سکه به نام شاعران زدند

در چند سال گذشته، پدیده‌ای که در عرصه جشنواره‌های موسیقی شکل گرفته و ماه گذشته در جشنواره موسیقی ملی مقاومت به اوج رسید، در سایه شعر قرار گرفتن موسیقی بوده است.

مجید انتظامی که در سال‌های اخیر آثار بسیار زیادی را به مناسبت‌های ملی و مذهبی نوشته و اجرا کرده است، در این‌باره می‌گوید: مدیران و سیاستگذاران متوجه نیستند که با چنین کارهایی دارند موسیقی را به حاشیه می‌رانند و جای آن را با چیزهای دیگر پر می‌کنند.

این رهبر ارکستر برای مثال به جشنواره موسیقی مقاومت اشاره می‌کند و می‌افزاید: در این جشنواره دیدیم که توجه بیش از حد به شعر و کلام در موسیقی، کار را به آنجا رسانده بود که از حس مقاومت و مبارزه در موسیقی خبری نبود و هر گروهی با آوردن چند واژه کلیشه‌ای، عنوان مقاومت را به اثر موسیقایی خود الصاق کرده بود.

بابک رضایی، مدیر انجمن موسیقی هم در این باره توضیح می‌دهد: در یک جشنواره موسیقی، دادن فضای بیش از حد و نیاز به شعر و کلام، ظلم به این هنر ناب است. در حالی که جشنواره موسیقی فجر آن‌قدر اسمش بزرگ و جامع است که نیازی نیست در آن جوایزی با عناوین دیگر داده شود.

این مدیر هنری ادامه می‌دهد: وقتی در سال چندین جشنواره شعر برگزار می‌شود، قرار نیست در جشنواره‌های موسیقی مثل فجر و مقاومت هم چنین جایگاه پررنگی به شعر و ادبیات اختصاص پیدا کند. رضایی در پایان تاکید می‌کند: آیا در دیگر جشنواره‌های هنری مثل فیلم و تئاتر که موسیقی نقش پررنگی در آنها دارد، چنین بهایی به این هنر داده می‌شود.

در ادامه بحث به سراغ کیوان ساکت، از هنرمندان فعال در حوزه موسیقی سنتی می‌رویم و می‌پرسیم آیا چنین سیاست‌هایی ناشی از وابستگی موسیقی ایرانی بر شعر و ادبیات است؟ وی پاسخ می‌دهد: این ادعا تنها در حوزه موسیقی سنتی مطرح می‌شود و نه در دیگر شاخه‌ها که آن هم دقیق و درست نیست. چرا که باید گفت موسیقی و شعر فارسی با هم وابستگی و پیوستگی دارند و نه این که یکی به دیگری وابسته است.

این آهنگساز که در سال‌های اخیر، آثار موسیقی بدون کلام زیادی را ساخته و منتشر کرده است، ادامه می‌‌دهد: این برنامه‌ریزی‌ها از آنجا ناشی می‌شود که متاسفانه موسیقی جایگاه شایسته خود را در فرهنگ کشور پیدا نکرده است و همیشه مدیران فرهنگی سعی می‌کنند آن را تحت لوای چیز دیگری مطرح کنند.

ساکت در پایان می‌گوید: وقتی مدیران می‌خواهند خلاء موسیقی را با ادبیات پر کنند، تنها نتیجه‌اش این می‌شود که موسیقی رشد پیدا نکرده و راه برای ورود موسیقی وارداتی باز می‌‌شود.