من هم کاخ سفید می‌خواهم

شاهد مثال:

سیاست پیشگان در هر لباسند
بخوبی یکدیگر را می‌شناسند

سخنگوی کاخ سفید: خوب شد مایکل جکسون مرد؛ وگرنه بعید نبود که آن مرحوم تازه درگذشته نیز برای تصدی پست ریاست جمهوری آمریکا از همین الآن دورخیز می کرد. بیچاره ناکام از دنیا رفت.

از قرار معلوم، این هنرپیشه معروف هالیوود از بازیگری در عرصه سینما خسته شده و از قرائن و شواهد موجود چنین احساس و استنباط کرده که در عرصه سیاست شاید بتواند با توجه به توانایی‌هایی که دارد، بازی بهتر و حس‌آمیزتری از خود نشان دهد.

چنانکه تمام ملت آمریکا با وی همذات پنداری کنند. مگر مشارالیها چی از رئیس جمهور اسبق متوفی، معروف به «رونالد ریگان»، هفت‌تیرکش در فیلم‌های تگزاسی و کابویی کم دارد؟ (خدا رفتگان همه را اگر به مصلحت نظام آفرینش می‌داند، ببخشد و بیامرزد. ما کماکان بخیل نمی‌باشیم! اما می‌دانیم که کار خدا حساب و کتاب دارد و لنگ همه اینها گیر است)!

خبر جدید: سخنگوی فرمانداری کالیفرنیا خصوصی به منابع آگاه متصل به منبع حقیر اعلام کرد که جناب «آرنولد شوارتزینگر» را نیز از خاطر مبارک نبرید. ایشان علاوه بر این که هنرپیشه بود، در زمینه پرورش اندام هم معرکه بود و سرجمع به این نتیجه متقن رسید که می‌تواند جذب سیاست شود و کارش را از سمت فرمانداری آغاز کرد. عضلات پیچیده وی تاکنون مشکلات زیادی از مردم کالیفرنیا حل کرده است.

حاشیه دوزی: خدا رحمت کند مرحوم ژان والژان را که چون هنوز جک اختراع نشده بود، یک تنه رفت زیر گاری، آن را چند وجب بلند کرد. کاری که خود مرحوم ویکتورهوگو و سایر بینوایان زیر خط فقرهم نمی‌توانستند انجام دهند. برای شهردار شدن و رئیس جمهور شدن باید زور داشت. البته داشتن رو هم مفید است. این که هنرپیشه باشی و در سر هوای رئیس جمهوری داشته باشی، خیلی رو می‌خواهد. منظور روی باز نیست.