تجربه زندگی بر بلندای آسمان

افزایش حجم مبادلات تجاری در ایالات متحده آمریکا در نیمه دوم قرن نوزدهم نیازمند افزایش فضای اختصاصی برای شکل‌گیری روابط تجاری و بازرگانی میان انسان‌ها بود که خوشبختانه ساخت و راه‌اندازی نخستین آسانسورهای مسافری ایمن در سال 1857 توانست یکی از مهم‌ترین مقدمات اساسی برای احداث ساختمان‌هایی که در بیش از 4 تا 5 طبقه ساخته می‌شدند را نیز فراهم کند. اگرچه نخستین آسمانخراش‌ها روی دیوارهای بسیار ضخیم و مستحکم که بتوانند وزن بنا را تحمل کنند، احداث می‌شدند، اما به زودی مهندسان معماری دریافتند که بهتر است به جای آن از داربست‌ها یا اسکلت‌هایی از جنس چدن یا آهن برای تحمل وزن طبقات فوقانی ساختمان استفاده کنند که به این ترتیب با حذف دیوارهای بنایی ضخیم و مستحکم، فضای بیشتری نیز در طبقات اول ساختمان ایجاد خواهد شد.

نخستین ساختمان چدن‌ریزی شده که در آن اسکلت آهنی ساختمان وزن طبقات فوقانی و سقف ساختمان را تحمل می‌کرد در سال 1848 میلادی توسط جیزبوگاردز در نیویورک ساخته شد. جالب است بدانید که اصلاح فرآیند بسمز که یکی از روش‌‌های تهیه فولاد است یکی از مهم‌ترین دستاوردهای دهه 1860 میلادی در عرصه ساختمان‌سازی است که ساخت آسمانخراش و ساختمان‌های مرتفع را متحول ساخت. فولاد، فلزی است که در مقایسه با ‌آهن علی‌رغم این که بسیار سبک‌تر است از استحکام بیشتری نیز برخوردار است. استفاده از اسکلت‌های ساختمانی فولادی احداث آسمانخراش‌های بسیار بلند و مرتفع را امکانپذیر می‌ساخت. ساختمان بیمه شیکاگو اولین ساختمان 10‌‌طبقه‌ای است که برای ساخت آن از تیرهای فولادی استفاده شد. یکی از دیگر ویژگی‌های منحصر به فرد این ساختمان این بود که برای نخستین بار در آن دیوارهای تیغه‌ای برای پوشش بیرونی ساختمان به کار برده شد که تنها وزن خود را تحمل می‌کردند و وزن مجموع آنها به اسکلت اصلی ساختمان منتقل می‌شد و بنابراین به نظر می‌رسید که از استحکام کافی برخوردار باشد. از آن زمان تاکنون تحولات و تغییرات گسترده‌ای در ساخت آسمانخراش‌ها و برج‌های مرتفع ایجاد شده است. امروزه آسمانخراش‌هایی ساخته می‌شوند که می‌توانند همه انرژی مورد نیاز خود را از طریق انرژی خورشیدی که در طول روز در صفحات خورشیدی نصب شده و در اطراف این ساختمان اندوخته شده است را تامین کنند و این در حالی است که ارتفاع آنها نیز بسیار فراتر از تصورات ما انسان‌ها رفته است.

زهرا هداوند