مشت می‌خوریم و در مضیقه هستیم

ورزشکار افتخارآفرینی که همچون دیگر ملی‌پوشان این رشته از مشکلات معیشتی رنج می‌برد و برعکس بسیاری از قهرمانان ورزشی که پس از کسب مدال از خوشحالی در پوست خود نمی‌گنجند او حتی روی سکوی افتخار هم نمی‌تواند از فکر کردن به مشکلات معیشتی‌اش غافل شود و انتظار دارد مسوولان ورزش گوشه‌چشمی ‌هم به بوکسورها داشته باشند.

هومن کرمی، ‌ملی‌پوش کرمانشاهی بوکس ایران نه تنها این رشته را خشن نمی‌داند که آن را یک هنر می‌پندارد، هنری که برای بارور شدن آن باید مورد توجه قرار گیرد.

گفتگوی ما با این قهرمان بوکس در پی می‌آید.

پیش از این‌که به موضوع مسابقه‌های قهرمانی آسیا در چین بپردازیم با توجه به وجود بعضی محدودیت ‌های رسانه‌ای برای این رشته ورزشی بهتر است با این سوال گفتگو را آغاز کنیم که هومن کرمی‌ تاکنون چه افتخاراتی کسب کرده است؟

خوشحالم که با 26 سال سن تاکنون افتخاراتی از جمله مدال برنز مسابقه‌های قهرمانی آسیا سال‌2007 در وزن 60 کیلوگرم، مدال نقره مسابقه‌های قهرمانی آسیایی 2009 چین، مدال نقره پیکارهای بین‌المللی جام احمد کومرت ترکیه، 2 مدال طلا از مسابقه‌های بین‌المللی جام فجر، مدال طلای رقابت‌های بین‌المللی تاجیکستان، برنز مسابقه‌های جام قهرمانان مجارستان و 5 عنوان قهرمانی کشور را در کارنامه دارم.

علی‌رغم این‌که در سال‌های اخیر شاهد افزایش سطح توقعات جامعه از تیم ملی بوکس هستیم، در مسابقه‌ها آسیایی چین تیم ملی با 2‌‌پله سقوط نسبت به دوره گذشته مسابقه‌ها در مغولستان در جایگاه هفتمی ‌قرار گرفت. آیا سطح کیفی این مسابقه‌ها بالا رفته بود یا تیم ما دچار افت شده بود؟

سال 2007 در مسابقه‌های قهرمانی آسیا در مغولستان تیم ما با ترکیب کامل حضور یافته بود، اما در مسابقه‌های 2009 ژوهای چین، ما با 4‌‌بوکسور گام به مسابقه‌ها گذاشتیم و در نهایت و در میان 178 بوکسور از 26 کشور آسیایی، مدال نقره من در وزن 64 کیلو و دو برنز علی مظاهری در وزن 91 و علی اکبر حسینی فرد در وزن مثبت 91 حاصل کار تیم ملی بود . فکر می‌کنم کسب 3‌‌مدال توسط 4 ملی پوش نمی‌تواند افت تلقی شود. در ضمن به گواه همه آنها که در سالن مسابقه‌ها حضور داشتند مرتضی سپهوند نیز با ناداوری از دور مسابقه‌ها حذف شد.

دلیل این‌که تنها با 4 بوکسور در این دوره از مسابقه‌ها شرکت کردیم چه بود؟ آیا در دیگر اوزان بوکسورهایی که شانس کسب مدال داشته باشند را نداریم؟

ما در همه اوزان بوکسورهای شایسته، باتجربه و جوانی داریم که توانایی کسب مدال در مسابقه‌های قاره‌ای را دارند، اما به هر شکل با صلاحدید کادرفنی تنها با 4 بوکسور گام به این مسابقه‌ها گذاشتیم.

