زمان علیه وزنه‌برداری

در قوانین فدراسیون جهانی وزنه‌برداری (IWF) تصریح شده است که اگر کشوری در یک سال میلادی 3 ورزشکار دوپینگی داشته باشد، با مواردی از جمله تعلیق، محرومیت و جریمه مواجه خواهد شد، این در حالی است که سال 2009 دو تن از وزنه‌برداران ایران به نام‌های رشید شریفی و انوش آرمک مبادرت به استفاده از مواد نیروزا کرده و ما را تا مرز تعلیق کشانده‌اند. بر این اساس، مسوولان فدراسیون وزنه‌برداری ایران حداقل خوشحالند که تعلیقی فدراسیون را شامل نمی‌شود. هر چند این مساله منوط به این است که در این روزهای پایانی سال میلادی، مورد دیگری از دوپینگ در کارنامه وزنه‌برداری ایران ثبت نشود.

همه اینها در شرایطی است که بهرام افشارزاده،‌ رئیس فدراسیون وزنه‌برداری و دبیرکل کمیته ملی المپیک که 3 سال قبل و به دنبال دوپینگ 9 تن از وزنه‌برداران ایران در آستانه رقابت‌های جهانی دومینیکن، بر سر کار آمد تاکید داشت؛ ریشه دوپینگ را در وزنه‌برداری ایران خواهد خشکاند. اما امروز نه تنها چنین وعده‌ای محقق نشده، بلکه علاوه بر خطر تعلیق، آبروی وزنه‌برداری ایران در مجامع جهانی به بازی گرفته شده است تا به قول یکی از قهرمانان این رشته، در کنگره‌های جهانی از ایران به عنوان یکی از کشورهای دوپینگی نام برده شود که به طور طبیعی این مساله به حیثیت و جایگاه وزنه‌برداری و ورزش کشورمان ضربه خواهد زد.

باید پرسید در شرایطی که امروز وزنه‌برداری به صورت کنترل از راه دور اداره می‌شود، چه کسی باید پاسخگوی وضعیت دشواری باشد که این رشته مدال‌آور به آن گرفتار آمده است.

مدیریت از راه دور!

واقعیت این است که طی 13 ماه گذشته و در نبود بهرام افشارزاده که عمده وقتش را در مسوولیت دبیرکلی کمیته ملی المپیک می‌گذراند، فدراسیون وزنه‌برداری به صورت نیم‌بند اداره شده است و اگر حقیقت مطلب را خواسته باشید، فدراسیون به جای آن که مکانی باشد که در آن فکری برای موفقیت در بازی‌های آسیایی، جهانی و المپیک تولید شود، بیشتر به محلی برای دید و بازدید دوستان تبدیل شده است. افشارزاده که بارها اعلام کرده است؛‌ می‌خواهد مسوولیت وزنه‌برداری را به فرد دیگری واگذار کند، در این زمینه طوری عمل می‌کند که انگار باید مسوول جدید مورد تایید او باشد و برنامه‌های فدراسیون را نیز با وی هماهنگ کند. او از یک سال پیش، مدام حسین رضازاده را برای تصدی سرپرستی فدراسیون پیشنهاد کرده که البته این مساله در دوره جدید مدیریت سازمان، چندان مقبول واقع نشده است. مقبولیت رضازاده به جای خود، اما بی‌شک مدیریت کلان فدراسیون، نیاز به مولفه‌های دیگری منهای شاخصه‌های قهرمانی دارد که بویژه پس از ناکامی تیم ملی در رقابت‌های جهانی کره جنوبی که به طور طبیعی مسوولیت مستقیم آن متوجه حسین رضازاده بود، در گمانه‌زنی برای تصدی سرپرستی فدراسیون از سوی وی، گسست ایجاد شد تا این بلاتکلیفی ضربه‌ای مهلک بر تن وزنه‌برداری باشد.

یکی از دست‌اندرکاران این رشته که از وی به عنوان یکی از کاندیداهای تصدی سرپرستی فدراسیون نام برده می‌شود، وضعیت فعلی را به ضرر وزنه‌برداری می‌داند و می‌گوید: مسوولان به جای آن که درصدد رفع مشکلات و برون‌رفت وزنه‌برداری از وضعیت فعلی باشند، دست روی دست گذاشته‌اند و زمان را به ضرر این رشته از دست می‌دهند. سوال من این است که امروز چه برنامه و هدف‌گذاری خاصی برای موفقیت وزنه‌برداری در بازی‌های آسیایی چین و المپیک لندن وجود دارد؟

وی که به سبب حضور در مجامع آسیایی و جهانی وزنه‌برداری، با زیر و بم مسائل این رشته آشناست، تصریح دارد: وزنه‌برداری ایران می‌تواند بار دیگر قد علم کند و در عرصه رقابت‌های مهم پیش‌رو موفق شود، مشروط به آن که این رشته را از برزخ موجود نجات دهیم و گره‌هایش را کورتر نسازیم.

به باور کارشناسان، در این موقعیت حساس باید زنگ خطر را برای وزنه‌برداری به صدا درآورد و از علی سعیدلو، رئیس سازمان تربیت بدنی خواست هر چه زودتر با انتخاب سرپرستی شناخته شده و کارآمد، راه روشنی را پیش‌روی این رشته قرار دهد زیرا دیگر درنگ جایز نیست.