صورت تفریحی فوتبال

در همان روز دروازه‌بان تیم مدرسه ما آسیب دید. مربی تیم مرا صدا زد و گفت ناصر بیا درون دروازه بایست، من هم گفتم آقا اصلا من نمی‌توانم. من فقط گاهی فوتبال بازی می‌کنم آن هم هافبک تیم نه دروازه‌بانی!!‌ مربی دست‌بردار نبود و می‌گفت تو قد بلندی داری و بسکتبالیست هم بودی حتما می‌توانی چند توپ هوایی را بگیری. خلاصه با اصرار مربی و با ترس و لرز و دلهره رفتم درون دروازه. آن روز برای من یک روز بیادماندنی و خاطره‌انگیز است. خودم هم باورم نمی‌شد که چرا با وجود آن‌که برای اولین بار درون دروازه ایستاده بودم، اینقدر خوب توپ می‌گرفتم. بازی که تمام شد، همه تماشاگرانی که برای دیدن مسابقه آمده بودند، تشویقم کردند.» همین اتفاق باعث شد تا ناصر حجازی سال‌های بعد سنگربان اول تیم ملی شود. او بعد از بازی در جام جهانی 78 آرژانتین مدتی در تمرینات تیم منچستریونایتد هم حضور یافت. هنوز هم که هنوز است یکی از حسرت‌های بزرگ ناصر حجازی بازی نکردن در این تیم رویایی است. او عنوان دومین دروازه‌بان قرن آسیا را هم در کارنامه‌اش دارد. با این حال هر چقدر او در دوران بازی خوش شانس بود در دوران مربیگری او یکی از بدشانس‌های لیگ ایران لقب گرفت. حاصل مربیگری‌اش در استقلال تهران تنها یک نایب‌قهرمانی باشگاه‌های آسیا بود. (آن هم در شرایطی که بازی‌ها در تهران برگزار می‌شد) ذوب‌آهن، استقلال رشت، ماشین‌سازی تبریز و نساجی قائمشهر تیم‌های دیگری بودند که او تجربه مربیگری در آنها را داشت. اما خبرسازی ناصر حجازی در هفته گذشته شایعه سرطان او بود که وقتی با تایید خبر بستری شدنش در بیمارستان همراه شد، دل هواداران استقلال لرزید. البته خوشبختانه او از بیمارستان مرخص شد و انگار از سرطان هم خبری نبوده است.