دیدار نهایی را مقابل بوکسور ازبکستانی در شرایطی واگذار کردی که همگان امیدوار بودند نخستین طلایی تیم ملی ایران در این دوره از مسابقه‌ها لقب بگیری. از این دیدار بگو؟

مسابقه فینال، مسابقه‌ای حساس و نزدیک بود و حریف ازبک نیز با تمام توان خود برای صید مدال طلا روی رینگ آمده بود. با وجود همه تلاشی که از خود نشان دادم نتوانستم در این مسابقه پیروز شوم. این در حالی بود که در دیدار نیمه نهایی، بوکسور پرقدرت ژاپنی و نفر سوم مسابقه‌های جهانی آمریکا را شکست دادم، اما متاسفانه در بازی فینال نتوانستم به برتری دست یابم و به مدال نقره قناعت کردم.

با کسب دو پیروزی مقابل بوکسورهای هندی و ژاپنی به فینال رسیدی. این اتفاق باعث بهوجود آمدن این ذهنیت نمی‌شود که کسب مدال در این مسابقه‌ها کار ساده‌ای بود؟

مسابقه‌های بوکس به صورت تک حذفی برگزار می‌شود یعنی اگر یک بوکسور تا پیش از راهیابی به جمع 4 نفر برتر هرگونه لغزشی داشته باشد از دور مسابقه‌ها کنار می‌رود. این شکل برگزاری مسابقه‌ها خود به خود سخت و دشوار بودن کسب مدال در این رشته را به اثبات می‌رساند چون در صورت یک شکست هیچ گونه شانس مجددی برای کسب مدال نظیر آنچه در بعضی رشته‌های دیگر هست، وجود ندارد؛ بنابراین بی‌انصافی است اگر بگوییم کسب مدال در بوکس آسان است. در مسابقه‌های آسیایی چین اگر من با 2 پیروزی به مسابقه فینال راه یافتم این شرایط برای همه حریفان وجود داشت و در شرایط یکسان، دیگر نمی‌توان گفت کسب مدال آسان بوده است، چون همه حریفان با شانس برابر برای کسب مدال می‌جنگند.

پس از پایان مسابقه‌ها کادر فنی تیم ملی ایران از وضعیت بد قضاوت در این دوره انتقاد کردند. به عنوان کسی که در این مسابقه‌ها بهترین مدال تیم ایران را کسب کردی، قضاوت داوران را چطور دیدی؟

باید بگویم اعتراض کادر فنی تیم ملی به قضاوت داوران کاملا بحق بود، زیرا یک داور سریلانکایی با قضاوت نامتعادل و ضعیف خود ضمن این‌که باعث حذف مرتضی سپهوند شد و در شرایطی که حداقل مدال نقره برای علی مظاهری مسجل بود باز هم این داور با قضاوت ضعیف خود مانع راهیابی مظاهری به فینال مسابقه‌ها شد تا وی به برنز قناعت کند.

کادر سرپرستی تیم در این خصوص به هیات برگزاری مسابقه‌ها اعتراض رسمی‌ نکرد؟

متاسفانه ما در هیات ژوری نفر نداشتیم و اگر اعتراضی هم صورت می‌گرفت هیچ ثمری برای تیم ما نداشت. نمی‌دانم به چه دلیل آقای اردلان، رئیس کمیته داوران فدراسیون بوکس کشورمان در این دوره از مسابقه‌ها حضور نیافت. شاید اگر او در چین حضور داشت این دو ناداوری بزرگ علیه تیم ما اتفاق نمی‌افتاد.

این طور که پیداست هم تو و هم کادرفنی در مجموع از عملکرد تیم ملی در این دوره از مسابقه‌ها راضی هستید. دلیل کسب نمره قبولی تیم ملی در مسابقه‌های قهرمانی آسیا چه بود؟

معتقدم کسب 3 مدال توسط یک تیم 4 نفره در مسابقه‌های قاره‌ای یک نتیجه خوب است. شاید اصلی‌ترین دلیل این موفقیت بهبود شرایط و امکانات اردویی تیم ملی است. در گذشته اردوهای تیم ملی واقعا کم امکانات بود، اماخوشبختانه امروز این وضعیت تغییر کرده و ما در آکادمی‌ملی المپیک امکانات خوبی در اختیار داریم. روشن است که تلاش فدراسیون، کادرفنی و زحمات شبانه روزی همه اعضای تیم نیز در کسب این موفقیت اثر گذار بودند.

