ماه اشک

شهید مطهری با بیانی فریادگونه بر آنهایی که با گریه تاسف‌گونه بر سیدالشهدا(ع)‌ و خاندانش به خیال خود می‌خواهند به حضرت زهرا(س)‌ به اصطلاح تسلی بدهند، می‌تازد و این را از جمله تحریفات عاشورا برمی‌شمرد؛ تحریفاتی که به گفته او، ستمی بیش از ستم بنی‌امیه بر قیام سیدالشهدا(ع)‌ است.

امام حسین(ع)‌ به پا خواست برای امر به معروف و نهی از منکر و طلب اصلاح در امت جدش رسول الله(ص)‌. برای برچیدن بساط ظلم و ستم و تحریف و تبدیل که مصداق زمانه‌اش خاندان ملعون بنی‌‌امیه بودند. نه چون مظلوم بود و در تنگنایی گرفتار آمده بود. امام حسین(ع)‌ برای مقابله با جور زمانه، از خود و نزدیکانش آغاز کرد و شهادت او و آن 72 پرستوی بی‌تاب، عین فتح و پیروزی بود؛ نه شکستی که نیازمند دلسوزی و آه و حسرت ما باشد. بله، ما می‌گرییم و باید بگرییم و گریه ما هم از حسرت است اما نه از حسرت قربانی شدن امام، بلکه از حسرت مصائبی که تعصب و جهل بر حق و عدل روا می‌دارد و در نتیجه از حسرت نبودن در رکاب امام(ع)‌، مصداق اَتَمّ و اکمل حقیقت و عدالت؛ چنانچه امام زمان(عج)‌ نیز در سوگنامه خود بر نیای پاکش حسین(ع)‌ که آن را با نام «زیارت ناحیه مقدسه» می‌شناسیم، می‌فرماید: «سلام بر تو... سلام آن که قلبش از مصیبت تو جریحه‌دار، و اشکش هنگام یاد تو جاری است... سلام کسی که اگر در کربلا با تو بود، در برابر شمشیرها با جانش از تو محافظت می‌نمود و آخرین نفس‌های خویش را در راه حفظ تو فدا می‌کرد و در رکاب تو می‌جنگید و تو را علیه دشمنانت یاری می‌نمود، و روح و جسم و مال و فرزند خویش را نثار تو می‌کرد... جان او فدای جان تو و خاندان او فدای اهل بیت گرامی تو باد.»