خودت را جای دیگران بگذار

خب این هفته برای من یک اتفاق خوب افتاده و آن هم جوابی است که از فاطمه از خرمآباد گرفتم. یادتان هست که چند هفته پیش به نامه اش جواب دادم؟ خلاصه که خیلی خوشحال شدم. بی‌خیال حاشیه‌هایی شده که در زندگیش به وجود آمده و دوباره دارد ذهن خودش را روی هدف‌های اصلی زندگیش متمرکز می‌کند.

این هفته اما یک نامه هم از مهیار از فردیس کرج داشتم که در آن به مشکلاتش با خانواده اش اشاره کرده است. مهیار نوشته هیچ رابطه خوبی با پدرش ندارد و از این که مادرش هم مدام طرف پدرش را می‌گیرد حسابی شاکی است. او می‌گوید مادرش از موضع ضعف از پدر مهیار طرفداری می‌کند وگرنه ته دلش خودش هم می‌داند که خیلی جاها حق با مهیار است. مهیار عزیز، ممکن است این تحلیل تو درست باشد، من در این مورد نمی‌توانم قضاوت کنم چون در متن ماجراها و درگیری‌های تو و پدرت نیستم اما حتی اگر تو هم راست بگویی خود این واقعیت باعث می‌شود تو بیشتر هوای مادرت را داشته باشی. لابد تعجب کرده‌ای اما پسر خوب وقتی مادرت به هر دلیلی نمی‌تواند با پدرت مخالفت کند تو نباید کاری کنی که او در مقابل پدرت قرار بگیرد چون در نهایت او است که اذیت می‌شود. او است که عذاب می‌کشد. اتفاقا تو باید به عنوان پسرش حسابی هوایش را داشته باشی و اجازه ندهی کسی مادرت را اذیت کند نه این که خودت هم دست به دست دیگران بدهی و مدام او را آزار دهی. بعد هم گذشته از این حرف‌ها تو چرا انتظار داری مادرت از تو طرفداری کند؟ اصلا از کجا می‌دانی که او پشت سرت از تو دفاع نمی‌کند؟ اصلا اگر تو خودت ازدواج کنی و صاحب فرزند شوی و فرزندت با تو مشکل پیدا کند، انتظار داری همسرت از تو دفاع کند یا فرزندت؟ لابد می‌گویی انتظار دارم منطقی رفتار کند اما در همان حالت هم حداقل انتظارت این است که در برابر فرزندت با تو مخالفت نکند. خلاصه که بهتر است بعضی وقت‌ها خودت را به جای دیگران بگذاری و بعد قضاوت کنی. می‌دانم که ممکن است از حرف من ناراحت شوی اما این واقعیتی است که تو باید آن را در نظر بگیری. در روابطت با پدر و مادرت تجدید نظر کن. یک روز هم خدای نکرده می‌بینی در همان موقعیتی قرار گرفته‌ای که امروز پدر و مادرت قرار دارند.

خب، بس است دیگر، تا هفته بعد درود و بدرود.