ملی پوشان بوکس در گذشته علاوه بر وجود مشکلاتی نظیر برپایی اردوهای تیم ملی در کانکس، مشکلات مالی و معیشتی زیادی داشتند. این وضعیت هنوز هم پابرجاست؟

درست است که مشکل محل برپایی اردوی تیم ملی برطرف شده،اما بقیه مشکلات هنوز هم وجود دارد. انگار نه انگار که ملی پوشان بوکس به صورت تمام وقت در اختیار این رشته ورزشی قرار دارند و از این راه باید امرار معاش کنند. حال این‌که حتی پس از کسب مدال در رویدادهای مختلف نیز اندک توجهی به ما می‌شود که آن هم عمدتا از طرف خود فدراسیون است.

مسوولان استانی چطور؟ آنها هم پس از کسب این مدال هیچ پاداشی به تو ندادند؟

نه متاسفانه. شاید به این دلیل است که برخی احساس می‌کنند کسب مدال آسان بوده و اتفاق خاصی رخ نداده است. واقعا از این تاسف می‌خورم که ما ملی‌پوشان بوکس همواره این قبیل مشکلات را مطرح می‌کنیم و گوش شنوایی وجود ندارد. در سال‌های گذشته خود فدراسیون پاداش‌هایی را به مدال‌آوران می‌داد که امیدوارم امسال هم این اتفاق بیفتد و در نهایت به این امیدوارم که در مراسم تجلیل از قهرمانان سال از سوی رئیس جمهور هدایایی برای ما در نظر گرفته شود.

حال که مسابقه‌های قهرمانی آسیا به پایان رسیده است، چه پیکارهای دیگری را در پیش دارید و اصولا چه برنامه‌ای برای آینده دارید؟

طی چند ماه آینده مسابقه‌های جهانی ایتالیا را پیش رو داریم که من هم به عنوان یکی از مدعیان پوشیدن پیراهن تیم ملی قصد دارم خود را برای قرار گرفتن در ترکیب تیم و همچنین حضور پرقدرت در این مسابقه‌ها آماده کنم. در ضمن بازی‌های آسیایی گوانگ جو چین را در پیش داریم که یکی از اهداف اصلی من کسب مدال در این رویداد ارزشمند است. همه توانم را به کار خواهم گرفت تا در این دو رویداد حساس هم در ترکیب اصلی تیم قرار بگیرم و هم بتوانم صاحب مدال شوم. طبیعی است برای المپیک لندن من هم همانند همه ورزشکاران جهان آرزوی شرکت و کسب مدال در این رویداد منحصربه‌فرد ورزش جهان را دارم و همه سعی خود را برای رسیدن به این هدف بزرگ انجام خواهم داد.

رقیبان اصلی‌ات برای رسیدن به پیراهن تیم ملی چه کسانی هستند؟

خوشبختانه در سال‌های اخیر جوانان خوبی وارد عرصه بوکس شده‌اند که وزن من هم از این قاعده مستثنا نیست. بر این اساس برای پوشیدن پیراهن تیم ملی باید از سد همه رقیبان بگذرم.

بسیاری از بوکسورها و حتی کارشناسان بوکس عمده‌ترین مشکل رشد و توسعه این رشته را عدم‌ پخش تلویزیونی می‌دانند. به نظر شما این موضوع تا چه حد بر عملکرد بوکسورها تاثیر گذاشته است؟

