شعر و اداره پست

می‌خواستم مفصل در ارتباط با شعرها و کتاب‌های رسیده مطلبی بنویسم، اما این مهر اداره پست روی پاکتی که لبریز از حس و اندیشه و عاطفه یک انسان است ذهن من را بشدت درگیر خودش کرد. واقعا این جمله شاید بزرگ‌ترین مشکل شعر امروز ما و شعر جوان کشورمان باشد.

مهر پست، یک مهر صرفا اداری است و روی بسیاری از نامه‌ها و بسته‌های دیگر هم ثبت می‌شود، اما وقتی که به پیرامون خودمان نگاهی می‌کنیم چند نفر را می‌بینیم که برخوردشان با شعر و شاعران جوان مانند همین برخورد اداره پست است.

خدا رحمت کند قیصر امین‌پور را، یکی از همین پنجشنبه‌های زیبا بود که در دفتر شعر جوان دور صفا و مهربانی‌هایش جمع شده بودیم و خاطراتی را نقل می‌کرد. از جمله این خاطرات که با افسوس و دریغ فراوانی از آن سخن می‌گفت گم کردن یک قطعه از شعرهایش در ایام جوانی بود، شعری که دیگر در حافظه‌اش موجود نبود و در حقیقت برای گم کردن آن شعر افسوس و دریغ می‌خورد.

به نظر می‌رسد یکی از مهم‌ترین مشکلات امروز شعر جوان ما کم‌توجهی و کم‌ارزش دانستن شعر و کلمه است که حتی گاهی متاسفانه از سوی خود شاعران هم این اتفاق رخ می‌دهد، به عنوان مثال همه ما بارها به جشنواره‌ها، نشست‌ها و شب‌های شعر رفته‌ایم؛ چقدر از شاعران هنگامی که هم صنف دیگرشان در حال قرائت اثر خود است، در سالن حضور دارند یا اگر هم حضور داشته باشند در حال گفتگو با یکدیگر نیستند؟

چند نفر از شاعران جوان ما با رسیدن به پیشکسوتان و استادان این عرصه واقعا تشنه شنیدن و دانستن هستند و چند نفرشان به دنبال فرصتی برای عرض‌اندام؟!

چند نفر از شاعران جوان ما در محفل‌های صمیمی و خانوادگی خود و در میان اقوام و آشنایان شعرهایشان را می‌خوانند؟ (فارغ از آن که آنها استقبال خواهند کرد یا خیر.)

به نظر می‌رسد یکی از مهم‌ترین دلایل این رخداد شکافی است که میان شاعران و مردم ایجاد شده است و همواره هم این شاعران بوده‌اند که منتظر ایستاده‌اند تا مردم به سمت آنها بروند، در حالی که به نظر می‌رسد با توجه به گسترش رسانه‌ها و سرگرمی‌ها و هنرهای مختلف این شاعران هستند که باید قدمی به پیش بگذارند و سعی کنند شکاف ایجاد شده میان مردم و خودشان را از میان بردارند.

سینا علی‌محمدی