زندگی‌ات را بساز

دوش گفتم بکند لعل لبش چاره من

هاتف غیب ندا داد که آری بکند

شهر خالیست ز عشاق بود کز طرفی

مردی از خویش برون آید و کاری بکند؟...

سلام شترگاوپلنگ‌های تنهای دیار من! خوب و خوش و سلامت که هستید؟ چه می‌کنید با تنور داغ انتخابات؟ امیدوارم همگی با درایت و دید کامل بهترین گزینه را برای ریاست جمهوری انتخاب کنید. بگذریم این هفته می‌خواهم به نامه سعید پاسخ بدهم.

این آقا سعید ما سخت عاشق شده اما از آن جایی که یک جورهایی هنوز برای این حرف‌ها و این کارها یه کم زود است حسابی گیج شده و نمی‌داند چه باید بکند. سعید عزیز! دوست خوبم عشق نعمت بزرگی است. نعمتی که اگر آدم آن را از دست بدهد واقعا آدم بدبختی می‌شود این را راست می‌گویم. درست است که خیلی‌ها از آن فرار می‌کنند ولی از آن طرف خیلی‌ها هم مثل تو وقتی به آن برمی‌خورند نمی‌دانند چه برخوردی باید با آن داشته باشند.

سعید عزیز تو فقط 16 سال داری و 16 سالگی برای گرفتن تصمیم‌های بزرگ خیلی سن کمی است. ممکن است تا چند سال دیگر اصلا معیارهای تو به کلی عوض شده باشد یا شرایط آنقدر تغییر کرده باشد که تو دیگر نخواهی در چنین شرایطی قرار بگیری. به هر حال پیشنهاد من به تو صبر کردن است. نه در ابراز این عشق به قول خانمانسوز! عجله کن نه سعی کن تصمیمی در این رابطه بگیری. اجازه بده که زمان خودش دست به کار شود. آن وقت بهتر می‌توانی تصمیم بگیری که چه کاری باید انجام داد. فعلا هم تو و هم فرد مورد نظرت در شرایط حساسی هستید. هر دوی شما چند وقت دیگر کنکور دارید و باید سعی کنید آینده روشنی را برای خودتان رقم بزنید. پس به جای این که مدام حواست را پرت چیزهای متفرقه کنی اگر واقعا می‌خواهی به فرد مورد نظرت برسی سعی کن زندگی‌ات را هر چه زودتر همان جوری بسازی که باید بسازی. به شکلی که دیگر به مشکلی بر نخوری.

برادر خوبم ممکن است از حرف‌های من ناراحت شده باشی یا اصلا به نصیحت‌های من گوش ندهی، اما من مطمئنم که بالاخره یک روزی به تمام حرف‌های من می‌رسی. پس بهتر است به جای موضع گرفتن کلاه خودت را قاضی کنی و در مورد حرف‌های من قضاوت کنی. روزهای روشنی را برایت آرزو می‌کنم.

خب شترگاوپلنگی‌ها تا نگاه می‌کنی وقت رفتن است. به همین خاطر باید سخن را درز گرفت و باقی گفتنی‌ها را گذاشت برای هفته بعد. پس تا آن زمان درود و بدرود.