امسال همه قبول شدند

با اعلام نتایج نهایی، پرونده کنکور 88 هم بسته شد. کنکوری‌های امسال بنابر وعده رئیس سازمان سنجش نه تنها هیچ یک، از ورود به دانشگاه محروم نماندند که با وجود پذیرش صددرصدی، بازهم ده‌هاهزار صندلی دانشگاه‌ها خالی ماند. امسال اگر رتبه داوطلبی به دوره‌های روزانه و شبانه هم نمی‌رسید، ورودش به دوره‌های پیام نور، غیرانتفاعی، مجازی و... حتمی بود.

کد خبر: ۲۷۹۵۸۲

در کنار همه اینها حتی دانشگاه علمی‌ کاربردی و دوره‌های پودمانی هم آماده پذیرایی از جویندگان دانش بودند. امسال برای چندمین سال پیاپی شمار داوطلبان آزمون دانشگاه آزاد کاهش یافت، جالب این که تقریبا تمامی داوطلبان آزمون به این دانشگاه نیز راه یافته‌اند.

واقعیت این است که برخلاف سال‌های قبل و آنچه از نام آزمون سراسری برمی‌آید، تعداد «کنکوری»ها به صفر رسیده و ظرفیت دانشگاه‌ها آنقدر افزایش یافته که شما با هر رتبه علمی می‌توانید وارد دانشگاه شوید. چنین شرایطی از 2 منظر موافق و مخالف قابل بررسی است.

عده‌ای معتقدند، افزایش ظرفیت دانشگاه‌ها و پذیرش تمام داوطلبان براساس تغییر ترکیب هرم سنی جمعیت کشور که بخش جوان آن بتدریج از سن کنکور دور می‌شوند، طبیعی است. چرا که تعداد داوطلبان به خودی خود کاهش یافته است. از سوی دیگر، فراهم شدن زمینه تحصیل در دانشگاه به طور مستقیم بر سطح فرهیختگی جامعه تاثیر می‌گذارد و به افزایش روحیه قانون‌پذیری در جامعه منجر می‌شود. به نظر این گروه، وجود کارگر، مادر، کارمند و... تحصیلکرده به مراتب بهتر از نوع دانشگاه‌ندیده آن است.

اما عده‌ای دیگر عقیده دارند، ورود حداکثری به دانشگاه‌ها و کاهش پشت کنکوری‌ها منجر به برهم‌خوردن تعادل بازار کار دانش‌آموختگان، افزایش مدرک‌گرایی، اتلاف سرمایه و کاهش ‌شأن اجتماعی و علمی دانشگاه‌ها می‌شود، به نظر این عده، مسوولیت فرهیختگی جامعه نه با کسب مدرک لیسانس و فوق‌لیسانس که با فعال‌سازی دستگاه‌ها و برنامه‌های فرهنگی میسر است. گذشته از چالش بین این دو گروه، در برابر شرایط موجود یک اجماع کلی وجود دارد. حال که براساس سیاست‌های عدالت ورزانه نظام آموزش عالی، درهای دانشگاه‌ها بر روی داوطلبان باز شده، وزارت علوم موظف است کیفیت خروجی دانشگاه را افزایش دهد، وضعیت موجود دانشگاه‌های کشور نشان می‌دهد استانداردهای آموزش، پژوهش و پایان‌نامه، محتوای واحدهای درسی، منابع آموزشی حتی سطح علمی برخی استادان مطلوب نیست. به طور اجمال گسستگی بین دانشگاه از جامعه، بی‌توجهی به رشته‌های جدید و مورد نیاز و برخوردهای سلیقه‌ای، نبود سرمایه‌گذاری لازم و قهر دانشگاه با بخش صنعت و خدمات منجر شده تا توسعه دانشگاه با سایر بخش‌های جامعه همخوانی نداشته باشد و دانش‌آموختگان پس از فارغ‌التحصیلی بلاتکلیف رها شوند. این روزها در دنیا ورود به دانشگاه آسان و خروج از آن دشوار است و این درست عکس دانشگاه‌های ‌ماست که ورود سهل و خروج سهل‌تر شده است. چرا که پذیرش در دانشگاه تنها به تعلیق جوانان در ورود به بازارکار و تاخیر خدمت سربازی منتهی می‌شود.

حال که حذف کنکور و شهریه‌ای شدن دانشگاه‌های دولتی (جز دوره روزانه) در دستور کار است، توجه به معیارهای کیفی و همسویی با نیازهای جامعه توجه بیشتری می‌طلبد. شاید وزیر دولت دهم بیشتر تامل کند.