همیشه بسکتبالیست می‌مانم

چند سال است بسکتبال بازی می‌کنی؟

من از 8 سالگی بسکتبال بازی می‌کنم. آن زمان در تیم منتخب شهرری بودم. وضعیت ما بد بود و باشگاه نداشتیم که در آن تمرین و بازی کنیم به همین دلیل در تیم منتخب شهرری بازی می‌کردیم. اولین باشگاهی که در آن کار کردم هم الکترو بود.

چند سال است در سطح ملی بازی می‌کنی؟

2 سال عضو تیم ملی جوانان و 2 سال هم عضو تیم ملی امید بودم و 8 سال هم هست که عضو تیم ملی بزرگسالان هستم.

بسکتبال ایران را در حال حاضر در چه سطحی می‌بینی؟

در چند سال اخیر حرکت خیلی خوبی داشتیم و در حال حاضر در سطح واقعا خوبی هستیم چون تیم‌های باشگاهی خیلی خوبی داریم. در حال حاضر ما در آسیا نقش مهمی داریم و در لیگ‌های آسیایی بعد از چین بیشترین تیم را در لیگ خودش دارد. ما 12 تیم پرقدرت در لیگ خودمان داریم و لیگ ما از بهترین لیگ‌های آسیاست و حتی می‌شود آن را با لیگ چین مقایسه کرد. لیگ ما در سطح خیلی بالایی برگزار می‌شود و حتی بالاتر از چین قرار گرفتیم.

فدراسیون بسکتبال در رشد و پیشرفت این رشته چقدر نقش داشته است؟

همه برنامه‌ریزی‌ها و کارهای خوبی که در یک رشته انجام می‌شود، به خاطر یک مدیر قوی در راس هرم آن مجموعه است. در بسکتبال ایران هم همین اتفاق افتاده است و شخص رئیس فدراسیون مثل پدر برای بسکتبال ما می‌ماند چون قبلا خودش در تیم ملی بسکتبال بوده و دردها و مشکلات این رشته را خوب می‌داند و برای رفع آنها تلاش می‌کند. کادر فدراسیون همه بسکتبالی هستند و در سطح ملی بازی کرده‌اند که این امر برای پیشرفت بسکتبال ایران خیلی مهم است. یک گروه اگر می‌خواهد موفق باشد، باید همه ارکان آن سیستم عالی باشند، از شخص رئیس فدراسیون گرفته تا پایین‌ترین اجزای گروه همه باید قوی و به قول معروف اینکاره باشند تا موفق شوند. در فدراسیون بسکتبال ما هم همین اتفاق افتاده است. آقای مشحون، بازیکن ملی بوده که یک فاکتور مهم است. ایشان واقعا یک مدیر دلسوز است که برای ما خیلی ارزش دارد. وقتی کسی که رئیس فدراسیون است، مثل فرزندانش با بچه‌های تیم ملی رفتار می‌کند، بچه‌های تیم ملی هم برای رئیس فدراسیون همه کار می‌کنند. ما هم حس یک فرزند را نسبت به مشحون داریم. واقعا احساس می‌کنم که مشحون پدر من است.

باشگاه‌ها در پیشرفت بسکتبال ایران چقدر نقش داشته‌اند؟

مهم‌ترین نقش را باشگاه‌ها دارند. مدیریت خیلی مهم است که چطور برنامه‌ریزی کند. این برنامه‌ریزی از تیم‌های پایه تا بزرگسالان است تا یک رشته بتواند موفق باشد. باشگاه‌ها خیلی مهم هستند و اگر نباشند و سرمایه‌گذاری نکنند، تاثیر بسیار منفی در راه رشد بسکتبال دارند. باشگاه‌های ما با سرمایه‌گذاری خوبی که دارند، باعث می‌شوند بازیکنان خوب دنیا به لیگ بیایند و باعث پیشرفت بسکتبال ما می‌شوند؛ اما اگر این سرمایه‌گذاری را نکنند، تاثیر بدی در راه رشد بسکتبال ما خواهد داشت.

به همین دلیل است که در رده باشگاهی هم در آسیا خیلی موفق بوده‌ایم؟

بله، دقیقا به همین خاطر است. ما در رده باشگاهی 3 سال پشت سر هم قهرمان آسیا شدیم که نشان از قدرت ما در سلطه قاره دارد و نقش باشگاه‌ها را در رشد بسکتبال ایران می‌رساند.

