مثل گل یاس

این شعر را هم پری آسمونی از بروجرد برای معلم‌هایی فرستاده که اصولا با بیکاری دادن به شاگردها خیلی میانه‌ای ندارند:

«بده در راه خدا بیکاری

ای معلم تو که خود سالاری

بده بیکاری به افراد کلاس

تا بخندیم مثال گل یاس

این یکی زنگ چه خوش درس ندهید

خواهشا شعر ما را پس ندهید

ما محصل‌ها همه شاعرتیم

ای معلم به خدا چاکرتیم.»

فائزه هم یک پیشنهاد خیلی خوب داده که البته خودش هم بهش عمل کرده. آن هم این که نحوه آشنایی‌اش را با کافه کاغذی برایمان نوشته است. شما هم اگر دلتان خواست می‌توانید در این مورد بنویسید: «چطور کافه را شناختم؟ من قبلا اصلا روزنامه‌خوان نبودم تا این که قرار شد بابام هر روز روزنامه بخره. اوایل که ضمیمه نسل سوم رو می‌خوندم فقط یه کم از صفحه ایادی و شتر می‌فهمیدم، البته صفحه کافه رو می‌خوندم ولی چیزی نمی‌فهمیدم. مثلا از اصطلاحاتی که به کار می‌برد چیزی سر در نمی‌آوردم اگه ناراحت نشی کافه، فکر می‌کردم یه نفر بیکار الکی هر چی به دستش می‌رسه می‌نویسه. خداییش آخه چیزی از نوشته‌هاش نمی‌فهمیدم چون سرسری می‌خوندم. بالاخره یه روز با خودم گفتم روزنامه به این خوبی نمی‌شه که چیزی رو الکی چاپ کنه برای همین دفعه بعدی ضمیمه رو با دقت خوندم و تازه فهمیدم کافه چقدر باحاله. از اون به بعد بود که شدم طرفدار پر و پا قرص کافه. الان که به اون موقع فکر می‌کنم کلی می‌خندم و البته حسرت می‌خورم چون کلی از ضمیمه‌هارو بر باد دادم، همه رو دادم نمکی کاش از اول دقت می‌کردم.( »قربون محبت‌تون، نفرمایید تو رو خدا!)

هم می‌توانید از چگونگی آشنایی خود برای کافه کاغذی بنویسید و هم بگویید که چطور آدم‌های دیگر یعنی دوستان و همسن و سالان خود را به خواندن کافه کاغذی تشویق کرده‌اید؟‌ اصلا این صفحه را آنقدر دوست داشته‌اید که بخواهید خواندنش را به کسی توصیه کنید؟‌ اصلا شده این نوشته‌های این صفحه را بلندبلند برای کسی بخوانید؟ شده از جمله‌ای خوشتان بیاید، زیرش را خط بکشید و سعی کنید آن را به خاطر بسپارید؟ خلاصه از این چیزها بیشتر برای ما بنویسید که کافه کمی اعتماد به نفس پیدا کند و موتورش گرم‌تر شود. ما مثل همیشه منتظریم و چشم به راه نامه‌های شما.