این تهران بی‌انار

باید بگوییم یکی از معدود دفعاتی است که یک فیلم مستند در چند سینما اکران عمومی می‌شود. همیشه سینماها با فیلم مستند سر جنگ داشته‌اند و به نظر می‌رسد که حالا برنده این جنگ سینمای مستند است.

مسعود بخشی به ایسنا گفته است: «فکر می‌کنم موضوع این فیلم به قدری تلخ است که با هیچ شیوه‌ای به غیر از طنز نمی‌توان به آن پرداخت. ما هرگاه که می‌خواهیم به انتقاد بپردازیم سعی می‌کنیم که از زبان طنز بهره ببریم. من هم برای ساخت این فیلم‌ هیچ راهی به غیر از بیان طنز‌گونه نمی‌دیدم و حال اگر در روزگار فعلی طنز در جذب مخاطب هم موثر است، پس چه بهتر، البته استقبال مردم از طنز هم تا حدی طبیعی است؛ چراکه پس از 8 ‌سال جنگ، مردم دنبال کمی تنفس و یا تفریح هستند.»

سانس 5 عصر سینما آزادی و سانس 20 و 30/21 سینما «سپیده» به نمایش این فیلم اختصاص پیدا کرده است.

اگر همیشه یا بیشتر مواقع از دیدن مستند حوصله تان سر رفته باید بگوییم که این دفعه سخت نظرتان عوض خواهد شد و تا آخر فیلم از صندلی سینما تکان نمی‌خورید. طنز و موسیقی از قابلیت‌های مهم این فیلم هستند که کارگردانان اگر دلشان بخواهد می‌توانند در آثار مستند خود از آنها بهره ببرند. پیش‌تر نیز این موارد در آثار مستند مانند «آن شب که بارون اومد» شیردل به کار گرفته شده‌اند و امر تجربه نشده‌ای محسوب نمی‌شود. فردی که فیلم می‌سازد، باید بتواند با مخاطبان خود ارتباط برقرار کند، چرا که به قول هیچکاک فرق سینما با نقاشی در آن است که یک نقاش یا خطاط می‌تواند آثار خود را برای خود نگه‌ دارد و از آنجا که ثبت این آثار هزینه چندانی ندارد، مشکلی پیش نخواهد آمد، اما به هر حال، بخشی از سینما هم مساله اقتصاد آن است.

«تهران انار ندارد» علاوه بر کسب مهم‌ترین جوایز مستند ایران ازجمله جوایز بهترین کارگردانی از جشن خانه سینما و جشنواره فجر، جایزه تماشاگران جشنواره سینما حقیقت و نشان سیمین جایزه بزرگ شهید‌آوینی (ویژه برترین مستندهای سال)، کاندیدای دریافت جایزه بهترین مستند سال از مرکز مستقل فیلم نیویورک آمریکا بوده و در مهم‌ترین جشنواره‌های مستند آمریکای شمالی ازجمله هات‌داکز (کانادا) و فول فریم (آمریکا) به نمایش درآمده است.