خانم وزیر! شما می‌توانید

خودم را که معرفی کردم، خانم دستجردی برای این‌که صدایش به من که تقریبا روی زمین نشسته بودم تا مانع کار عکاسان نشوم، برسد به من نزدیک‌تر شد.

هنوز جمله سوالی‌ام تمام نشده بود که یکی از مسئولا‌ن مراسم، طبق معمول این وقت‌ها با تحکم صدایم کرد که مراسم هنوز تمام نشده، سوالت بماند برای بعد.

خانم دستجردی اما به جای من رو به او گفت: الان تمام می‌شود، یک لحظه اجازه بدهید.

سوال اولم درباره بیمه ناباروری در کشور بود و این‌که حالا که او خودش اتفاقا رشته کاری و تحصیلی‌اش این بوده، برای این بخش چه خواهد کرد و دکتر دستجردی تاکید کرد تمام سعی‌اش را برای بیمه کامل این بخش خواهد کرد. قانع نشدم، گفتم این وعده‌ها بعد از چند سال تبدیل شد به بیمه چند تا آمپول و قرص و ... تاکید کردم به هر حال رشته کاری شماست، باید بهتر از من بدانید. وزیر بهداشت دستم را گرفت و مصمم گفت: تمام سعی‌ام را می‌کنم، قول می‌دهم.

دکتر دستجردی سوال دومم را هم جواب داد، به همین سادگی!

می‌گویم به همین سادگی چون اتفاقا چند روز قبل خبرنگاری از وحید دستجردی، پرسیده بود، آیا شما هم وزیر رسانه‌ای خواهید بود، او هم در پاسخ گفته بود: نمی‌دانم، چقدر می‌توانم مثل دکتر لنکرانی باشم، اما سعی می‌کنم این طور باشم. دکتر لنکرانی هم اتفاقا رسانه‌ای بود. در هر همایش و کنگره‌ای نوبت به خبرنگاران که معمولا سوالاتشان کم نبود، می‌رسید، او هم کم نمی‌گذاشت تاگاه سرانجام کار به جاهای باریک می‌رسید و محافظ و همراهان وزیر، او را از حلقه خبرنگاران دور می‌کردند.

حالا روی صحبتم با دکتر دستجردی است که همین برخوردش نه تنها خاطره‌ای خوش از او در اولین دیدارمان ایجاد کرد، بلکه فکر کنم به ایشان هم ثابت شد وزیر رسانه‌ای بودن خیلی هم دشوار نیست، اگر بدانیم که خبرنگار نه فقط نماینده یک رسانه، بلکه رابطی میان کاستی‌ها و موفقیت‌های یک وزارتخانه با مردم است.

مستوره برادران‌نصیری