به نظر من سرچشمه همه مشکلات بوکس ایران همین نکته است که سال‌ها به آن اشاره می‌شود. عدم پخش تلویزیونی؛ گمنامی ‌بوکسورها و نبود اسپانسر را به همراه دارد. در نتیجه ما به عنوان ورزشکارانی که همه زندگی خود را در این رشته خلاصه کرده‌ایم به لحاظ مالی در مضیقه قرار می‌گیریم، همه دلخوشی ما حقوق ماهانه‌ای است که بتازگی با همت فدراسیون برایمان تعیین شده است، در حالی که من نوعی، نان‌آور خانواده‌ام هستم و نمی‌دانم چطور با این مشکلات می‌توانم مدال هم کسب کنم؟! این کم لطفی رسانه‌ها نسبت به بوکس در شرایطی اتفاق می‌افتد که با توجه گسترده و عمیق به یک فوتبالیست درجه 2 عملا باعث شده‌اند آن فوتبالیست را همه بشناسند و آن وقت یک قهرمان بوکس در گمنامی ‌با مشکلات پیش پا افتاده دست به گریبان باشد. در یک کلام نسبت به زحماتی که ملی‌پوشان بوکس می‌کشند توجه ناچیزی به ما می‌شود و همین توجه ناچیز باعث شده بوکس مظلوم واقع شود ؛ وضعیتی که به نظر من سرمنشا این وضعیت عدم پخش تلویزیونی مسابقه‌ها است.

وضعیت لیگ بوکس چطور است؟ این لیگ پاسخگوی نیازهای بوکس و بویژه نیازهای مالی بوکسورها است؟

همان‌طور که گفتم عدم پخش تلویزیونی مسابقه‌ها باعث شده که اسپانسرها رغبتی برای سرمایه‌گذاری در لیگ هم نداشته باشند، لیگی که حدود یک سال و نیم به تعویق افتاده است. من عضو تیم فولاد ماهان سپاهان هستم که قراردادی به ارزش 6‌‌میلیون‌تومان با آن به امضا رسانده‌ام که از این مبلغ حدود یک و نیم میلیون باعنوان مالیات و مواردی مشابه کسر شده است. همان‌طور که می‌بینید رقم قرارداد بسیار ناچیز است و برای ما که به صورت حرفه‌ای بوکس را دنبال می‌کنیم و تنها منبع درآمدمان محسوب می‌شود در واقع صفر است. ما شغل دیگری غیر از بوکس نداریم اگر هم به دنبال کار باشیم می‌گویند لیسانس یا فوق لیسانس ندارید. ما که همه زندگی خود را این رشته قرار داده‌ایم آیا مجالی هم برای ادامه تحصیل داریم؟! درست است که مدرک دانشگاهی نداریم، اما همه بدانند که بوکسورها سال‌ها در رینگ برای کشورشان مشت می‌خورند، آیا اینها نمی‌تواند دلیلی برای توجه به قهرمانان این رشته باشد؟! امیدوارم روزی صدای ما را بشنوند تا استعدادهای نهفته این رشته ورزشی در سراسر کشور بارور شوند تا ورزش ایران در بازی‌های آسیایی و المپیک چشم انتظار مدال‌های یکی دو رشته معدود نباشد.

بارها اعلام شده دلیل عدم پخش تلویزیونی مسابقه‌های بوکس خشن بودن و در نتیجه بدآموزی آن است. این استدلال را قبول داری؟

به نظر من بوکس نه تنها خشن نیست بلکه یک نوع هنر است و متاسفانه با تبلیغات منفی این گونه به جامعه القا کرده‌اند که این رشته خشن است. در صورتی که فوتبال به مراتب خشن تر از بوکس است و اصولا بوکس در ردیف پانزدهم ورزش‌های خشن جهان قرار دارد. این موضوعی است که کارشناسان آن را تایید کرده‌اند، اما متاسفانه همان طور که گفتم بوکس مظلوم واقع شده است.

صرف نظر از مشکلات پیرامونی هر رشته ورزشی موضوعی که در همه رشته‌ها مورد تاکید قرار می‌گیرد، ارتقای سطح کیفی و بهره‌گیری از دانش روز آن ورزش است. فدراسیون بوکس چندسال پیش برای ارتقای کیفی تیم ملی موضوع جذب مربیان خارجی را مطرح کرد. به نظر شما مربی خارجی می‌تواند در این زمینه مثمر ثمر واقع شود؟

به نظر من حضور مربی خارجی تنوعی در تمرینات تیم ملی ایجاد می‌کند. دمیتری روسی در مقطعی که در کنار تیم ملی قرار گرفت تاثیر بسیار خوبی بر روند تمرینات تیم ملی گذاشت و همینطور ساگاروی کوبایی که البته در نهایت حضورش در ایران قطعی نشد. به هر شکل حضور مربیان خارجی در کنار مربیان زحمتکش داخلی می‌تواند در ارتقای سطح کیفی تیم ملی بوکس مفید باشد.

