AFC مثل سازمان لیگ چشم‌پوشی نمی‌کند

آبی‌های تهران و سفید و سبزهای اصفهان فقط یک شکست در کارنامه خود داشتند و اینها نشان می‌دهد افق نمایندگان ایران در این پیکارها شاید به اندازه فصل گذشته تیره نباشد، اما همسو با این نکته فنی دلگرم‌کننده، ادامه ضعف‌های تشکیلاتی و ایرادات موجود در کارهای مربوط به ساماندهی امور مختلف اداری و بویژه موضوع برگزاری بازی‌های خانگی، این تیم‌ها را دچار مشکلاتی مجدد و آنها را 4 ماه و نیم مانده به شروع پیکارها با نگرانی‌های جدی روبه‌رو کرده است.

براساس نظرات کارشناسان کنفدراسیون فوتبال آسیا و برمبنای قول و قرارهای بین این نهاد و باشگاه‌های ایرانی حاضر در این جام، باید قدم‌هایی برای استاندارد کردن استادیوم‌های محل انجام مسابقات 3 تیم از 4 تیم یاد شده برداشته می‌شد، اما تاکنون چنین نشده است و در نتیجه امکان دارد برای برگزاری این بازی‌ها سر از جایی دیگر درآوردند و مجبور به مسابقه دادن در مکانی متفاوت شوند.

فقط خیال آبی‌ها راحت است

در میان این 4 تیم همان‌طور که براحتی قابل حدس زدن و فهم است، فقط استقلال است که به سبب برگزاری دیدارهایش در ورزشگاه استاندارد آزادی تهران مشکلی ندارد و خیالش از حالا راحت است، اما به اعتراف مسوولان فوتبال ایران به‌رغم هشدارهای پیاپی AFC به سران 2 باشگاه اصفهانی و مس‌کرمان،‌ آنها استادیوم‌های خود را واجد شرایط و صاحب ویژگی‌ها و نیازهایی نکرده‌اند که این نهاد الزامی دانسته و نیل به آنها را برای بهره‌مند شدن از امتیاز برگزاری دیدارهایشان در آن محل‌ها ضروری دانسته بود. ورزشگاه باهنر کرمان باید بخش‌هایی مشخص را به امکانات فعلی‌اش می‌افزود، اما نه توصیه‌های AFC این امر را میسر ساخته و نه تذکرات اضافی مسوولان فدراسیون خودمان. از جمله مواردی که باید به این ورزشگاه اضافه می‌شد و مسی‌ها به خاطر مشکلات داخلی‌شان ظاهرا از پرداختن به آن غافل‌ مانده‌اند، ایجاد و تجهیز اتاق‌های ویژه پزشکی و آزمون دوپینگ و فیلمبرداری مسابقات و همچنین جایگاه خبرنگاران است و معلوم نیست مس چطور می‌خواهد این کار را قبل از سفر اکتشافی بعدی نمایندگان AFC که فرصت اندکی تا آن مانده است انجام بدهد.

از سوی دیگر در اصفهان نه مشکل نبود زمین تمرینی مناسب در فولاد شهر حل شده و نه ورزشگاه نقش‌جهان بعد از این همه سال که از شروع ساخت آن می‌گذرد و با این بساط امکان برگزاری دیدارهای خانگی هر دو تیم فوق در فولاد شهر و موافقت AFC با این امر بسیار بعید می‌نماید.

تصمیم‌گیری مجدد

بعد از حذف شدن 3 نماینده از 4 تیم ایرانی حاضر در دوره قبلی مسابقات جام قهرمانان آسیا و بالا نیامدن آنها از گروه‌شان و حذف تک تیم صعود‌کننده ما (پرسپولیس)‌ در همان مرحله نخست حذفی، اینک ادامه ضعف‌ها و کمبودهای ما درباره مسائل سخت‌افزاری و کمبودهای موجود در کارهای تشکیلاتی بدترین خبر ممکن برای فوتبال ایران است، زیرا در پایان فصل آینده در مورد سهمیه کشورها بررسی و از نو تصمیم‌گیری می‌شود و با نتایجی که فصل گذشته نمایندگان ما در میدان مسابقات گرفتند و با ضعف‌های تشکیلاتی قبلی و فعلی که اشاره کردیم، بعید می‌نماید که سهمیه 4 تیمی ما محفوظ بماند و کم نشوند. تنها راه برای لغو این احتمال کسب نتایجی بسیار بهتر در دوره جدید این مسابقات است، هر چند برای تشخیص بهتر این امر و صدور رای باید تا زمان قرعه‌کشی مرحله گروهی صبر کرد، چون ما در غرب آسیا با همان کشورها و همان باشگاه‌ها با اندک تغییراتی طرف هستیم، بعید است که باخت گروه‌ها و جایگاه تیم‌های ما چندان آسان‌تر از دوره نافرجام اخیر باشد و به تبع آن تفاوتی عظیم در صعود و توفیق این تیم‌ها حاصل آید که در نتیجه تکرار نسبی همان نتایج محتمل‌تر از ارتقای چشمگیر آن خواهد بود. تازه از یاد نبریم که ذوب‌آهن بعد از یکی دو فصل دوری از مسابقات قاره‌ای کاری سخت برای تطابق مجدد با این جام خواهد داشت و کار مس چند درجه سخت‌تر خواهد بود، زیرا کلا برای اولین بار در دوران بسیار کوتاه حیاتش است که آسیایی شده و امسال کمتر نشانی از قدرت و انسجام فصل پیش دارد و بندرت توانسته است همان تیم شگفتی‌ساز فصل پیش باشد.

بی‌خیالی‌ها

این که چرا بعد از این همه سال و این همه اصرار، تذکر و هشدار هنوز تیم‌های برتر باشگاهی ما یا اصلا استادیوم شخصی ندارند یا اگر دارند، استاندارد نیست و موضوع این گونه برایشان نگران‌کننده می‌شود و احتمال کوچ اجباری‌شان به دیگر شهرها برای انجام مسابقات خانگی به امکان و احتمال قوی بدل می‌شود، نه فقط از ساده‌انگاری‌های سنتی فدراسیون فوتبال ایران برمی‌خیزد که از بی‌خیالی خود این باشگاه‌ها هم حکایت دارد.

آنها معمولا همان طور برای یک مسابقه آسیایی تدارک می‌بینند که برای لیگ داخلی تدارک می‌بینند و گمانشان این است که سازمان مجری پیکارهای آسیایی همان «لیگ برتر» خودمان است که معمولا به نیت کمک چشم بر بسیاری از ضعف‌های تشکیلاتی و کمبودهای سخت‌افزاری تیم‌ها می‌بندد و فقط تذکر می‌دهد بدون این که بار حقوقی و عواقب انضباطی چندانی بر این تذکرها مترتب باشد. محصول آن گونه برخوردها، چنین دغدغه‌هایی است؛ امکان انتقال مسابقات خانگی مس به قم یا تهران و برگزاری دیدارهای یکی از دو تیم اصفهانی در تهران که اگر شکل گیرد، فقط سند تازه‌ای از ایرادات فوق و بهانه تازه‌ای در دستAFC برای مجازات فزون‌تر فوتبال بیش از حد پراشتباه ما و کم کردن احتمالی سهمیه آن در مهم‌ترین جام باشگاهی قاره خواهد بود.

وصال روحانی