کاک ‌علی، نابینایی که خیاطی می‌کند

کاک علی 68 ساله است و اهل پاوه؛ در جوانی به خاطر علاقه بسیارش به شکار از شکارچیان برجسته پاوه بود و همین موقعیت بود که بالاخره در 22 سالگی کار دستش داد و در هنگام پاک کردن اسلحه شکاری، چشمانش دچار آسیب شد و بینایی‌اش را تا حدود 80 درصد از دست داد و به دلیل عدم دستیابی به پزشک و بیمارستان و امکانات پزشکی سرانجام هر دو چشمش کاملا بی‌فروغ شد.

اما ایمان، اراده و اعتماد به نفس «کاک علی» باعث شد امیدش را از دست ندهد و همان جوان سرحال شاداب و سرزنده گذشته بماند. پس از مدتی با توکل به خدا و پشتکار به حرفه خیاطی پرداخت؛ حرفه‌ای که قبل از نابینا شدنش البته از آن سررشته‌‌ای داشت.

کاک علی به خوبی توانست در کارش جزئیات این حرفه را رعایت کند، به طوری که لباس‌های محلی دوخت کاک علی، کاملا بی‌نقص است؛ گویی کاک علی با دستانش می‌بیند و اندازه می‌گیرد و می‌دوزد.

کاک علی علاوه بر تهیه و آماده کردن سفارش‌های مشتریان، خودش هم پارچه تهیه می‌کند و لباس می‌دوزد. سپس این لباس‌ها را در بازار، سطح شهر و روستاها به فروش می‌رساند؛ ضمن این که تمام کارهای شخصی‌اش را نیز بدون کمک دیگران انجام می‌دهد. جالب‌تر آن که صبحگاهان که برای ادای فریضه بیدار می‌شود، برای خانواده، نان داغ و صبحانه آماده می‌کند.

کاک علی علاوه بر خیاطی به باغبانی نیز می‌پردازد و حتی کشاورزی هم می‌کند و دلپذیری لحظه‌های شخصی و اوقات فراغتش را در دامان طبیعت و فرازهای پرغرور کوهستان می‌گذراند.

کاک علی گویی الگویی مناسب از پشتکار و همت برای همه جوانان است. باید مثل کاک علی‌ها را دریابیم.

مهم‌تر این است که سیستمی طراحی ‌شود تا بنابر آن نابینایان مورد توجه جدی‌تر جامعه قرار بگیرند و از ابعاد مختلف حقوق اجتماعی برخوردار شوند و مجبور نباشند به‌خاطر یک معلولیت ناخواسته، از بسیاری خواسته‌‌هایشان چشم بپوشند- خواسته‌هایی که مشروع و حق آنان است -و تنها به تامین حداقل مایحتاج‌ برای زندگی روزمرهشان اکتفا شود.

نابینا انسان است. باید شان و منزلتش را پاس داشت و صرف نابینا بودن نباید چونان بهانه‌ای قرار بگیرد تا حقی از او سلب شود.

باید کوشید تا این عزیزان جایگاه واقعی خود را پیدا کنند و بتوانند از حقوق حقه خویش دفاع کنند.