مطبوعات و رسانه‌های تصویری چقدر به بسکتبال اهمیت می‌روند و کار شما را پوشش می‌‌دهند؟

ما مطبوعات و رسانه‌ها را مجبور کردیم که به بسکتبال بیشتر اهمیت بدهند. بعضی از روزنامه‌ها بودند که از این رشته می‌نوشتند؛ اما الان این پوشش خبری بیشتر شده است. الان عکس بسکتبالیست‌ها را صفحه اول روزنامه‌ها چاپ می‌کنند، چون مقام می‌آوریم و افتخار برای ایران کسب می‌کنیم. شاید آنها هم به نوعی از فوتبالی بودن خسته شده‌اند. البته من می‌دانم که مطبوعات از فوتبال خسته نمی‌شوند؛ اما هر ورزشی جایگاه خودش را دارد و بسکتبال هم مخاطب خاص خودش را دارد. ما مجبوریم مقام بیاوریم تا روزنامه‌ها و رسانه‌ها به بسکتبال بیشتر اهمیت بدهند.

در ایران رشته شما چقدر پولساز است؟

پول نیست، در رشته ما بیشتر رفاقت و خانواده است که از راس هرم یعنی رئیس فدراسیون پدر خانواده است و بقیه، اجزای خانواده را تشکیل می‌دهند.

وقتی در بسکتبال پول نیست، دوست نداشتی فوتبالیست می‌شدی تا پول خوبی به دست می‌آوردی؟

من همه جا به شوخی گفته‌ام که دوست داشتم فوتبالیست می‌شدم تا پول بیشتری به دست می‌آوردم اما همیشه این حرف را به شوخی گفته‌ام. من عاشق کارم هستم و همیشه بسکتبالیست می‌مانم. اگر به شوخی بگویم دوست داشتم به خاطر پولش، فوتبالیست می‌شدم.

به فوتبال علاقه داری؟

بله، بیشتر فوتبالیست‌ها دوستان صمیمی من هستند و با هم ارتباط داریم.

پرسپولیسی هستی یا استقلالی؟

حقیقتش را بگویم هر دو را به گونه‌ای دوست دارم. هر دو تیم را به نوع خاصی دوست دارم ولی دلیل آن را نمی‌گویم چون برای خودم مهم است.

در رشته دیگری هم ورزش کرده‌ای؟

بچه که بودم هندبال، فوتبال و والیبال کار می‌کردم که تا دوره دبستان بود. در دوره راهنمایی هم در مسابقات مدارس در 3 4 تا رشته بازی می‌کردم.

پس از همان بچگی ورزشکار بودی؟

بله، از 7 - 8 سالگی در آموزشگاه‌ها دائم عضو تیم بودم. کاپیتان والیبال و بهترین گلزن مدرسه در فوتبال بودم ولی عاشق بسکتبال بودم و هستم.

بزرگ‌ترین حسرت زندگی مهدی کامرانی چیست؟

بهتر است بگوییم بزرگ‌ترین حسرت ورزشی، دوست داشتم درNBA و لیگ‌های خوب اروپایی بازی کنم.

این که حسرت نیست و می‌توانی با تلاش بیشتر به آن برسی.

آره، می‌توانم اما شاید مشکلات مالی نگذارد.

چه ربطی به مشکلات مالی دارد؟

در لیگ‌های اروپایی باید با پول کمتری بازی کنم و NBA هم یک رویای دست نیافتنی است.

پس چرا حامد حدادی به این رویای دست نیافتنی رسید؟

او یک استثنا است. حامد در ورزش ایران استثنا است. او به بزرگ‌ترین و بالاترین جایگاه ورزش بسکتبال دنیا رسیده است. باید استثنا باشی که بتوانی در NBA بازی کنی.

یعنی هیچ وقت به NBA نمی‌رسی؟

همیشه امیدوار بودم که برسم اما سنم دارد بالا می‌رود و شرایط سنی‌ام اجازه نمی‌دهد.

بزرگ‌ترین آرزویت چیست؟

با تیم ملی بسکتبال ایران بتوانم در جام جهانی نتایج خوبی بگیریم و تیم‌های بزرگ اروپایی را ببریم. دوست دارم جزو 4 تیم برتر جهان باشیم.

در زندگی پول برایت چقدر مهم است؟

آن‌‌قدر مهم است که بتوانم زندگی‌‌ام را جلو ببرم نه بیشتر.

