هر رفتنی رفتن نیست

«جعفر مدرس صادقی» نام‌آشنایی برای تمام کسانی است که دوست دارند داستان‌نویسی یاد بگیرند. او این بار سراغ موضوعی رفته که دست بر قضا با فضای امروز نزدیکی دارد: «مهاجرت.» این کتاب روایتگر تعدادی از آنهاست که پیش از این اقدام کرده و رفته‌اند. اتفاق خوب و بد هم برایشان بسیار افتاده و قرار است بیفتد. یک جور مثل زندگی که هر جایی می‌توانیم آن را داشته باشیم. این آدم‌ها هم شاعرند و هم مهندس. هم مادرند و هم پدر. بعضی‌هایشان با فرهنگ‌های مختلف ازدواج کردند و توانستند ارتباط برقرار کنند، بعضی‌هایشان با وجود همزبانی، دیگر حرفی برای گفتن ندارند. تنهایی و خیانت، مضمون اصلی داستانی است که انسان‌ها گریزی از آن ندارند. برای گریز از تنهایی و تنها ماندن است که خیانت می‌کنند و برای گریز از خیانت ناگزیر از تنهایی هستند. زنی که شاید اگر نقاشی را در ایران ادامه داده بود به جایی می‌رسید، مدت‌هاست در شهری ساحلی زندگی می‌کند. مدت‌هاست که می‌داند همسرش که پیش از این عاشقش بوده است به او خیانت می‌کند. می‌داند که این یک داستان تکراری است که مردی در جایی دیگر دل به زنی جوان‌تر از همسرش ببندد، اما نمی‌تواند خود را با این موضوع تطبیق دهد. به زبان انگلیسی شعر می‌گوید و آنها را پیش استادی می‌برد. آن استاد نظر واقعی‌اش را درباره شعرهایش می‌گوید: «معنی کلمات را نمی‌دانی و تنها یکی دو شعرت می‌تواند برای خواننده جذاب باشد.» در این کتاب هیچ کس به خواسته خود نرسیده است. همین استاد مشهور معتقد است شعر هیچ شهرت و ثروتی برای آدم به دنبال نمی‌آورد و نویسنده بودن است که آدم را خوشبخت می‌کند. این تنها اعتقاد او نیست و جمع دیگری هم این نکته را به راوی گوشزد می‌کنند. او مدام می‌شنود شما زنان ایرانی ذاتا شهرزاد هستید. راحت قصه می‌گویید، پس قصه بنویسید. حتما کسی پیدا می‌شود که بخواند. تمام داستان از سقط فرزند زن آغاز می‌شود و با بارداری مجدد او و به دنیا آوردن فرزندی سالم ادامه پیدا می‌کند. این موجود نازنین و زیبا را می‌توان سمبل یک اتفاق نو دانست. اثر این تولد دست‌کم برگرداندن زندگی عادی برای مادر و گذر از تالمات روحی است. راوی اول شخص مفرد است و چون مدام باید از گفتم و گفت استفاده شود، نویسنده در بعضی فصل‌های کتاب مانند نمایشنامه‌ها اسم دو گفتگو کننده را آورده است؛ مثلا من: و جیم: یا من: و مهشید:.