پرسپولیس به هیچ جامی نمی‌رسد!

می‌توان از همین امروز و در حالی که پرسپولیس بدون مدیر مشخص و مربی معین روزها را سپری می‌کند و حریفانش را در حال پیشی گرفتن از خود می‌بیند، در رویا‌هایمان به فردایی قدم بگذاریم که جام قهرمانی به کاپیتان تیم قهرمان سپرده می‌شود. آیا پرسپولیس را با شکل زندگی کنونی‌اش می‌توان لایق قهرمانی دانست؟

***

پرسپولیس ما را یاد کودکانی می‌اندازد که والدینی بی‌مبالات تربیتش می‌کنند. والدینی که چوب بر سر کودک خود می‌گذارند و او را از درس خواندن نهی می‌کنند یا برای امرار معاش به سر کار می‌فرستند. پرسپولیس دقیقا برای کودکانش حکم فرزندخوانده‌ای را دارد که بزرگ کردنش به عهده والدین نیست و نقشی تزیینی را در یک خانواده بازی می‌کند. فرزندی که درس نمی‌خواند و کار اجباری می‌کند تا شکم والدینش سیر شود، البته در روز رستاخیز، همه از او انتظار بزرگی و شکوه دارند. چه کسی برای این کودک قدمی برداشته؟

بازخوانی اوضاع نابسامان کنونی باشگاه پرسپولیس مثل روخوانی یک کتاب چندبار خوانده شده است. یارگیری بی‌منطق مدیرعامل در یک تولیدی پوشاک یا استفاده ابزاری و تبلیغاتی در روزهای خاص از نام این باشگاه، قرار گرفتن مدیران محبوب هواداران در شرایطی ویژه و بعد کنار رفتن تک‌تک آنها به بهانه چند شغله بودن، همه و همه گواه مستدلی است بر نابسامانی‌های اخیر این تیم. می‌توان از شکایت وینگادا و تلاش هدایتی به حسابرسی‌های مالی هم حرفی زد، اما چه سودی در پس نمایان کردن این سیاهی بر پیکره باشگاه خواهیم دید؟!

شاید بازگشت حبیب کاشانی به مجموعه مدیریتی باشگاه، بهترین خبری بود که تمام هواداران این تیم انتظار داشتند. اما همین جمعیت هرگز تصور نمی‌کرد کاشانی به دلیل حضور در ارگانی دولتی مانند شورای شهر برای زندگی در اتاق مدیرعاملی باشگاه پرسپولیس با منع قانونی مواجه خواهد شد. در عین حال حمید استیلی که با وعده محکم مسوولان سازمان دال بر موافقت برای سرمربیگری او در باشگاه پرسپولیس رایزنی‌هایی را برای حفظ بازیکنان آغاز کرده بود، حالا خود را مقابل یک بازی از قبل طراحی شده می‌بیند. احتمال بازگشت او به پرسپولیس به شکل مشخصی کاهش می‌یابد! آیا باز هم باید شاهد بازگشت عباس انصاری فرد به اتاق مدیر عاملی باشگاه بود؟!

این گوشه‌هایی است از زندگی پرهرج و مرج کودک محبوب فوتبال ایران! پرسپولیس با دلسوزی کدام والدین باید به آینده زندگی خود امیدوار شود؟

***

می‌توان مقایسه‌ای ساده داشت. سپاهان تمرینات خود را استارت زده و استقلال با وجود مشکلات درونی‌اش در تسویه‌حساب بازیکنان، کار خود را آغاز کرده است. مس کرمان برنامه‌های یک ساله‌اش را به صورت مکتوب درآورده و حالا با نقشه راه، کار خود را آغاز کرده است. اما پرسپولیس در حالی که نه مدیران خود را می‌شناسد و نه مذاکره‌ای با کادر فنی این تیم انجام شده، به موعد آغاز لیگ نزدیک می‌شود. در پس این قیاس ساده چه نتیجه‌ای می‌گیرید؟

رفتار دوگانه سازمان تربیت بدنی در نوع خود جالب است. سازمان که روز17 خرداد بدون هیچ اطلاعیه قبلی و بسرعت حبیب کاشانی را به هیات‌مدیره وارد کرد و حتی برای او حکم مدیرعاملی نوشت، از ابتدای هفته بعد از آن باز هم سیاست سکوت و آرامش را برگزید و خود را از معرکه دور کرد. کاشانی معلق ماند و این بهترین موقعیت بود تا عباس انصاری‌فرد به صورت مرموزانه و نامشخصی مذاکرات خود را با بازیکنانی خاص ادامه دهد. در این که نمی‌توان به آینده این باشگاه لااقل در سال آینده امیدی بست، تردیدی نیست؛ اما پرسش اصلی اینجا شکل می‌گیرد که آن تعجیل و بعد آن بی‌صدایی چه نسبتی با هم دارند؟ آیا باید این ادعا را پذیرفت که تلاش‌های عباس انصاری‌فرد در سازمان تربیت بدنی رای و نظر سازمان را برای تاخیر در امضای حکم مدیران جدید به وجود آورده است؟

***

از کودکتان چه انتظاری دارید؟ اگر او را در کودکی به کار اجباری فرستادید، فردا انتظار تبدیل شدن او به یک دیپلمات را نداشته باشید که اگر شد، باید به محیط پیرامونتان شک کنید!