ایران رنگ و بوی محرم گرفت

 ایران این روزها حال و هوای دیگری دارد؛ حال و هوایی که هر سال از چند روز مانده به ماه محرم آغاز می‌شود و تا شام غریبان سرور و سالار شهیدان حضرت اباعبدالله حسین(ع) ادامه می‌یابد.

از یک طرف در هر محله پیر و جوان دست به دست هم داده‌اند تا تکیه‌ها، مساجد و حسینیه‌ها را برای برپایی آیین‌های ماه محرم آماده کنند و از سوی دیگر زن‌ها و مردهای محلات مختلف در حال خرید وسایلی هستند که در دهه اول محرم کاربرد دارند؛ از پرچم‌های ویژه عزاداری گرفته تا پارچه‌های ساده یا مزین به شعر معروف «باز این چه شورش است» سروده محتشم کاشانی.

در شهرهایی که هنوز هم تعزیه‌خوانی بخش لاینفک آیین‌های عاشورای حسینی است، لباس‌ها و وسایل مخصوص اجرای تعزیه یکی یکی از گنجه‌ها بیرون می‌آید تا این آیین نمایشی برای مخاطبانی که سال‌هاست به دیدن آن عادت کرده‌اند، اجرا شود.

محرم اگر چه با عزای امام سوم شیعیان پیوند خورده است، اما یکی از ماه‌های خاص برای مسلمانان است. ماهی که هر کدام از ما خاطرات بسیاری از آن داریم. از شب‌ها و روزهایی که در تکیه‌ها گذرانده‌ایم و می‌گذرانیم ، از اولین روزی که وارد دسته سینه‌زنی شدیم و دست در دست پدر یاد گرفتیم که با نوای نوحه‌ها چگونه سینه بزنیم تا روزی که برای اولین‌بار توانستیم جملات نوشته شده روی پارچه‌ها را بخوانیم.

«یا ثارالله» ، «لبیک یا اباالفضل العباس(ع)» ، «السلام علیک یا اباعبدالله الحسین(ع)» ، «کیست یاری دهنده‌ای که مرا یاری دهد؟»

ماه محرم، ماه خاطره‌هایی است که با عزای فرزند امیرالمومنین (ع) پیوند خورده است. امامی که فرزند علی(ع) است و فاطمه زهرا (س) کسی که 51 سال قبل از رخ دادن واقعه کربلا در سال 61 هجری قمری در روز مباهله (سال 10 هجری قمری) در آغوش پیامبر اسلام بود و پیامبر در حالی که او را در آغوش گرفته بود و دست برادر بزرگترش امام حسن (ع) را در دست گرفته بود ، همراه علی و فاطمه زهرا(س) به سوی مکانی می‌رفت تا در آنجا همراه اهل بیتش حقانیت اسلام را ثابت کند.

اما پس از 50 سال انگار مردمی که روبه‌رویش ایستادند ، همه آن وقایع را از یاد برده بودند و قضاوت آل سفیان حکم بر خروجش از دین داده بودند. امروز مردم آماده می‌شوند تا یک بار دیگر با برپایی گسترده آیین‌های عاشورا نشان دهند که « کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا‌.»