پس چطور در حال حاضر هیچ مربی خارجی‌ در کادر فنی تیم ملی حضور ندارد؟

این موضوع در حوزه اختیارات ما ملی پوشان نیست، اما ظاهرا قرار است چند مربی روسی در آینده‌ای نزدیک به کشورمان بیایند تا در کنار تیم‌های ملی قرار بگیرند.

اما برخی معتقدند درخشش بوکس ایران در بازی‌های آسیایی دوحه ناشی از حضور مربیان ایرانی در راس کادرفنی بود.

آقایان احدی و صمدی هنگامی‌که در راس کادرفنی تیم ملی قرار گرفتند روحیه اتحاد و صمیمیت را در تیم بسیار تقویت کردند و چون خود همدوره بسیاری از ملی‌پوشان بودند، نسبت به مسائل تیم اشراف زیادی داشتند. همین مساله باعث شد تیم ملی در دوحه نتایج در خور توجهی کسب کند. این‌که گفتم حضور مربی خارجی در تمرینات تیم تنوع ایجاد می‌کند به معنی نادیده گرفتن توان مربیان ایرانی نیست و باید قدر زحمات آنها را بدانیم.

بسیاری از کارشناسان ورزش بر وجود استعدادهای زیادی در سطح کشور اشاره می‌کنند که بارور شدن این استعدادها می‌تواند جهش ورزش کشور را به دنبال داشته باشد. با توجه به این استعدادها بوکس ایران چه زمانی می‌تواند به جایگاه واقعی خود در سطح قاره و حتی جهان دست یابد؟

بوکس ورزش طاقتفرسایی است و علاوه بر فشارهای جسمی، فشارهای عصبی و روانی زیادی بر ما تحمیل می‌شود. برای رشد و بالندگی این رشته ورزشی باید مشکلات آن را برطرف کرد تا ورزشکار با فراغ بال تنها به فکر کسب افتخار باشد و دغدغه معیشتی نداشته باشد، چون با قدرت‌های برتر این رشته در جهان فاصله زیادی داریم باید مشکلات را از جلوی راه برداشت و با برنامه‌ریزی به سوی موفقیت گام برداشت.

این تلقی در ذهن علاقه‌مندان به ورزش وجود دارد که کرمانشاه شهر کشتی خیزی است، اما به نظر می‌رسد بوکس در سال‌های اخیر به ورزش اول این دیار تبدیل شده است.

بوکس همیشه در کرمانشاه حرف اول را زده است، غیر از مقطعی که برادران محبی برای دیارمان و کشورمان در عرصه کشتی افتخار آفرینی می‌کردند در سایر مقاطع این بوکسورها بوده و هستند که حرف اول را در تیم ملی می‌زنند. برای اثبات این ادعا کافی است به آمار و ارقام مراجعه شود و این‌که چه تعداد بوکسور از کرمانشاه به تیم ملی راه پیدا کرده و چه تعداد مدال کسب کرده‌اند.

این روند علاقه به بوکس در کرمانشاه تداوم هم دارد؟

بله. خوشبختانه در استان کرمانشاه نوجوانان و جوانان استقبال خوبی از بوکس می‌کنند و هم‌اکنون استعدادهای زیادی در سطح استان در این رشته فعالیت دارند. این وضعیت نشان می‌دهد کرمانشاه در آینده هم به عنوان قطب اصلی بوکس کشور همچنان حرف اول را خواهد زد.

نظرت راجع به بوکس حرفه‌ای چیست؟

بوکس حرفه‌ای هم جذابیت‌های خاص خود را دارد. حسن‌اش این است که منبع درآمد بسیار خوبی برای ورزشکاران است. امیدوارم مشکلات ما آماتورها حل شود و آرزوی دیرینه جامعه بوکس ایران یعنی پخش تلویزیونی به حقیقت بپیوندد.

امید توفیقی