مراقب باشیم جا نمانیم

این ‌که در کشوری مانند ایران زمینه حضور حراجی‌های معتبر بین‌المللی که نقش مهمی در رونق اقتصاد هنر و همچنین معرفی هنر معاصر کشورهای مختلف را در جهان معاصر دارند وجود ندارد، فرصتی شده است تا کشورهایی مانند امارات عربی متحده که به طور حتم پتانسیل بالای هنری مانند ایران را در میان مردمان خویش ندارند گوی سبقت را از دیگران ببرند و بشوند کعبه آمال و آرزوهای هنرمندان کشورهای همسایه‌اش.

موضوعی که باعث می‌شود از سویی با توجه به عدم شناخت کشورهای میزبان حراجی از هنر کشورمان قیمت‌های غیرواقعی برای برخی از آثار هنری تعیین شود و از سویی دیگر سودی کلان به جیب دلالان کشورهای دیگر برود که میزبان این رویداد نیز شده‌اند.

نگاهی کوتاه به فروش آثار هنری در حراج‌های داخلی نشان می‌دهد که این فروش‌ها اصلا نمی‌تواند جوابگوی زندگی روزمره هنرمندان داخلی باشد چه برسد به این‌ که سودی برای ایشان به همراه آورد. این امر از آنجا نشات می‌گیرد که نگاه داخلی چه دولتی و چه خصوصی به امر اقتصاد هنر و به طور مشخص خرید تابلوهای هنری نگاهی جهانی نیست که امروزه در تمام جهان وجود دارد، به همین خاطر حراج داخلی آثار هنری نیز می‌شود چیزی در مایه‌های قدم زدن در گالری‌های خالی از مخاطب نگارخانه‌های مختلف کشور که هنرمندش به هزار امید و آرزو آثارش را به نمایش گذاشته است و بس.

این روزها و با رونق دوباره هنر معاصر ایران به طور یقین می‌بایست هنر ایران را جهانی کرد. اتفاقی که باید با حضور موسسات بین‌المللی در این زمینه و البته با نظارت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در ایران رخ دهد و نه در هیچ کشور دیگر جهان.