چه زمانی قرار است متاهل بشوی؟

تا حالا قسمت نشده اما به موقع ازدواج می‌کنم.

امسال با تیم ملی بسکتبال قهرمان جام ملت‌های آسیا شدی. در مورد این رقابت‌ها صحبت کن؟

این دوره بالاترین سطح مسابقات آسیایی بود چون هم تیم‌ها نسبت به قبل قدرتمند شده بودند و هم بازیکنان آمریکایی که سابقه حضور در NBA را داشتند در تیم‌های عربی حضور داشتند و برای آنها بازی می‌کردند. همین مسائل سطح کار را خیلی بالا برده بود و انگیزه زیادی به ما داد تا با وجود آنها قهرمان آسیا شویم.

نزدیک‌‌ترین دوست تو در تیم ملی چه کسی است؟

تقریبا با تمامی بچه‌ها دوست صمیمی هستیم چون 8 سال است که کنار هم هستیم اما با صمد نیکخواه‌بهرامی، حامد آفاق اسلامی و حامد سهراب‌نژاد بیشتر صمیمی هستیم.

بامزه‌ترین بازیکن تیم ملی بسکتبال چه کسی است؟

فکر کنم خودم هستم.

و گوشت تلخ‌ترین بازیکن تیم ملی؟

گوشت تلخ‌ تیم ملی خط خورده است و فعلا در تیم ملی نیست.

حامد حدادی از وقتی به NBA رفته به لحاظ رفتاری چقدر عوض شده است؟

یعنی چه؟

یعنی الان که در NBA بازی می‌کند، خودش را برای شما نمی‌گیرد؟

نه، حامد اتفاقا خاکی‌تر از قبل هم شده است. از وقتی به آمریکا رفته، 10 برابر به بچه‌ها نزدیک‌تر شده و صمیمانه‌تر رفتار می‌کند. حامد مثل یک برادر رفتار می‌کند و به بچه‌های تیم ملی نزدیک‌تر شده است.

یک خاطره از بچگی‌ات تعریف کن؟

با کفش میخی فوتبال، بسکتبال بازی می‌کردم.

چرا؟

به خاطر شرایط مالی.

وضع تحصیلی‌ات چطور بود؟

تا دبیرستان را با بدبختی تمام کردم. قبول نمی‌کردند که در اردوی تیم ملی هستم. نامه می‌آوردم اما قبول نمی‌کردند. اگر فوتبالیست بودم، همه مرا می‌شناختند و هوای ما را داشتند اما با بسکتبالی‌ها از اول خوب تا نکردند به همین دلیل تلاش می‌کنیم آنقدر مقام بیاوریم تا مطرح شویم. وضع تحصیلی‌ام زیاد جالب نبود و 2 - 3 ترم مشروط شدم. مدیر مدرسه قبول نمی‌کرد که در اردوی تیم ملی هستم.

خانواده‌ات اصراری نداشتند که به جای ورزش دنبال درس باشی؟

همه پدر مادرها دوست دارند که بچه‌شان درس بخوانند. این آرزوی هر پدر و مادری است و طبیعی است که به من گیر می‌دادند و می‌خواستند درس بخوانم. آنها روی این مساله خیلی تاکید داشتند اما زندگی است. اگر قرار باشد همه دکتر شوند، پس کی بسکتبالیست شود. بالاخره همه که نباید دکتر و مهندس شوند.

نقطه ضعف مهدی کامرانی چیست؟

خیلی ساده و روراست هستم.

و نقطه قوت تو؟

پشتکار، تعصب و وجدان کاری.

از چه چیزی خیلی عصبانی می‌شوی؟

این که به یک سری آدم‌ها اعتقاد داری و اطمینان می‌کنی اما به تو خیانت می‌کنند.

خودت هم اهل خیانت کردن هستی؟

اصلا، هیچ رقمه اهل این حرف‌ها نیستم.

کدام مربی بیشترین تاثیر را در کار تو داشت؟

مهران شاهین‌طبع در تیم‌های پیکان، تیم ملی جوانان و بزرگسالان و سعید ارمغانی در تیم ملی بزرگسالان.

جمله پایانی؟

دست تک تک بسکتبالیست‌های ایرانی را که در ایران بازی می‌کنند می‌بوسم چون می‌دانم چقدر زحمت می‌کشند.

مهدی نوری