قاتلان سریالی ورامین

چندین ماه تلاش پلیس به نتیجه رسیده بود و 3 برادر بازداشت شده بودند. بعد از محاکمه 3 برادر و مرد افغان، برای صدور رای دادگاه به اتفاق 4 همکارم وارد شور شدیم. همگی در مورد قصاص و اعدام دو تن از 3 برادر با هم موافق بودیم. اما من در مورد سومین برادر که پسر نوجوانی هم بود موافق نبودم. به نظر من جرم او در حد مجازات اعدام نبود. ماجرای این پسر‌آن‌طور بود که او با دختر مورد علاقه‌اش جایی قرار گذاشته و با هم رابطه برقرار کرده بودند هر چند او در اتفاقات دیگری که برای آن دختر افتاده بود نقش نداشت و برادرانش او را آزار داده بودند اما از آنجایی که دخترک علیه همه آنها شکایات کرده بود پسرک 17 ساله نیز مورد اتهام قرار گرفته بود. برای این‌که بتوانم حکمی عادلانه صادر کنم چندین بار گفته‌های پسرک را خواندم. او هرگز اعتراف نکرده بود که به دختر مورد علاقه‌اش تجاوز کرده است. دخترک هم گفته بود خودش خواسته با آن پسر رابطه داشته باشد و مساله تجاوز مطرح نبوده است. در مورد دو برادر با همکاران دیگرم موافق بودم و همگی به اتفاق آرا، رای بر اعدام دادیم اما در مورد سومین برادر نظرم با همکاران دیگرم مخالف بود. من رای بر شلاق دادم و اعدام را درست نمی‌دانستم. نظر من در رای اولیه موثر نبود و چون 4 همکار دیگرم با اعدام موافق بودند با اکثریت آرا، رای بر قصاص صادر شد. من نظر اقلیت را نوشتم و استدلالات خودم را هم ذکر کردم. پرونده برای بررسی دوباره به خاطر اعتراضی که از سوی متهمان انجام گرفته بود به دیوان عالی کشور فرستاده شد. زمانی که پرونده برگشت متوجه شدم که نظر من مورد تایید قرارگرفته است.

دیوان عالی کشور حکم دو برادر بزرگ‌تر را تایید کرده بود اما در مورد برادر کوچک‌تر نظر من را قبول کرده و استدلالاتم را قانونی دانسته بود؛ بههمین‌دلیل رای بر 100 ضربه شلاق صادر کرده بود.

آن روز، روز خوبی برای من بود چرا که هرچند نظر اقلیت من در رای اولیه تاثیری نداشت اما در دیوان متهم نوجوان را از مرگ نجات داد. او پسری بود که به خاطر همنشینی با برادرانش منحرف شده بود و به این اعتقاد قلبی رسیده بودم که او یک مجرم بالفطره نیست.

غلامرضا بومی-مستشار دادگاه کیفری استان تهران