگ‌سازی برای همایش

مجری در فاصله میان سخنرانی 2 نفر از مسوولان پشت تریبون قرار گرفت تا بگوید: «قصد داشتم به حاضران بگویم که براساس عرف باید در چنین همایش‌هایی تلفن‌های همراه را خاموش کنند که متوجه شدم تلفن همراه معاون دادستان کل کشور هم در طول سخنرانی ایشان زنگ می‌زند»!

معاون دادستان کل کشور به جای 30 دقیقه، کمی کمتر از یک ساعت صحبت کرد و فرصت سخنرانی گروهی دیگر از مسوولان را گرفت. برخی حاضران در طول سخنرانی‌ها به خواب رفتند یا شاید چشم‌هایشان را بستند و خرخر کردند تا بهتر تمرکز کنند.

معاون دادستان پس از سخنرانی اش، در ابتدای صحبت‌های نفر بعدی یعنی دکتر شیبانی، معاون غذا و داروی وزارت بهداشت که نکاتی تخصصی درباره پیش‌سازها در صنعت دارویی را توضیح می‌داد، جلسه را برای گفتگویی تلویزیونی ترک کرد و در پی او، در اواسط سخنرانی معاون غذا و دارو، ده‌ها خبرنگار نیز جلسه را برای گفتگوی اختصاصی با او ترک کردند، اما مساله جالب این بود که این برنامه عنوان همایش گرفته بود که معنی آن حضور مسوولان برای گفتگوهای اختصاصی با رسانه‌ها نیست بلکه جمع شدن مسوولان برای بهره گیری از اطلاعات و نظرات یکدیگردرباره موضوع همایش است.

با پایان سخنرانی هر مسوول، شمار زیادی از حاضران که وابستگی سازمانی به او داشتند، برمی‌خاستند و جلسه را ترک می‌کردند. این خروج‌های مکرر با آغاز سخنرانی آنتونیو دلئو، نماینده دفتر مبارزه با مواد مخدر و جرایم سازمان ملل متحد در ایران به اوج رسید و حدود 30-20 نفر از حضار بدون توجه به گفته‌های او بیرون رفتند.

حاضران در جلسه دائما گفته‌های نماینده دفتر مبارزه با مواد مخدر و جرائم سازمان ملل را قطع می‌کردند و روی صندلی‌هایشان، از پایین جایگاه سخنرانی به ابراز نظر درباره آمارهای ارائه شده از سوی او می‌پرداختند. همه اینها را گفتیم که نظر شما را هم درباره این پرسش بدانیم: آیا فکر نمی‌کنید حضور در همایش‌ها در کشورمان، چه به عنوان شنونده و چه به عنوان سخنران، نیاز به فرهنگسازی و آموزش دارد؟